Urlop, który zmienił moje życie

Zawsze bardzo się starałam i byłam jednym z najlepszych pracowników w naszej firmie. Kiedyś w nagrodę nasz szef postanowił wyróżnić najlepszych pracowników z każdego działu tygodniowym pobytem w Kołobrzegu. Oczywiście, ja też dostałam taką nagrodę.

Mój pociąg odjeżdżał wieczorem, więc na dworcu panował spokój, jedynie tu i ówdzie widać było pojedynczych podróżnych.

Już czułam przedsmak urlopu. Po drodze kupiłam paczkę herbatników i moją ulubioną latte. Ponieważ dawno nie byłam na żadnych wakacjach, każdy mój dzień wyglądał podobnie. Tak to już jest, żeby osiągnąć sukces, trzeba ciężko pracować. A wreszcie taki miły odpoczynek! Dzięki szefowi…

– Przepraszam. Czy poczęstuje mnie pani ciastkiem? Dawno nic nie jadłem, – dziecięcy głos wyrwał mnie z zamyślenia.

Odwróciłam głowę i zobaczyłam przed sobą małego chłopca. Wyglądał na 7-8 lat, miał ze sobą małą walizkę na kółkach. Chłopiec był czysty, schludny, tylko jego włosy były trochę rozczochrane. Od dawna ich chyba nie czesał.

– Ależ oczywiście! Weź wszystkie, ja już się najadłam, – powiedziałam do tego małego. Rozejrzałam się, ale nie zobaczyłam w pobliżu nikogo dorosłego.

– Gdzie są twoi rodzice? Jesteś tutaj sam?

– Jestem tu z mamą. Ale poszła kupić piwo.

Ze złości przemknęła mi przez głowę myśl: „To jakieś dziwne. Dziecko jest głodne, a ona poszła sobie kupić piwo!”

– A gdzie jest twój ojciec? – nie mogłam się powstrzymać, żeby nie zadać tego pytania.

– Właśnie będę do niego jechał, jest w domu. Zdziwi się, mama kupiła mi bilet, – wyjaśnił chłopak z ustami pełnymi ciastek.

Bilet, jak się okazało, był na ten sam pociąg, którym ja miałam jechać. Tylko miejsce miał w innym wagonie.

– Jedziesz z mamą? – kontynuowałam swoje dochodzenie.

– Nie, nie. Ona tylko wsadzi mnie do pociągu, a sama wróci do domu. Przyjechałem do babci, ale ona zachorowała. Przyjechała karetka i zabrała ją do szpitala. No, a teraz mama wysyła mnie z powrotem do ojca.

To była długa droga, ładnych parę godzin. Nie mogłam sobie wyobrazić, jak takie dziecko będzie jechało samo w wagonie z obcymi ludźmi, w dodatku bez jedzenia. Kto to widział, żeby chłopiec w tym wieku jeździł bez rodziców, to chyba w ogóle jest zabronione?

Oj, chciałabym zobaczyć tę mamę!

– Kacper! Dlaczego nie zaczekałeś na mnie tam, gdzie ci kazałam?! Ledwo cię znalazłam! – rozległ się wściekły głos. Potem zobaczyłam jakąś kobietę z rozczochranymi włosami. Była wyraźnie podpita i pachniała dymem papierosowym. Ostro szarpnęła chłopca za rękę, próbując go ode mnie odciągnąć.

– Co pani robi! Proszę przestać! — krzyknęłam. — Czy pani jest matką tego chłopca?

– Tak! A co? – odpowiedziała niegrzecznie.

– Nie może pani puścić dziecka samego pociągiem, bez nadzoru i bez jedzenia.

– Co cię to obchodzi? Jedzie do swojego ojca, ja i bez niego mam dużo problemów.

Wtedy zdałam sobie sprawę, jaką ona jest matką i że w ogóle nie dba o dziecko. W głowie kłębiły mi się myśli, co robić?

– Zróbmy tak! Ja też jadę do Kołobrzegu, to mój bilet, jeśli mi pani nie wierzy. Zajmę się pani synem, ale proszę poinformować kierownika pociągu, że jest pod moją opieką. Niech go posadzi w tym samym przedziale.

Matka pomyślała i zgodziła się. Chciała jak najszybciej pozbyć się malucha.

Kacper i ja umówiliśmy się, że będzie mnie nazywał ciocią. Pomyślałam, że prędzej znajdzie się dla niego miejsce koło mnie, jeżeli powiemy, że jesteśmy rodziną. I rzeczywiście, kierownik pociągu pozwolił nam usiąść razem. Matka nawet nie pożegnała się z synem. Szybko odwróciła się i poszła.

Chłopiec opowiedział mi trochę o swoim życiu. Chodził do szkoły, miał już 8 lat, mieszkał z ojcem w domu, który odziedziczyli po zmarłej babci. Jego ojciec pracował jako hydraulik, był bardzo dobry w swoim fachu. Miejscowi zawsze zwracali się do niego po pomoc.

