Upatrzył sobie cudzą żonę – historia o nieudanym małżeństwie, niespełnionym artyście i kobiecie, która wreszcie znalazła szczęście u boku innego

Słuchaj, chcę Ci opowiedzieć coś, co ostatnio się wydarzyło historia z naszego podwórka, którą można by opisać słowami: Upatrzył sobie nie swoją żonę.

No więc, tu był taki facet, Janusz Dudkiewicz, człowiek jak to się mówi bez kręgosłupa, bez własnego zdania. Wszystko zależało u niego od tego, z jakim humorem wstanie rano. Czasami, choć rzadko, budził się pełen energii, żartował cały dzień, śmiał się głośno. Ale najczęściej był zamyślony, ładował w siebie hektolitry kawy i chodził po domu z miną jakby świat mu się zawalił. Typowy artysta jednym słowem, a on zresztą wykładał plastykę, technikę i czasem muzykę w wiejskiej szkole podstawowej w okolicach Sandomierza. Jak nauczycielka muzyki brała L4, to on ją zastępował.

Miał duszę artysty, tylko w szkole się nie realizował, więc zamienił na swoją pracownię największy, najjaśniejszy pokój w domu. Tak naprawdę to właśnie na tę izbę ostrzyła sobie zęby jego żona, Ludwika, z myślą o przyszłych dzieciach, ale że dom był na Janusza, nie protestowała.

No dobra, Dudkiewicz wstawił do pracowni sztalugi, cały pokój zawalił tubkami farb, gliną, wszędzie jego dzieła. Od rana do nocy coś tam malował, lepił lub majstrował. Cały dom obwieszony jego obrazami, półki uginały się od glinianych ludzików i misek. I może nawet byłoby fajnie, gdyby nie fakt, że to naprawdę nie były rzeczy, którymi można się szczycić.

Rzadcy znajomi stare wygi po plastyku i ASP jak przyjeżdżali, patrzyli gdzieś w bok, ledwo coś mamrotali o nowatorskich formach i tyle. Ale jeden, Lech Geremek, najstarszy z tej ich paczki (a i najbardziej konkretny), po całej butelce wiśniowej nalewki wypalił:
O matko, co za bezsensowny bohomaz! Janusz, ty tu żadnej rzeczy porządnej nie masz! No, poza swoją żoną oczywiście

No i się zaczęło. Janusz nie mógł tego przeboleć darł się, tupał, wyganiał Lecha z podwórka:
Wypchaj się, ty nie masz pojęcia o sztuce, ja jestem artystą! Ty to mi zazdrościsz, bo już nawet nie trzymasz pędzla w łapie!

Lech w końcu się zebrał, a Ludwika pognała za nim, żeby przeprosić za męża:
Nie bierz mu za złe trzeba było nie oceniać jego dzieł, mogłam cię uprzedzić.

A Lech:
Nic się, dziecko, nie martw. Szkoda mi ciebie, taki ładny dom, a te obrazy rany, kaszana, trzeba to chować przed oczami ludzi. Znasz powiedzenie: pokaż swoje prace, pokażesz swoją duszę? Niestety, u twojego Janusza tam jest po prostu pusto.

No i pożegnał się z szacunkiem.

Janusz przeżywał całą tę scenę chyba z miesiąc. Krzyczał, tłukł swoje własne gipsowe arcydzieła i darł obrazy. Ale z Ludwiką się za bardzo nie kłócił. Miała swoją filozofię: jak pojawią się dzieci, mąż przestanie dłubaniną zawracać głowę.

Na początku ich małżeństwa Janusz niby był wzorcowy: kupował owoce na targu, przynosił całą wypłatę, dbał o Ludwikę. Potem mu przeszło. Ludwikę przestał całkiem zauważać, kasą już nie dzielił, gospodarka i opieka nad nim spadła na Ludwikę. Do tego jeszcze ogród, kurnik i teściowa na głowie.

Wieść o spodziewanym dziecku bardzo Janusza ucieszyła, ale ta radość trwała krótko. Ludwika poroniła i poleżała trochę w szpitalu. Kiedy wróciła do domu, Janusz ogłosił, że nie otworzy jej drzwi:
Nie wpuszczę cię. Zawiodłaś. Moja mama przez ciebie zawału dostała!

Siedziała biedna aż do wieczora na ganku, płacząc, ale mąż nie zareagował. W końcu wyszedł, zamknął drzwi na zasuwę i zniknął. Ludwika wykorzystała okazję, otwarła dom i weszła. Rano sąsiadka przyniosła złą wiadomość teściowa Ludwiki nie przeżyła zawału.

Po tym wszystkim Janusz całkowicie się załamał rzucił pracę, leżał całymi dniami w łóżku i wykrzyczał Ludwice, że nigdy jej nie kochał, że ożenił się z nią tylko dla matki, która chciała wnuka. I że jej nigdy nie wybaczy tego, co się stało.

