Uwolniona z niewoli emocji

Ucieka z kajdan uczuć

Jeszcze w dziewiątej klasie Kalina zauważa, że kolega z ławki Michał ciągle szuka jej wzrokiem. Czuje jego spojrzenia nawet od tyłu, jakby wpatrywał się w nią przez cały czas, a kiedy się odwróci, ich oczy spotykają się na chwilę.

Kalinko śmieje się Ania, jej najlepsza przyjaciółka Michał nie odrywa od ciebie oczu, sam widzę, jak go śledzisz.

Wiem, czuję, że wdziera się w mnie swoimi czarnymi oczami odpowiada Kalina, uśmiechając się. Wewnątrz jednak drży na myśl o chłopaku, który jej się podoba.

W końcu Michał odważa się. Po lekcjach podchodzi do niej na podwórku przy szkole i, lekko drżąc, mówi:

Kalino, mogę cię odprowadzić do domu?

Kalina najpierw się waha, ale Ania podpowiada jej, żeby się zgodziła, i dziewczyna przyjmuje zaproszenie.

Dobrze, i tak jedziemy w tym samym kierunku udaje obojętną.

Podczas spaceru Michał opowiada różne historie, śmieją się, a serce Kaliny skacze z radości. Tak zaczyna się ich przyjaźń, która przeradza się w szkolną miłość. Wkrótce cała klasa wie, że są parą. Michał zawsze jest blisko, a gdy ktoś z innej klasy próbuje zagadać do Kaliny, szybko go odsuwa.

Kalina od zawsze była urodziwa. Już w pierwszej klasie nauczycielka, pani Maria Kowalska, nie mogła powstrzymać się od komplementu:

O Jezu, Kalino, jakie masz piękne oczka!

Pod koniec szkoły postanawiają razem iść na studia. Zdały egzaminy, odliczyły ostatnie lekcje i żegnają szkolne korytarze, witając dorosłe życie. Po egzaminie Michał proponuje:

Jadę jutro na mój dom w okolicach Sandomierza, zostaniemy na noc, żeby uczcić zdane egzaminy.

Kalina czuje, że Michał staje się coraz bardziej natarczywy, chce bliższej relacji. Ona się opiera, on się obraża.

Jesteśmy dorośli, odłóż zasady na bok. Przecież w Romeo i Julii wszystko się działo, a ludzie ich podziwiali namawia Michał.

Kalina słucha, częściowo się zgadza, ale w sercu ma strach boi się stracić Michała, przyzwyczajonego jej już do życia.

Michał wyraźnie się denerwuje.

No dobra, Kalino, czekam, zdecyduj!

Nie wiem, może mama nie pozwoli na nocleg.

A co, że moi rodzice będą? Nie wymyślaj wymówek!

Uzyskanie zgody od mamy okazuje się trudne. Matka patrzy surowo:

Nie pozwolę ci wyjeżdżać. Co znowu zamierzasz?

Kalina kłamie:

Rodzice Michała też będą, a jego siostra starsza przyjedzie.

Matka po chwili kiwnięcia ręką:

Dobrze, jedź. W sumie nie da się cię pilnować. Choć to trochę nieprzyzwoite, dziewczyna jedzie do chłopaka.

W autobusie trzymają się za ręce. Kalina nerwowo czuje, że Michał jest zamyślony. Wyobraża sobie, co się stanie. Gdy wsiadają do domu, Michał chwyta ją za rękę i prowadzi do pokoju z rozłożonym kanapą. Kalina próbuje wycofać rękę.

Spokojnie, nie bój się mówi łagodnie, obejmuje ją i kładzie na kanapie.

Czuję się nieswojo, w pokoju jest jasno.

Tu jest jasno mówi, podciągając zasłony, po czym nagle przytula się do niej.

Kalina z całych sił odpycha go, wstaje z kanapy i biegnie w stronę wyjścia. Autobusu nie ma, ale nagle widzi Michała.

Odprowadzam cię mówi, nie pozwalając jej odpowiedzieć.

Na studniówce nie podchodzi do niej, Ania pyta, a Kalina milczy. Po studniówce nie dzwoni. Po tygodniu postanawia zadzwonić sama, zapominając o dumie. Odpowiada jej siostra Michała:

Michał wyjechał do Krakowa, chce studiować. Myślałam, że wiesz

Dwadzieścia lat mija. Kalina wychodzi za mąż za Olega, ma córkę Zofię. Michał od czasu do czasu pojawia się w jej myślach, choć nie dzwoni i nie spotykają się. Często śni mu się w nocy.

Tej nocy znów śni mu się w polu pełnym stokrotek, w oddali błyszczy rzeka. Ona się uśmiecha, a on patrzy z żalem, po czym niechętnie puszcza jej rękę i znika.

Kalina budzi się, spogląda na męża i westchnie z ulgą.

Śpi jak śpiąca sarenka. Zawsze lubi się położyć

Nie chce jeszcze iść spać, mimo że jest wcześnie, więc wstaje cicho i kieruje się do łazienki, zaglądając do pokoju córki, gdzie Zofia spokojnie drzemie, rozrzucone jasne włosy na poduszce. Pod strumieniem wody myśli:

Czemu tak często śnię Michała? Po tych snach czuję się nie w miejscu, przytłaczająca melancolia, mogę krytykować Olega Czy nie powinnam była wyjść za niego? Żyjemy już lata, życie nudne, bez pasji, a wszystko jest poukładane, jak w kalendarzu.