Matka chłopca często piła, nawet jak byli jeszcze wszyscy razem. Kacper dobrze pamiętał ten dzień, kiedy matka i jej pijani znajomi urządzili w domu głośną imprezę. Miał wtedy 6 lat i bardzo się bał. Ojciec wezwał policję, wtedy przyjechali i zabrali matkę razem z jej towarzystwem. Po tym incydencie ojciec chłopca złożył pozew o rozwód, a następnie spakował wszystkie rzeczy matki i wyrzucił ją z domu.

Kacper bardzo kochał swoją babcię ze strony matki i było mu żal staruszki. Przez takie zachowanie swojej córki babcia się rozchorowała.

Łzy napłynęły mi do oczu, kiedy słuchałam opowieści tego dziecka. Chociaż znałam go krótko, żal mi było chłopca i jego ojca. Wydawało mi się, że wiem już o nich wszystko.

Kacper opowiedział mi wiele wspaniałych historii. Jak on i tata poszli na ryby, a tata przestraszył się żaby, jak postanowili usmażyć naleśniki, ale do taty ktoś zadzwonił w sprawie pracy, on się zagadał i naleśniki zamieniły się w węgiel. A kiedyś jeszcze postanowili posadzić sadzonki pomidorów, ale zamiast nich wyrosły tylko wielkie chwasty. Ktoś ich po prostu oszukał. Usłyszałam znacznie więcej takich opowieści.

Kacper miał przy sobie zdjęcie ojca. Gdy chłopak mi je pokazał, zobaczyłam pogodnego, przystojnego mężczyznę o szczerym spojrzeniu.

Poczułam coś, czego nie czułam nigdy wcześniej. To pewnie przez to, że rzadko miałam kontakt z dziećmi i nie byłam w żadnym poważnym związku. Poczułam, że muszę ochronić to niewinne dziecko i jego samotnego ojca.

Już przed Kołobrzegiem zdałam sobie sprawę, że nikt nie odbierze chłopca z pociągu. Tata przecież nie wiedział, że syn wraca do domu. Dobrze, że chłopak znał adres. Złapałam taksówkę i pojechaliśmy do domu, w którym mieszkał Kacper i jego ojciec.

Osiedle domów jednorodzinnych okazało się bardzo ładne i kameralne. Z przyjemnością wdychałam świeże morskie powietrze, które jest tak różne od miejskiego smogu.

To był ciepły słoneczny dzień. Ojciec Kacpra siedział na ławce przed domem i patrzył na pojedyncze obłoczki. Nagle furtka otworzyła się z impetem i z okrzykiem: „Tato, tatusiu, przyjechałem!” – Kacper wbiegł na podwórko.

Zaskoczony mężczyzna wziął chłopca na ręce, mocno go przytulił, a potem kilka razy podrzucił w górę. Patrzyłam na nich z zapartym tchem i nie mogłam oderwać oczu od ojca Kacpra. Na żywo wyglądał jeszcze lepiej niż na zdjęciu.

Po tym radosnym powitaniu ojciec Kacpra zauważył, że przy furtce stoi nieznajoma kobieta, czyli ja.

Widząc zaskoczone spojrzenie ojca, Kacper powiedział:

– Tato, to jest ciocia Nina. Przyjechałem razem z nią. Opiekowała się mną w pociągu i dała mi jeść!

–  Dzień dobry. Mam na imię Tomek, jestem ojcem tego chłopca. Szczerze mówiąc, nie bardzo rozumiem, co się tutaj dzieje. Może wejdziemy do środka i wszystko mi pani wytłumaczy? — zaproponował uprzejmie mężczyzna, podając mi rękę.

Tomek zaczął się martwić, bo nagły przyjazd syna był dla niego jak grzmot z jasnego nieba. Kilka razy dzwonił do swojej teściowej, ale nie odbierała telefonu. Pomału już wpadał w panikę.

Tomek nakrył do stołu i przy obiedzie wysłuchał historii mojej znajomości z jego synem i naszej wspólnej podróży. Był mi szczerze wdzięczny za to, że zaopiekowałam się Kacprem.

– Dzięki Bogu, że mój syn trafił w dobre ręce i wrócił do domu cały i zdrowy. Kolejny raz się przekonałem, że tej alkoholiczce nie można ufać. Żal mi tylko mojej teściowej, to dobra kobieta. Trzeba będzie do niej zadzwonić, a kiedy wyzdrowieje, zaprosić ją tu do nas. Pani też jest u nas zawsze mile widziana, proszę do nas zaglądać, jak tylko będzie pani w Kołobrzegu! – powiedział mężczyzna.