Ludwika nie miała się nawet gdzie podziać. Mama, która ją szybko wydała za mąż, zaraz po jej ślubie wyjechała i sprzedała rodzinny dom, a sama zamieszkała gdzieś koło Gdyni z nowym facetem.

No i Ludwika została zamknięta w tej swojej klatce Jadła się kończyła, ostatnie jajko od swojej ulubionej kury, ostatnia kasza skrobana z dna słoika.
Idę na jarmark powiedziała Januszowi. Sprzedam kurę, może coś wymienię na jajka albo mąkę.

Janusz tylko chrząknął:
Ugotuj z niej rosół, mam już dosyć tej papki.

Ludwika patrzyła na swoją sukienkę jedyną w szafie, w której zdała maturę i brała ślub. Teraz znów ją założyła, bo ciepło i nic innego nie miała.

No i wzięła ze sobą także kilka dzieł Janusza swistkę w kształcie ptaszka i świnkę-skarbonkę, z tych, którymi mąż najbardziej się chełpił. Bała się, że będzie jej kazał wziąć więcej z obrazami wstyd było iść ludziom się pokazywać!

Na rynku było gwarno, ludzie odświętnie ubrani, wszędzie wonie grillowanego mięsa, stoiska z miodem, koralikami i słodyczami dla dzieciaków Ludwika stanęła przy jednym ze stoisk, pogłaskała swoją kurę i już prawie miała się rozpłakać, że musi ją sprzedać.

Stara przekupka na straganie zagadała:
Bier świecidełko, dziewczyno, ładne łańcuszki mam!

Nie, ja tylko kurę chciałam sprzedać, dobra nioska!

Obok stał chłopak, nie znała go zupełnie.
Pokaż tę kurę powiedział z ciekawością, badał ją chwilę.
Czemu tak tanio?
Trochę kuleje, ale zdrowa i dorodna

Kupię ją! A te gliniane zabawki?

Sprzedam wszystko, potrzebuję pieniędzy mówi Ludwika, starając się nie zaczerwienić z zażenowania.

Przekupka tylko fuknęła na chłopaka:
Po co ci to, Denisik? Pomóż lepiej bratu przy grillu!

Ludwika chwyciła pieniądze, ale nagle spanikowała:
To wy tam sprzedajecie mięso? Nie, nie oddam Pstrejki na szaszłyki! To nie jest kura rzeźna!

Chłopak się roześmiał:
Spokojnie, dam ją mamie, ona trzyma w ogrodzie kury. Chcesz, możesz nas odwiedzić i zobaczyć, jak sobie radzi.

Ludwika była trochę uspokojona, choć łzy same cisnęły się do oczu. Wracając do domu, dogonił ją chłopak samochodem:
A nie masz jeszcze podobnych figurek z gliny? Kupiłbym, fajnie na prezenty się nadają!

Ludwika się uśmiechnęła:
Całe mieszkanie tym zawalone, wybieraj do woli!

W domu Janusz obudził się od hałasu:
Kto tam, Luśka? Przynieś mi wody!

Chłopak rozejrzał się po pokoju, a potem zapytał:
Kto to wszystko malował?
Janusz aż podskoczył w łóżku:
Ja! Ale nie malowałem, tylko pisałem!
A figurki?
Moje! Wszystko moje!

Chłopak udawał grzecznego, oglądał te wyroby, ale więcej uwagi poświęcał gospodyni niż sztuce.

No i tak, przez następny czas, chłopak miał na imię Darek przyjeżdżał niemal codziennie, skupując po kolei wszystkie obrazy i figurki Janusza. Ten aż odżył łóżko opuścił, znów zaczął malować nowe arcydzieła, nie rozumiejąc, że to wcale nie jego sztuka przyciąga Darka, a właśnie Ludwika.

Darek za każdym razem rozmawiał z Ludwiką na ganku, coraz dłużej. Jakoś się polubili, a z sympatii szybko zrobiło się coś więcej Aż w końcu Ludwika przestała być żoną Janusza i wyprowadziła się do Darka. Darek zresztą sam wszystko zaplanował od pierwszego spotkania na rynku wiedział, że znalazł swojego człowieka.

Jak wracał do siebie, pakował kupione obrazy do pieca, a resztę glinianych drakuli zrzucał do worka, bo sam nie wiedział, co z tym zrobić. Ale przynajmniej zyskał wspaniałą dziewczynę, którą od razu sobie upatrzył.

Janusz był w szoku, długo nie mógł zrozumieć, jak to się stało, że tak dał się ograć. Gorzko żałował bo znaleźć dobrą, wyrozumiałą żonę to wcale nie jest łatwo.

Pod koniec zrozumiał, jak wiele utracił. Ale co z tego teraz nikt mu już nie zrobi jajecznicy z żółtek, nie poda szklanki wody, nie ogarnie chałupy ani podwórka I tak to się kończy, jak sam człowiek swoje szczęście przepuści przez palce.