Po przygotowaniu śniadania chce obudzić męża, ale on sam wychodzi z sypialni. Jedzą razem, córka ma wakacje, lato. Nagle dzwoni telefon.

Cześć, Kalinko słyszy wesoły głos Rity, dawnej koleżanki z klasy przepraszam, że tak wcześnie, ale mam ważną sprawę! Nasza klasa planuje spotkanie z okazji dwudziestu lat od ukończenia szkoły.

Kalina już dwukrotnie przegapiła takie spotkanie.

Hej, Rito. Wciąż jesteś naszą niezmienną organizatorką. Kiedy?

W sobotę, za tydzień.

W sobotę? Miałem z Olegiem wyjazd na wieś do rodziny

Nic, możemy odwołać mówi zdecydowanie Rito. Nie chcę już słyszeć wymówek, już dwa razy nie byłaś.

Miałam powody

No co, Kalinko przerywa przyjaciółka. Nie kombinuj i przyjedź, inaczej wszyscy zareagujemy!

Dobra, obiecuję, powiedz mi adres odpowiada Kalina. Właśnie idę do pracy, Oleg już w drzwiach.

Wychodząc z mieszkania, Oleg mruknie:

Ciągle ci te stare znajomości. Co widziałaś?

Nic nie widziałam odpowiada Kalina. Nie pytam o zgodę, po prostu robię, co chcę. Siedzimy w domu, nic nie robimy, tylko trochę gotujemy, sprzątamy, pierdzimy, jakbyśmy niewolnice.

No dobra, niewolnico, nie narzekaj mówi łagodnie Oleg, jakby był domowym tyranem. Możesz kupić sobie nową sukienkę.

Dzięki, już kupię, muszę wyglądać!

Kalina rozmyśla o spotkaniu i nie może zasnąć w piątek. Dwadzieścia lat minęło od tej szkolnej chwili

W dniu spotkania wysiada z taksówki pod wysokim bramą. Naciska przycisk dzwonka, po chwili drzwi otwierają się i wita ją Michał wysoki, przystojny, elegancki.

Cześć, więc jesteś naszą gościem mówi jego aksamitny głos, a ona drży. Wejdź, chyba wciąż jesteś tchórzem.

Hej odpowiada Kalina i wchodzi na teren posesji. Michał przytula ją i całuje w policzek.

Wyglądasz super! Jeszcze piękniejsza niż kiedyś, prawdziwa piękność! zachwyca się. Patrząc w jego czarne oczy, czuje rumieniec, opuszcza głowę i idzie w stronę domu, a on łapie ją za rękę i wchodzą razem.

Hurra, Kalinko! krzyczy Rito, rzucając się w przytulenie.

Wszyscy zaczynają się rozchodzić, wieczór dobiega końca. Po kolei ludzie żegnają się i siadają przy stole. Rozmawiają, dziewczyny przyglądają się sobie, pytają o rodziny, dzieci. Działa muzyka, Michał zaprasza Kalinę do tańca.

Jak życie? pyta ona.

W porządku. Patrzę na świat inaczej, mam teraz sporo spraw, rozwijam firmę, więc ciągle coś się dzieje.

Wieczór zbliża się do końca, ludzie odchodzą. Michał zatrzymuje Kalinę.

Zostań, pomóż mi trochę przy stole gestem wskazuje.

Nie wiem waha się.

Co nie wiesz? podbija Rito. Ktoś musi pomóc.

Dobrze mruczy Kalina.

W końcu, gdy wszyscy wychodzą, Michał chwyta ją za ręce.

Tylko naczynia to wymówka, żebyś została

Po co? dopytuje, zaniepokojona.

Nie wiem mruczy, ocierając nos o jej policzek. Zobaczyłem cię i zrozumiałem, jak bardzo tęskniłem przez te lata.

Jego gorące usta dotykają jej szyi.

Kalino, jesteś zrzuca marynarkę i rzuca ją na kanapę. Wiesz, mam już żonę, inne kobiety, które chcą tylko pieniędzy, a ty jesteś piękna i świeża

Kalina czuje się, jakby wlewała się jej gorąca woda.

Dostępne kobiety! Boże, jestem tylko kolejnym zabawą dla niego, a nie zmienię nic wobec męża.

Szybko wstaje, zdecydowanie odpycha Michała i wychodzi z domu. Wychodzi na podwórze, kiedy telefon wibruje. To Oleg.

Kochanie, już przyjeżdżam? słyszy jego ciepły głos.

Nie, już zamówiłam taksówkę, zaraz będę mówi spokojnie. Sam dojedziesz, dzięki. Jesteś najlepszy, Olek.

No tak śmieje się mąż, czekając na nią.

Wsiada do taksówki, a za oknem słyszy złośliwy głos Michała:

Niepotrzebnie się męczysz, wciąż taka piękna, ale zostaniesz sama!

Kalina zamyka drzwi taksówki i jedzie z przyspieszeniem. Myśli:

Niech się wkurza, niech się pali ze złości. Niech wraca do swojego zimnego domu. Wreszcie wyłamuję się z jego kajdan. Na zawsze.