Uciekaj od niego: Przerażająca historia Liki, Natalii i zakazanej miłości z tajemniczym Romanem – Gdy perfekcyjny mężczyzna zamienia życie w koszmar, a marzenie o rodzinie staje się obsesją. Czy Lika zdoła uciec przed psychopatycznym partnerem, zanim będzie za późno?

– O, witaj, przyjaciółko! Natalia usiadła na krześle obok Leny. Dawno się nie widziałyśmy. Jak się masz?

– Cześć, Natka odpowiedziała dziewczyna lekko zamyślona. Wszystko w porządku.

– To czemu odwracasz wzrok? Natalia spojrzała badawczo na koleżankę. Znowu Michał coś nabroił? Co tym razem?

– Oj, nie przesadzaj Lena przewróciła oczami, ewidentnie żałując, że po prostu przyszła do tej kawiarni. Wszystko naprawdę dobrze. Z Michałem też. Mamy idealny związek. Jest dobrym człowiekiem, naprawdę. Proszę, nie wracajmy do tego tematu.

Nie czekając na odpowiedź zdziwionej Natalii, Lena wstała, zostawiając niedokończony kawałek sernika. Nie chciała niczego słuchać. Naiwnie myślała, że inni jej zwyczajnie zazdroszczą.

Michał był… wyjątkowy. Przystojny, bogaty, troskliwy. Czasem jednak miewał dziwne wymagania. Na przykład zabronił Lenie farbować włosy na jasny kolor.

To był ich pierwszy poważny konflikt. O mało się przez to nie rozstali! I to z powodu takiej drobnostki!

Lena poszła wtedy do fryzjera podciąć końcówki. Znajoma stylistka powiedziała, że Lena powinna być blondynką. Nie mogła się oprzeć. Do mieszkania wróciła z platynowymi lokami.

Chłopak aż zbladł ze złości. W Lenę poleciał ciężki album, który przed chwilą czytał na kanapie. Padło wiele przykrych słów i żądanie, by natychmiast wróciła do poprzedniego koloru. Bo w jego domu blondynkom nie wolno.

Płacząc cicho, Lena pobiegła do najbliższego salonu fryzjerskiego. Stylistka próbowała ją odwieść od decyzji, bo naprawdę ślicznie wyglądała w blondzie. Ale kiedy Lena się rozpłakała przy wszystkich klientkach, ekspresowo ją przefarbowano.

Michał tylko pokiwał głową z zadowoleniem i nic nie powiedział. Za to rano ofiarował jej kosztowną bransoletkę w ramach rekompensaty.

Lena nie mogła też nosić białych ubrań. Czerwony, niebieski, zielony… Byle nie biały. Zapytała żartem, w jakim kolorze będzie jej suknia ślubna, ale dostała tak dziwne spojrzenie, że więcej pytań nie zadawała.

– Uciekaj od niego przekonywała ją wtedy Natalia. Uciekaj, póki czas. Dziś nie możesz nosić białego, a co będzie jutro? Nie wyjdziesz z domu? Nieważne, jaki dobry jest zasługujesz na kogoś normalnego.

– Każdy ma swoje dziwactwa wzruszała ramionami Lena. On myśli poważnie o rodzinie. Chcemy mieć dziecko. Michał bardzo chce dziewczynkę. Nawet już imię wymyślił Bogusia. A ty mi mówisz: uciekaj!

***********************************

Szkoda, że Lena nie posłuchała przyjaciółki. Natalia przecież miała rację, ostrzegając przed dziwactwami Michała. Wkrótce Lena dostała na to dowód.

W domu była jedna zamknięta na klucz komnata, do której Lena nie miała wstępu. Zawsze była zamknięta. Pewnego razu Lena zapytała:

– Ty nie jesteś przypadkiem spokrewniony z Sinobrodym?

– Nie martw się uśmiechnął się dziwnie Michał nie trzymam tam ciał moich eks-żon.

Na tym rozmowa o tajemniczym pokoju się skończyła. Do czasu, aż przypadkiem Lena zajrzała tam przez uchylone drzwi. Tego dnia po zajęciach wróciła do domu wcześniej, bo ostatni wykład został odwołany z powodu wyjazdu wykładowcy. Lena wiedziała, że Michał jest w domu, ale nigdzie go nie znalazła. Przechodząc obok zakazanego pokoju, usłyszała cichy szept. Delikatnie uchyliła drzwi. To, co zobaczyła, zszokowało ją do głębi.

Olbrzymi portret dziewczyny na całą ścianę. Michał klęczał pod obrazem.

Dziewczyna na portrecie uśmiechała się i wyciągała do kogoś ręce. Była niezwykle podobna do Leny mogłyby być siostrami, różnił je jedynie kolor włosów. Nieznajoma była blondynką.

Jeszcze trochę, Bogusiu. Niedługo będziemy już razem powtarzał Michał. Lena poczuła zawód i złość, chciała wejść i wszystko mu wygarnąć, ale zatrzymały ją kolejne słowa ukochanego.

Ona urodzi mi córeczkę, na pewno. A wtedy twoja dusza zamieszka w tym małym ciałku i znów będziemy razem. Na zawsze. Będę się tobą opiekował, a gdy dorośniesz, będziesz mnie znowu kochała.

„Szaleniec!” przemknęło przez głowę Leny. Wybiegła spanikowana z domu. Przyjaciółki miały rację, o Boże, jak bardzo miały rację! Ale co teraz? Jak uciec od wariata? Najgorsze, że Lena naprawdę spodziewała się dziecka. Jeszcze wcześnie było, żeby cokolwiek postanawiać.

