Uciekaj, zanim będzie za późno…

Uciekaj, póki czas…

Każda dziewczyna marzy o wielkiej i czystej miłości. O takiej, od której kręci się w głowie i serce zamiera od czułych uścisków. O chłopaku, który zrobi piękne, nieoczekiwane oświadczyny w najmniej spodziewanym momencie, przed wszystkimi, żeby wszyscy zazdrościli. O pięknym weselu. On w eleganckim garniturze, a obok ona – delikatna panna młoda w zwiewnej białej sukni, lśniąca od szczęścia. Każda dziewczynka śni o takim ślubie niemal od kołyski. Ola nie była wyjątkiem.

W środku roku szkolnego do klasy 9a dołączył nowy uczeń, Marek Kowalczyk. Na przerwie otoczyli go koledzy, zasypując pytaniami: skąd przyjechał, dlaczego w środku semestru.

– Ojciec wojskowy, dostał nowe przydziały, więc się przenieśliśmy – tłumaczył Marek.

– Umiesz strzelać?
– Zdarzało się.

– Z jakiego pistoletu?
– Z służbowego… – padały kolejne pytania.

Marek od razu zauważył Olę. Stała z boku, jakby go wcale nie obchodził. Po lekcjach odprowadził ją do domu. Okazało się, że mieszkali w tej samej okolicy. Ona opowiadała mu o szkole i klasie, on o miastach i garnizonach, w których służył ojciec.

W dniu urodzin Oli przyniósł do klasy różę i wręczył jej na oczach wszystkich. Gdyby zrobił to ktoś inny, chłopaki by się nabijali, ale Marek zaskarbił sobie ich szacunek, a dziewczyny zieleniały z zazdrości.

Ola przyjęła różę tak, jakby codziennie ktoś jej je wręczał. Jej spojrzenie mówiło: „Patrzcie, jak za mną lata nowy. Zazdrościć? To dopiero początek”. Traktowała go z lekceważeniem, choć podobał się jej.

Tuż przed maturą Ola poznała starszego chłopaka, sportowca. Nad Wisłą odbywały się zawody wioślarskie. Zatrzymała się z koleżanką, by popatrzeć.

– Dziewczyny, chodźcie tu! Lepiej widać – zawołał przystojny chłopak.

– Ty też bierzesz udział? – spytała Ola, przeciskając się przez tłum.

– Nie, ja jestem zapaśnikiem. Mój kolega startuje. O, tam, drugi od brzegu – wskazał na wodę, nie spuszczając z niej wzroku.

Roman, bo tak miał na imię, odprowadził Olę do domu.

– Wiesz, co znaczy imię Roman?

Ola wiedziała, ale teraz nagle wszystko wyleciało jej z głowy.

– Zwycięzca. Zawsze nim jestem.

Podobał się jej. Ola wsłuchiwała się w nowe uczucia, które ją pociągały, wzruszały i jednocześnie lekko przerażały. Myśli się plątały. Marek został od razu zapomniany. Gdzie mu tam do Romana Nowaka! Całą drogę myślała, czy ją pocałuje, i jak zareagować, jeśli to zrobi. Pod blokiem życzył jej tylko dobrej nocy i odszedł. Ola poczuła rozczarowanie.

Następnego dnia, gdy wychodziła ze szkoły, z zaparkowanego przy chodniku luksusowego auta wysiadł Roman i otworzył przed nią drzwi. Zanim wsiadła, rozejrzała się, czy koleżanki widzą. Dziewczyny na schodach stanęły jak wryte, a Marek stał nieopodal, marszcząc brwi. Ola wsiadła do auta z triumfalną miną. Ale gdy odjechali, ogarnął ją lęk. Dokąd ją wiezie?

Roman pokazał jej tylko miasto, opowiadał o innych miastach i krajach, w których bywał na zawodach. Wzruszało ją, że taki dorosły mężczyzna poświęca jej uwagę. Zachowywał się powściągliwie, nie pozwalał sobie na nic więcej. Z podróży przywoził jej perfumy, piękną biżuterię. Skromna róża odeszła w zapomnienie. Koleżanki oglądały prezenty z zapartym tchem, zielone z zazdrości. A Marek? Marek przestał dla Oli istnieć.

Po maturze poszła na studia. Roman niemal codziennie odbierał ją spod uczelni swoim autem.

– Gdzie się podział twój Romeo? – pytały koleżanki, widząc, że Ola wraca pieszo.

– Wyjechał na zgrupowanie – odpowiadała z uśmiechem.

Oświadczyny zrobił jej nieoczekiwanie, na środku rynku, klęcząc na jednym kolanie i podając aksamitne pudełko z pierścionkiem, oczywiście z małym diamentem. Jak w filmie.

Zatrzymał się patrol policji, o mało nie zabrali ich na komisariat za zakłócanie porządku.

Ola żałowała tylko, że żadna z koleżanek tego nie widziała, że nie da się tego powtórzyć jak nagranie.

W USC stała w obłoku koronek, olśniewająco piękna i szalenie szczęśliwa. A obok on – sportowiec, przystojniak, zwycięzca. Od mięśni garnitur zaraz pęknie. O czym jeszcze można marzyć?

Ze ślubu świeżo upieczony mąż zabrał młodą żonę do swojego mieszkania.

Miesiąc później Ola zrozumiała, że jest w ciąży. Nie w porę. A co ze studiami?

– Myśl o synu. Później skończysz, jeśli zechcesz. Siedzisz w domu. Zarabiam dobrze – powiedział Roman.

– A jeśli będzie dziewczynka? – spytała.

– Będzie syn. Jestem zwycięzcą, pamiętasz?

Ola urodziła syna. Gratulacje i prezenty szybko się skończyły. Roman chodził na treningi, wyjeżdżał na zawody, a ona siedziała w domu z dzieckiem. Gdzieś przepadły wszystkie koleżanki. Mama wspomniała, że będzie dzwonić, ale przyjeżdżać… Zięć nie życzył sobie jej ingerencji w ich życie.

Nie żeby Ola się tym przejmowała, ale szczęście czuje się pełniej, gdy ktoś je widzi. A tak? Nikt nie patrzy, nie ma z kim pogadać. Ola czuła się odizolowana jak trędowata. Powoli budziła się z pięknego snu.

Gdy syn podrósł, zrobiło się trochę lżej. Ola zabierała go na zajęcia przed szkołą, głównie sportowe. Czekając, rozmawiała z innymi mamami. Ciągle czuła obecność Romana, nawet gdy go nie było. Na ulicy się oglądała, wydawało jej się, że ktoś ją śledzi. Któregoś dnia powiedziała o tym Romanowi.

– Masz paranoję. Nie mam czasu cię śledzić – odparł zirytowany.

– Romek, chcę wrócić do pracy, skończyć studia. Mam dość siedzenia w domu.

– Tak? Tysiące kobiet marzy, żeby być na twoim miejscu. Chcesz wymigiwać się od obowiązków, kiedy ja zarabiam? – Jego wzrok przeszył ją na wylot. Ola nie spodziewała się takiej reakcji. Tematu nie poruszała więcej.

PewPewnego dnia, gdy słońce wzeszło nad ich nowym życiem, Ola spojrzała na Marka i syna, bawiących się w ogrodzie, i po raz pierwszy od dawna poczuła, że czas leczy nawet najgłębsze rany.