Do ośrodka wczasowego trafiłam bez problemów, ale nie będę ukrywać, ciągnęło mnie do tamtego przytulnego domku. I jakoś tak niespodziewanie dla siebie samej byłam tam częstym gościem. Kiedy Tomek dostawał pilne wezwanie do pracy, ja chętnie zostawałam z Kacprem.

Dobrze się bawiliśmy. Graliśmy w chowanego, chodziliśmy na plażę albo oglądaliśmy bajki. Tomek spokojnie powierzał mi pod opiekę swojego syna, bo czuł, że traktuję go w szczególny sposób, jakby był dla mnie kimś z rodziny. A Kacper też się do mnie przywiązał.

W ciepłe wieczory siadaliśmy na werandzie. Opowiadaliśmy sobie historie z życia albo urządzaliśmy grilla.

Czas mijał szybko, w końcu musiałam wracać do domu. Tomek ze swoim synem poszli mnie odprowadzić na stację. Kacper się nawet rozpłakał przy pożegnaniu. Utrzymywaliśmy ze sobą później kontakt przez portale społecznościowe, ale jednak brakowało nam prawdziwej rozmowy.

Teściowa Tomka wyzdrowiała i przyjechała odwiedzić wnuka. Były zięć poprosił ją, żeby z nimi została, ale odmówiła. Jak każda prawdziwa matka nie chciała zostawić córki, choćby była najgorsza.

Zbliżały się święta Bożego Narodzenia. Kacper i jego ojciec przygotowali się do Wigilii. Jak się później dowiedziałam, chłopiec bardzo za mną tęsknił i cały czas mnie wspominał. Tomek też był smutny, zakochał się we mnie. Odwzajemniałam to uczucie, ale staraliśmy się to ukryć, bo dzieliła nas spora odległość.

W końcu nadeszła Wigilia! Na zewnątrz szalała zamieć, wiał mroźny, przeszywający wiatr. Tomek spokojnie nakrywał do stołu, a Kacper jeszcze poprawiał ozdoby na choince. Święta, jak zawsze, mieli spędzić we dwójkę.

Ale ja nie wytrzymałam i przed wieczorem byłam w Kołobrzegu. Z dworca wzięłam taksówkę do domu chłopców. Kacper patrzył przez okno, wypatrując pierwszej gwiazdki, kiedy nagle pojawiłam się na podwórku z ciastem w rękach, ogromnymi torbami i walizką.

– Tato, tato, przyjechała do nas, idzie tutaj! – z domu dobiegło radosne wołanie chłopca.

– Co? Kto idzie? – Tomek na początku nie zrozumiał, co się dzieje i wyjrzał przez okno.

W tym czasie ja stałam już przy drzwiach i naciskałam dzwonek. Kacper szybko przybiegł otworzyć. W drzwiach zobaczył mnie w grubym płaszczu, owiniętą szalikiem i z czerwonym od mrozu nosem. A w rękach trzymałam wielki stos prezentów.

– Tato, to ciocia Nina! Jak śmiesznie wyglądasz, tak się poowijałaś, – zaśmiał się mały.

W tym momencie Tomek również zajrzał do przedpokoju. Spod szalika i czapki spoglądały na niego moje roześmiane oczy.

Zaskoczony zapytał:

– Długo z nami zostaniesz?

– Mam nadzieję, że na zawsze… – odpowiedziałam trochę zakłopotana.

Po tamtym urlopie nie mogłam zapomnieć o tych dwóch samotnych chłopakach. Strasznie za nimi tęskniłam, ale wiedziałam, że oni nie przyjadą do mnie. Ich dom był tam, Kacper chodził do szkoły, to wszystko nie było takie proste.

Ale ja jestem samotna, nic mnie nie trzyma. Dlatego zaczęłam się dokładnie zastanawiać nad tą sprawą. Jakoś nie przyszło mi do głowy, że Tomek i ja w ogóle moglibyśmy nie być razem. Dla mnie był idealnym mężczyzną moich marzeń, a do tego z całego serca pokochałam jego syna.

W pracy udało mi się uprosić szefa o przeniesienie na podobne stanowisko w Kołobrzegu. Co prawda, ​​wynagrodzenie mam nieco niższe, ale pieniądze nigdy nie były moim priorytetem. Zawsze można na nie zapracować, w dowolnym miejscu na świecie, najważniejsze, żeby naprawdę tego chcieć.

Swoje mieszkanie w Warszawie sprzedałam. Cena nie była wysoka jak na stolicę, ale jak na Kołobrzeg nawet bardzo dobra. Po tym, jak skompletowałam wszystkie dokumenty niezbędne do pracy, przeprowadziłam się do moich chłopaków.

Po pół roku wspólnego mieszkania Tomek mi się oświadczył, a ja oczywiście się zgodziłam. Dwa lata później Kacprowi urodziła się młodsza siostra Ania.