Rodzice daleko, z przyjaciół tylko Natalia. To do niej właśnie uciekła.

Nigdy nie sądziłam, że Michał może być taki szeptała Lena, zaciskając nerwowo pięści. Gdyby nie to, co zobaczyłam na własne oczy, nigdy bym w to nie uwierzyła!

Uspokój się Natalia podała jej szklankę wody, Lena napiła się bez słowa. Musisz szybko zdecydować. Zostaniesz z nim?

W życiu! pokręciła głową Lena. Boję się o siebie i o dziecko. Krzywo się uśmiechnęła. Teraz rozumiem, czemu nie pozwalał mi farbować się i nosić białych ubrań. Żebym nie była za bardzo podobna do niej.

Dobrze, że dowiedziałaś się przed ślubem stwierdziła rozsądnie Natalia. Powiedz, czy już mówiłaś mu o dziecku?

Chciałam zrobić niespodziankę…

I bardzo dobrze, że nic nie powiedziałaś. Po prostu powiedz mu, że kogoś poznałaś i wyjedź. Westchnęła ciężko. Najlepiej wróć do domu, przenieś się na uczelnię bliżej rodzinnego miasta. Odetnij się.

Tak chyba zrobię.

**********************************************

Ostatnie pół roku było dla Leny bardzo trudne. I nie fizycznie, lecz psychicznie. Przeprowadzka, rozmowy z rodzicami Ze względu na ciążę musiała rzucić studia aborcji nie rozważała, bo dziecko nie było niczemu winne. Urodziła córeczkę tak, jak Michał sobie wymarzył.

Ku zaskoczeniu wszystkich, Michał bez oporu puścił narzeczoną. Niby mimochodem zasugerował tylko, że nadmierne opowiadanie komu trzeba źle się skończy. Nie pytał nawet, dokąd Lena wyjeżdża jakby naprawdę go to nie obchodziło.

Czasem Lena myślała o tym, czy nie popełniła błędu zostawiając Michała i nie mówiąc o dziecku. Tak było i tego wieczoru, kiedy ułożyła malutką Gienię do snu. Stała przy oknie, rozmyślając.

Nagle rozległ się dzwonek. To tylko kurier z zamówioną kolacją gotować Lena nadal nie umiała. Po szybkim posiłku zabrała się do książek bardzo chciała wrócić na studia.

Zaczęły jej się mylić literki, zakręciło się w głowie sięgnęła po telefon, żeby zadzwonić po pogotowie, ale ręce odmówiły posłuszeństwa. Nie mogła się nawet poruszyć. Tuż przed utratą przytomności ujrzała Michała, tulącego nowo narodzoną córkę.

**************************************************

Lena ocknęła się w szpitalu. Akurat mama postanowiła ją odwiedzić i to ocaliło życie Lenie.

Policja próbowała odnaleźć dziecko bez skutku. Michał, który ją zabrał, zniknął bez śladu.

Dopiero po kilku latach rozpaczająca matka otrzymała maleńką przesyłkę. Na zdjęciu Michał obejmował śliczną, jasnowłosą dziewczynkęW środku pudełka leżał srebrny medalion w kształcie serca, którego Lena nigdy wcześniej nie widziała. Gdy otworzyła szkatułkę, z wnętrza wysunęło się zdjęcie sprana fotografia przedstawiająca uśmiechniętą dziewczynkę z jasnymi włosami, trzymającą za rękę mężczyznę. Na odwrocie zdjęcia ktoś niezdarnie nakreślił jedno słowo: Bogusia.

Lena przez długi czas wpatrywała się w znajomą twarz dziecka. Chwilę później pod zdjęciem znalazła złożoną w kostkę karteczkę: Obiecałem, że będę ją kochać. Ty tego nie rozumiesz. Ona wróciła.

Poczuła niedający się opisać ból i rozpacz, ale gdy po raz setny spojrzała w oczy córeczki na zdjęciu, ogarnął ją nagły spokój. Gienia uśmiechała się, a na ten uśmiech ponad mrocznym cieniem Michała zaczęło przedzierać się światło. Lena zrozumiała, że choć czasem nie da się ocalić wszystkich, nie wolno zatrzymywać się w cieniu lęku. Odszukała Natalię, spotkała się z nią po latach w tej samej kawiarni, z którą zaczęła się jej historia.

Nigdy jej nie odzyskam powiedziała przez łzy. Ale już nie pozwolę, by żyła w strachu albo była więźniem czyjegoś szaleństwa. Moja córka będzie kochana jeśli nie przeze mnie, to przez dobrą pamięć o niej. A ja muszę żyć dla siebie. Nie dla niego.

Natalia ujęła jej dłoń, a Lena zobaczyła, że chmury wreszcie się rozstępują. Może świat nie zwróci Leny tego, co zostało brutalnie odebrane, ale zwróci jej odwagę, by znowu żyć. Nowego początku nie było w planach a jednak przyszedł sam. Cicho, zwyczajnie, wytrwale.

Czasem, podczas snu, Lena widziała Gienię dziewczynkę o jasnych włosach, biegnącą pośród pól, śmiejącą się w słońcu. A Lena, choć obudziła się z pustymi ramionami, nie czuła już żalu. Zamiast tego miała w sobie coś, co pozwalało przetrwać każdą noc nadzieję, że kiedyś, w kolejnym życiu, odnajdą się znów. I że tym razem żadne drzwi nie pozostaną zamknięte.