Ukradzione serce

Skradzione serce

Zima tego roku na Podlasiu okazała się wyjątkowo sroga: mrozy sięgające minus czterdziestu stopni sparaliżowały wszystko dookoła, a nocą termometr opadał jeszcze niżej, jakby sama natura wystawiała ludzi na próbę.

— Marian, ubierz się cieplej! Załóż ten sweter, który dla ciebie zrobiłam, wełniany — mówiła mężowi Elżbieta, odprowadzając go wzrokiem do pracy.

Mimo siarczystego zimna obowiązki w gospodarstwie nie czekały. Krowy, głodne i niecierpliwe, domagały się opieki. Marian, już niemłody, bliski emerytury, jak zwykle szykował się do pracy. Elżbieta została w domu — czekała na córkę z wnukiem, ale ta zadzwoniła z miasta:

— Mamo, póki mrozy nie ustąpią, nie ryzykujemy podróży. Przyjedziemy w przyszły weekend.

— Słusznie, córeczko. Co, jeśli autobus zepsuje się w taką pogodę? Dbaj o siebie i malucha — odpowiedziała Elżbieta, chowając niepokój.

Odłożywszy telefon, zastygła w bezruchu, pogrążona we wspomnieniach. Przed oczami stanęła jej tamta zima, sprzed niemal pół wieku, kiedy to ona, młoda Ela, wraz z przyjaciółką Zosią wybrała się do głuchej wsi, do babci Zosi. Wtedy też mróz szczypał, sięgał minus trzydziestu pięciu, ale młodość brała górę.

— Elu, pojedź ze mną do babci! — namawiała Zosia. — Ferie zimowe, samej nudno, a ty zobaczysz naszą wieś. Prawda, że stamtąd jeszcze do wsi kawałek, ale damy radę!

Obie miały po szesnaście lat. Ela, przekonawszy matkę, spakowała się w drogę. Ciepłe ubranie, duch bojowy — mróz im nie straszny. Autobus dowiózł je do większej wsi, ale dalej kierowca odmówił jazdy:

— Koniec trasy! Zaspało, traktor nie przejechał. Nie pojadę, utknę! — burknął, ignorując protesty pasażerów.

Ela z Zosią, jak wszyscy, wysiadły.

— Elu, do wsi jeszcze z dziesięć kilometrów — westchnęła Zosia. — Gdzie w taką pogodę? Chodźmy do cioci Hani, siostry mamy, tu mieszka. Przenocujemy, a rano zobaczymy. Mama podpowiedziała, na wszelki wypadek.

Tak też zrobiły. Ciocia Hania nakarmiła je gorącym żurkiem, napoiła herbatą z miodem, położyła w małym pokoiku. A rano sąsiad, wujek Tadeusz, zgodził się podwieźć je do wsi saniami. Ciocia Hania już wieczorem się umówiła:

— Tadziu, zabierz dziewczyny, do babci muszą.

— A jakże nie zabrać? — odparł dobrodusznie. — Z wiatrem was zawiozę!

Ela z Zosią wgramoliły się do sań.

— No, dziewczyny, przykryjcie się kożuchem, bo zmarzniecie! — Wujek Tadeusz troskliwie otulił je ciężkim futrem i ruszył koniem.

Sanie sunęły po zaśnieżonej drodze. Za wsią ciągnął się sosnowy las, a dalej — bezkresne pola, przykryte białym całunem. Droga była wyboista, miejscami zasypana, lecz koń szedł pewnie.

— Wujku Tadeuszu, a ile pan ma lat? — zapytała Zosia, by przerwać ciszę.

— Koło siedemdziesiątki piątki — uśmiechnął się. — Ale jeszcze sił mi nie brak! Latem owce pasę, jako bacowie. Nasze pola — cudne, wszystko kwitnie, pachnie. Przyjedźcie latem, zobaczycie sami!

**Gawędziarz z duszą**

Wujka Tadeusza we wsi lubili. Dobry, otwarty, potrafił opowiedzieć historię tak, że zapominało się o mrozie i długiej drodze. Gadali o byle czym, gdy nagle Tadeusz, mrużąc oczy, rzekł:

— Tędy, dziewczyny, przywiozłem moją Jadwigę. Dawno temu, ze pięćdziesiąt lat. Ukradłem ją, można rzec…

— Jak ukradł? — zdziwiła się Zosia. — Opowiedz, wujku!

— Tę babcię Józię, co nas żegnała? — dodała Ela.

— Tak, moją Jadzię — skinął głową, a oczy mu zabłysły. — Wtedy była młodziutka, jak wy.

Ela z Zosią ucichły, by nie uronić słowa.

— Dawno to było — zaczął Tadeusz. — Pojechałem tam, gdzie was wiozę. Ojciec wysłał mnie do wuja Stanisława. Miałem dwadzieścia pięć lat, nieżonaty, wciąż szukałem takiej, co by serce rozpaliła. W naszej wsi nie znalazłem.

Przyjechał Tadeusz do wuja Stanisława. Miał on syna, Kazika, w wieku Tadeusza.

— Witaj, Tadek! — przywitał go Kazik. — Ojciec w oborze, zaraz wróci. A wieczorem do klubu pójdziemy, u nas dziewczyny jak malowanie!

W klubie rozbrzmiewała muzyka. Dziewczęta kręciły się w tańcu, podbiegały do Tadeusza, ciągnęły go w wir. Lecz on, zaczerpnąwszy tchu, ujrzał ją — właśnie wchodzącą. Niewysoką, z długim jasnym warkoczem, w białych filcakach i schludnym kożuchu, zdejmowała chustę, a policzki miała zaróżowione od mrozu.

— Kazik, kto to? — spytał Tadeusz, nie odrywając wzroku.

— Jadzia, córka wuja Jacka, sąsiada. Dobra dziewczyna, ale ojciec — bestia. Nikt z nim nie zadaje — odparł Kazik.

Tadeusz nie zwlekał — podszedł do Jadzi. Cały wieczór tańczyli, śmiali się, rozmawiali. Okazała się lekka, szczera. Później z Kazikiem odprowadzali ją do domu. Kazik odszedł, zostawiając ich samych pod gankiem.

Od tamtego wieczoru Tadeusz często bywał we wsi. Jadzia nie dawała mu spokoju. Ale gdy pewnego razu wspomniał o ślubie, zobaczył jej łzy:

— Ojciec mnie nie odda do innej wsi. Mówi, że za wcześnie, a i zalotnik już jest, miejscowy. Zabrania mi się z tobą widywać.

— Nie, Jadziu, ty moja — stanowczo powiedział Tadeusz. — Czekaj, przyjdę po ciebie.

**Pogoń w nocy**

Tadeusz zamilkł, patrząc na zaśnieżone pola, jakby znów przeżywał tamte dni. Zosia niecierpliwie popchnęła:

— No i co dalej, wujku?

— A dalej — odmowa — westchnął. — Ojciec Jadzi, Jacek, pokazał mi drzwi. Rzekł, córka nigdzie nie pójdzie, wyjdzie za swojego. Lecz wiedziałem — Jadzia mnie kocha.

Wrócił do Kazika, prosił, by przekazał Jadzi: za trzy dniZa trzy dni, gdy noc zapadła głęboko, czekał na nią za wsią, a gdy w końcu wybiegła z tobołkiem w dłoni, serce zabiło mu jak młot, bo wiedział, że od tej chwili ich życie zmieni się na zawsze.