Tylko on mnie rozumie

**On jeden mnie rozumie**

– Co na obiad? – zapytał Krzysztof, węsząc powietrze. – Gotujesz coś?

– Gotuję. Ciasteczka dla Lorda. Z indykiem i płatkami owsianymi – odparła z dumą Zuza, wyciągając blachę. – Przechodzi trudny okres. Linienie, strzyżenie, humor mu się psuje. Postanowiłam go rozpieszczać.

Zuza kręciła się przy stole w krótkim szlafroku w kolorze śmietankowym. U jej nóg podskakiwał Lord – mały, puszysty szpic miniaturowy z oczami wiernego wyznawcy. Szczekał i piszczał z zachwytu.

Krzysztof nie podzielał ich entuzjazmu. Wyrwał się z pracy na lunch, ale wyglądało na to, że dziś obiad czekał tylko Lorda.

– Świetnie – mruknął. – A dla nas co?

– Nie wiem. Możesz jajecznicę zrobić. Albo zamówimy coś. Sam mówiłeś, że ci wszystko jedno.

Nie sprzeciwił się. Bo rzeczywiście tak mówił. Bo kłócić się o jedzenie wydawało mu się małostkowe.

Zuza wzięła Lorda długo przed spotkaniem z Krzysztofem. Gdy miała dziewiętnaście lat, zmarła jej matka. Ojciec, nie wiedząc, jak pocieszyć córkę, po prostu przyniósł szczeniaka.

Od tamtej pory Lord stał się centrum jej życia. Gdy wprowadziła się do Krzysztofa – a raczej wymogła, by wpuścił ją do swojej kawalerki w Warszawie – Lord oczywiście jechał pierwszy. Dosłownie. W ogromnej klatce na przednim siedzeniu taksówki, bliżej nagrzewnicy, by nie zmarzł.

Krzysztof nie protestował. Wtedy wydawało mu się urocze, jak mówiła do psa, jak się nim opiekowała. Po trzech latach ta wzruszająca miłość zaczęła przypominać chorobliwą obsesję. I, niestety, nie obejmowała nikogo innego.

Krzysztof w milczeniu jadł instantową zupę, stojąc przy zlewie. Danuta Stanisławówna pojawiła się niemal w porę. Jakby wyczuwała sercem, co dzieje się w rodzinie syna. Weszła z siatką, w której był pojemnik z rosołem, twaróg i owinęta w folię pierś z kurczaka.

– No i jak, młodzi żyją? – zapytała energicznie, przekraczając próg.

– Wszystko w porządku, mamo. Zuza piecze coś dla Lorda.

– Ach, znowu Lord. No, przynajmniej nie dla gości. Raz przypadkiem spróbowałam jego „przysmaków” – zażartowała, ukrywając w tym żarcie odrobinę goryczy.

Zuza jakby nie zrozumiała aluzji. Odsunęła się, przepuszczając teściową, i rozpromieniła się uśmiechem.

– Dziś ciasteczka z indykiem! Chce pani spróbować? Bez wątróbki, inna receptura.

– Nie, dziękuję. Ja dziś rano upiekłam kurczaka. Dla ludzi – odparła Danuta, zmierzając prosto do lodówki.

Wprawne oko teściowej prześlizgnęło się po zawartości. Półka z jogurtami, mleko i słoik dżemu. Tego samego, który dała młodym pół roku temu.

Tymczasem osobna półka była zastawiona pojemnikami z jedzeniem dla Lorda. Podpisanymi, z naklejonymi serduszkami.

– No tak, liczy się tylko Lord – mruknęła Danuta, zamykając drzwiczki.

Krzysztof westchnął i wyszedł. Za wcześnie, głodny, z ciężarem na sercu. Wciąż wmawiał sobie, że to drobiazgi, że się ułoży, że da się to naprawić. Ale coś nie wychodziło.

Minął rok. Wiele się zmieniło. Przede wszystkim rodzina się powiększyła. Zuza urodziła chłopca, Kubę. Początkowo teściowa miała nadzieję, że teraz życie synowej się unormuje.

Ale rzeczywistość szybko otrzeźwiła Danutę.

Krzyki usłyszała już na klatce schodowej. Przenikliwe, urywane, rozpaczliwe. Dziecięce.

– Co się tu dzieje?! – krzyknęła, przepychając się obok synowej.

Gdy weszła do sypialni, serce podcięło jej nogi. Kuba leżał na łóżku cały czerwony z płaczu, z twarzą mokrą od łez. Pielucha pod nim była poprzewracana. Ale najgorsze było to, że obok leżał Lord. Lizał twarz niemowlaka, jakby próbując go pocieszyć.

– Oszalałaś?! – warknęła Danuta, chwytając psa za kark.

Lord warknął i zaczął się wyrywać. Zuza biegła za teściową z niezadowoloną miną i nadąsanymi ustami. Widząc, co się dzieje, wyrwała psa z rąk Danuty i przycisnęła go do piersi.

– Po co tak krzyczysz? On tylko chciał dziecko uspokoić! Lord dziś tyle wycierpiał! Był na szczepieniu – Zuza zmarszczyła brwi, zasłaniając psa dłońmi. – Przestraszyłaś go!

– On jest twoim męczennikiem?! – Danuta ledwo łapała oddech ze złości. – A dziecko, twoim zdaniem, co? Śpiewa?

Zuza przewróciła oczami i niechętnie podeszła do syna. Spojrzała na niego z obwadłym znudzeniem, odwróciła się i poszła do kuchni.

– Zaraz mu podgrzeję butelkę.

Danuta podeszła do dziecka. Pielucha była przemoczona. Na podłodze leżała pusta butelka. Może zapasowa. Na smoczku widać było ślady zębów. Kuba jeszcze zębów nie miał…

To mógł być tylko Lord. Chyba że Zuza sama pogryzła smoczek. Danuta już niczym się nie dziwiła.

Teściowa wzięła chłopca na ręce i poszła do kuchni, gdzie synowa rozrabiała mleko. Zuza poruszała się powoli, leniwie. Kuba wciąż łkał za jej plecami, ale nawet się nie obejrzała.

– Dlaczego jest na mleku modyfikowanym? – spytała ostro Danuta.

– A co, mam go karmić piersią? Siedzieć na tych dietach? Dziękuję, słyszałam o nich. Kapusty nie wolno, sera nie wolno, mandarynek nie wolno… Nie, dziękuję. Ja też siebie kocham.

– A jego nie? – Danuta powiedziała to z lodowatą pogardą.

Zuza powoli się odwróciła. Jej źródełka się zwęziły, pięści się zacisnęły. Lord ocierał się o jej nogę, ale to jej nie uspokoiło.

– Posłuchaj. Wchodzisz do cudzego domu z tiaradą pretensji. Może jeszcze mi napiszesz, jak mam żyć?

– Wchodzę, bo mój wnuk wrzeszczy wniebogłosy, a ty, sądząc po zapachu, gotujesz kaszkę dla swojego Lorda! Jesteś matką czy kim?

Zuza cisKrzyknęła w odpowiedzi: „Nie potrzebuję żadnych rad, najlepiej wie, co jest dobre dla mojego dziecka i dla Lorda!” i zatrzasnęła za sobą drzwi.