Ucieczka od samotności

**Ratunek przed samotnością**

Obudziłam się późno. Pierwszą myślą było, że zaspałam – córka z wnukiem wstaną, a ja nie mam przygotowanego śniadania. Potem uświadomiłam sobie, że odjechali wczoraj, sama ich odprowadzałam na dworzec. Wstałam i zrezygnowana powlokłam się do łazienki. Zwykle o poranku planowałam dzień, co zrobić najpierw, co może poczekać. Dziś wszystkie myśli krążyły wokół Elżbiety i Michała.

Tęskniłam. Ostatni raz przyjechali na pogrzeb ojca i dziadka dwa i pół roku temu. Michał tak urósł, że prawie mnie dogonił. Następnym razem może go nawet nie poznam, jeśli znów zobaczymy się za trzy lata.

Gdyby mieszkali blisko, widywalibyśmy się częściej. Ile razy prosiłam Elżbietę, żeby wróciła. Rozwiodła się przecież, co ją trzyma w innym mieście? Z drugiej strony rozumiałam – przyzwyczaiła się do niezależności. Nie powinna była w ogóle wyjeżdżać z Wrocławia.

Zięć od początku mi nie pasował. Małomówny. Jeśli go nie zagadniesz, będzie milczał cały dzień. Nie wiadomo, co myśli – może coś ukrywa? W każdym razie uparty jak osioł. Córka tylko zmarnowała z nim czas, a i tak skończyło się rozwodem. Westchnęłam.

Teraz próbują podzielić mieszkanie. Lepiej, żeby były zięć oddał Elżbiecie jej część w gotówce. Kupiliby tu małe kawalerki, ja bym się przeprowadziła, a moje mieszkanie oddałabym im. Ale byłego zięcia rodzice podpuszczają. *”Ech, nie żyje już Marek. On by to szybko załatwił.”* Znowu westchnęłam.

Umyłam się i długo wpatrywałam w lustro. Córka ma rację – zaniedbałam się. Ostatnio przestałam farbować włosy, siwizna przebija, a i przytyłam. Wyglądam na zmęczoną i zaniedbaną. Kiedy Marek żył, dbałam o siebie. Teraz? Po co się stroić? Tylko sąsiedzi czasem wpadają, i to rzadko. Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk telefonu.

Biegnąc po komórkę, przypomniałam sobie, że Elżbieta z Michałem powinni już wrócić do domu – pewnie dzwonią.

*”Elu, dojechaliście?… Chwała Bogu… Zrozumiałam… Obiecuję, że postaram się nie tęsknić. Ale pomyśl jeszcze o przeprowadzce… Nie, nie naciskam. Po prostu przypominam, że czas ucieka, ja się nie odmładzam, a wam byłoby ze mną łatwiej… Nie krzycz…”*

Córka się wściekała, a ja nie miałam ochoty na kłótnie. I tak humor miałam w piwnicy. Postarałam się zakończyć rozmowę pozytywnie.

Zarzuciłam kołdrę, kontynuując niemy monolog. *”Zawsze tak. Sama wie najlepiej. A już narobiła głupot. Gdyby żył Marek…”* Westchnęłam. *”Niech zdecyduje, dorosła kobieta…”*

Wypiłam herbatę, wzięłam leki na ciśnienie i uznałam, że nie będę zwlekać – pójdę od razu do fryzjera. Może choć humor się poprawi. Zdawało mi się, że po śmierci męża przywykłam do samotności, ale od wyjazdu gości ledwo powstrzymywałam łzy.

U fryzjera młoda dziewczyna tak dokładnie i długo ciąła moje włosy, że prawie zasnęłam. Ale efekt był świetny. Krótka, modna fryzura w popielatym odcieniu, by odrosty nie były widoczne, odjęła mi lat dziesięć. Nie mogłam się napatrzeć. Dawno powinnam to zrobić. Przysięgłam sobie, że teraz będę regularnie odwiedzać salon.

W domu znów stałam przed lustrem, zachwycona. W lepszym nastroju otworzyłam laptopa. Przed świętami poszliśmy z Michałem do sklepu i wybraliśmy mu nowy. Córka wściekła się, że wydałam na prezent całe oszczędności. Ale Michał tak się ucieszył, że ucałował mnie i od razu podarował swój stary laptop. Wszystko wytłumaczył, pomógł założyć konto w social mediach. Co nieco pamiętałam i sama. Na zdjęcie profilowe wybraliśmy moją dwudziestoletnią fotografię. Trzeba by zrobić świeże selfie, ale to później.

Przeglądałam wiadomości, aż zauważyłam powiadomienie o wiadomości – *”messengu”*, jak mówi wnuk. Jakiś Krzysztof cieszył się, że w końcu mnie znalazł, i prosił o odpowiedź.

Przybliżyłam jego zdjęcie, ale nie rozpoznałam. Pewnie jakiś podstęp – zobaczył zdjęcie młodszej, ładniejszej mnie i udaje starego znajomego.

Mniej więcej w moim wieku, uśmiechnięty, zęby w porządku – jako dentystka zawsze na nie patrzę pierwsze. Nie chciałam odpisywać, ale w końcu spytałam, skąd mnie zna.

Godzinę później już żywo rozmawialiśmy. Okazało się, że to Krzysztof Kowalski, mój dawny kolega ze szkoły. Na potwierdzenie wysłał zdjęcie klasy maturalnej, gdzie zakreślił nas kółkami.

W końcu przypomniałam sobie tego niepozornego chłopaka. Ze wstydem przyznałam, że i siebie rozpoznałam tylko po podpisie. Tyle lat minęło, dawno nie przeglądałam albumów.

Teraz nie było dnia bez naszej rozmowy. Potem odezwała się też Beata, koleżanka z ławki. Na profilowe też wstawiła wyretuszowane młodzieńcze zdjęcie.

Pamiętam, jak podczas klasówki z matematyki Beata poprosiła mnie o pomoc. Rozwiązałam jej zadanie, a swojego nie zdążyłam. Ona dostała piątkę, a ja trójkę. Potem już nigdy jej nie pomogłam. Beata się obraziła i mściła się potem. Od tamtej pory nasza przyjaźń się rozpadła.

Zawsze była złośliwa. Uznałam jednak, że nie warto pielęgnować urazy, i odpisałam. Krąg znajomych się poszerzał, a ja nie miałam już czasu na nudę. Jak ja dotąd żyłam bez internetu? Miesiąc minął niepostrzeżenie. Pewnego dnia Krzysztof zaproponował spotkanie.

*”Mieszkamy w tym samym mieście, a nie widzieliśmy się wieki. Trzeba to nadrobić. Dziewczyny, wybierzcie miejsce i termin.”*

Nie od razu się zgodziłam. Wyobraziłam sobie, jak będą się śmiać, widząc nasze zmarszczki i siwe włosy. CieszyłamNastępnego dnia Krzysztof zadzwonił i zaprosił nas obie do siebie na niedzielny obiad, a gdy Beata zaczęła protestować, powiedział spokojnie: „Życie jest za krótkie, żeby tracić czas na dawne urazy, a tym bardziej – na samotność”.