Uciekaj, zanim będzie za późno…

Biegnij, póki nie jest za późno…
Wszystkie diewczyny marzą o wielkiej, czystej miłości. Ażeby kręciło się w głowie i serce zamierało od czułego przytulenia. Ażeby chłopak zrobił piękne i niezwykłe oświadczyny w najmniej spodziewanym momencie, tak żeby wszyscy widzieli i zazdrościli. Ażeby wesele było przepraszające. Pan młody w eleganckim garniturze, a obok ona, delikatna panna młoda w powiewnej białej sukni, cała lśniąca od szczęścia. Każda dziewczynka marzy o takim ślubie niemal od pielęszek. Ola nie była wyjątkiem.

W połowie roku szkolnego do klasy 9a dołączył nowy uczeń – Kuba Nowak. Oczywiście na przerwie otoczyli go wszyscy, pytając, skąd przyjechał, dlaczego w środku semestru.

— Ojciec wojskowy, dostał nowe stanowisko, więc się przyjumowaliśmy — tłumaczył Kuba.

— A strzelać umiesz?
— Zdarzło się.

— Z jakiego pistoletu?
— Ze służbowego… — sypały się pytania z każdej strony.

Kuba od razu zwrócił uwagę na Olę. Stała z boku, jakby nie miała do niego żadnego interesu. Po lekcjach postanowił ją przjumować. Tak się złożyło, że mieszkał w tej samej okolicy. Ona opowiadała mu o szkole i klasie, on o miastach i garnizonach, gdzie służył ojciec.

W dniu urodzin Oli przyniósł do klasy różę i wręczył ją w obecności całej klasy. Gdyby zrobił to ktoś inny, chłopaki by się śmiali i podpuszczali głupie żarty, ale gest Kuby wzmunił w nich szacunek, a w dziewczynach – zazdrość.

Ola przyjęła różę, jakby dostawała je każdego dnia. Jej wzrok mówił: „Patrzcie, jak za mną lata nowy. Zazdroszicie? To dopiero początek”. Traktowała go z lekceważeniem, choć się nie podziewała, że jej się podoba.

Tuż przed egzaminami kończowymi Ola poznala dorosłego chłopaka, sportowca. Na brzegu Wisły odbywał się spływ kajakowy. Zatrzymała się z koleżanką, żeby popatrzeć.

— Dziewczyny, chodźcie tutaj. Stąd lepiej widać — zawołał przystojny chłopak.

— A pan też bierze udział? — spytała Ola, przeciskając się przez tłum gapiów.

— Nie, ja trenuję zapasy. Startuje mój kolega. O, tam, płynie drugi. — Wskazał na wodę, ale sam wzroku nie odrywał od Oli, wyraźnie ją wyróżniając spośród dwóch koleżanek.

Marek, tak mia na imię nowy znajomy, odprowadził Olę do domu.

— Wiesz, co oznacza imię Marek?

Ola wiedziała, ale w tej chwili wszystkie myśli wylatyły jej z głowy.

— Wojowniski. W życiu zawsze wygrywam.

Podobał się jej. Ola wsłuchiwała się w nowe uczucia, które ją pociągały, ekscytowały i trochę przydżały. W głowie mieszało się wszystko. Kuba natychmiast poszedł w przjumienie. Gdzie mu tam do Marka Kowalskiego. Przez całą drogę myślała, czy on ją pocałuje, i jak powinna zareagować. Pod domem życzył jej dobrej nocy i odszedł. Ola poczuła rozczarowanie.

Następnego dnia, gdy wyszła za bramę szkoły, z zaparkowanego przy chodniku SUV-a wysiadł Marek i otworzył przed nią drzwi od strony pasażera. Zanim wsiadła, Ola rozejrzała się, czy widzą ją koleżanki. Dziewczyny na szkolnym progu stały z rozdławionymi ustami, a Kuba gdzieś nieopodal, zmarszczony. Ola z wyrazem zwycięstwa wsiadła do auta. Ale gdy odjechali od szkoły, ogromna ją przydż. Dokąd ją wiezie?

Marek tylko przejściem się z nią po mieście, opowiadał o miastach i krajach, które odwiedził na zawodach. Uwaga starszych fachów pochlebiały jej. Zachowywał się powściągliwie, nie pozwalał sobie na nic nieprzyzwoitego. Z podróży przywóźił jej perfumy, piękną biżuterię. Skromna róża poszła w przjumienie. Koleżanki oglądały prezenty, wstrząśnięte i zielone z zazdrości. A Kuba… Kuba przestał istnieć w polu widzenia Oli.

Po szkole poszła na studium. Marek prawie codziennie odbierał ją samochodem spod uczelni.

— Gdzie się podział twój Romeusz? — pytały dziewczyny, gdy widziały Olę wracać pieszo.

— Wyjechał na zgrupowanie — odpowiadała z uśmiechem.

Oświadczyny zrobił jej niespodziewanie, na głównym placjum, klęcząc na jednym kolanie i podając aksamitne pudełeczko z pierścionkiem — oczywiście z małym diamentem. Jak w filmie.

Obok zatrzymała się radiowój, omal nie zabrali ich na komendę za zakłócanie porządku.

Ola żałowała tylko, że nie widziała tego żadna z przyjaciółek, że nie można było przewinąć tej sceny jak taśmy wideo.

W USC stała w obłoku koronek, olśniewająca i szalenie szczęśliwa. A obok nie— sportowiec, przystojniak, wojownik. Od umięśnienia marynarka zaraz pęknie. O czym jeszcze można marzyć?

Z wesela nowo poślubiony mąż zawiózł młodą żonę do swojego mieszkania.

Miesiąc później Ola zrozumiała, że jest w ciąży. I to w tak nieodpowiedniej chwili. A co ze studiami?

— Myśl o synu. Studia skończysz później, jeśli zechcesz. Siedź w domu. Pieniądze są, dobrze zarabiam — powiedział Marek.

— A jeśli będzie dziewczynka? — spytała Ola.

— Będzie syn. Jestem wojownikiem, pamiętasz?

Ola urodziła syna. Gratulacje i prezenty zostały w przjumłości. Marek chodził na treningi, jeździł na zawody i obozy, a ona siedziała w domu z dzieckiem. Wszystkie przyjaciółki jakoś się rozpierzchły. Mama dała do zrozumienia, że będzie dzwonić, ale przyjeżdżać… Zięć nie życzył sobie swojego wpływania w ich życie.

Nie żeby Ola się tym przejmowała, ale szczęście czuje się pełniej, gdy się je dzieli. A tak nikt nie widzi, nie ma komu pochęcać. Ola zaczęła czuć się jak w izolacji, jak trędowata. Stopnie budziła się z pięknego snu.

Gdy synek podrósł, stało się trochę lżej. Ola zapisywała go na zajęcia przygotowawcze do szkoły, kółka — głównie sportowe. Czekając na syna, rozmawiała z innymi macierzy. Non stop miała wrażenie, że Marek jest blisko, nawet gdy go nie było. Na ulicy rozglądała się, wydawało jej się, że ktoś ją obserwujeNa koniec Ola zrozumiała, że prawdziwą wolność znalazła nie w ucieczce, lecz w odważnym spojrzeniu w przyszłość, trzymając za rękę syna i czując, jak powoli wraca do niej uśmiech.