Tydzień po nas wrócili ostatnim promem sąsiedzi z działki. I wrócili bez swojego kota. Ogromnego, szarego łobuza bez prawego ucha.

Tydzień po tym, jak wróciliśmy ostatnią łódką z domku letniskowego sąsiedzi, przyjechali bez swojego kota. Ten ogromny, szary bandyta bez prawego ucha. Lato spędziliśmy razem w lesie on podkradał mi jedzenie ze stołu, grzebał w grządkach, a ja przyzwyczaiłem się do jego figlów. Kiedy zobaczyłem, że para wróciła bez Szarego, serce mi się ścisnęło i poprosiłem żonę, żeby bez zbędnych ceregieli zapytała sąsiadów, co się stało z ich kotem.

Okazało się dokładnie tak, jak się obawiałem kota zostawili na działce. Myślałem o nim do samego wieczora. W końcu zadzwoniłem do szefa i poprosiłem jutro wolne. Żona westchnęła ciężko i rzekła:
Uważaj tam. Poproś, żeby go przetransportowali łódką.

Od samego rana pogoda nie dopisywała. Ołowiane chmury przynosiły mróz i drobny deszcz, a wiatr zdmuchiwał liście, które już zamarzły przy asfalcie. Przechadzałem się po przystani, licząc na to, że ktoś jeszcze wyruszy po zapomniane rzeczy. Nikt się nie zjawił. Pojawił się jednak silny facet w butach rozmiar 45, grzebiący w silniku i mruczący pod nosem. Wytłumaczyłem mu, że zostawiłem na działce bardzo ważne dokumenty i podałem mu pięćdziesiąt złotych. On schował banknot do kieszeni, westchnął do nieba o wszystkich zapominalskich letniskowiczach, i wciągnął łódź na wodę.

Fale były przyzwoite, szarpały się zimną pianą i groziły, że przewrócą małą łódeczkę. Po pół godziny walki z wodą dotarliśmy na brzeg przy naszym domku. Głęboki głos surowego mężczyzny podpowiadał, że przy takim widoku nie zaszkodziłoby dorobić jeszcze dwadzieścia złotych, a ja pospieszyłem w stronę działki. Niebo coraz bardziej się przyciemniało, a deszcz zamienił się w lodowatą gradę.

Szary, Szary, Szary! krzyczałem na całe gardło, licząc, że kot jeszcze żyje.

I nagle Szary pojawił się, drżąc ze zimna, przyciskając się do moich nóg i jęcząc. Chwyciłem go i pobiegłem do łódki. Skoczyłem na pokład, usiadłem z kotem przy sobie. Surowy facet rozszarpał oczy i otworzył usta, ale w tym momencie

Szary wskoczył z łodzi, przycisnął jedyne lewe ucho do głowy, cicho i błagalnie miauknął, po czym odwrócił się i pobiegł wstecz.

Stój, stój, stój, dokąd to idziesz! wykrzyknąłem.

Wyskoczyłem i, nie zważając na przekleństwa i obietnice, które miałem wyrzucić w prosek, ruszyłem za kotem. Pędził przede mną, a ja biegłem, łamiąc ręce i jęcząc, aż nagle skręcił w lewo i zniknął w krzakach. Rozwijałem gałęzie i zobaczyłem, że szary, jednąoreczny kot przytulił się do małego czarnego kociaka. Kociak był mokry i przeraźliwie piszczał. Szary spojrzał na mnie z winą i zamiauczał.

Usiadłem na mokrej ziemi i chciałem podnieść oboje, gdy nagle ziemia zadrżała. To surowy facet depczeł po ziemi swoimi ogromnymi butami, wypluwając serię przekleństw. Pojawił się za mną, potem nagle ucichł.

Wypowiedział spokojnym, niespodziewanie przyjemnym głosem:
Pośpiesz się, bo zaraz zacznie się burza i wszystko przykryje śnieg.

Podniosłem Szarego i małego czarnego kociaka i pobiegliśmy do łódki. Jak przeszliśmy na drugą stronę rzeki, nie wiem. Pewnie Bóg po prostu tak chciał, bo wokół nic już nie było widać.

Wtedy surowy facet, zagłuszając ryczenie silnika i wody, rzekł:
Coś ty za zwierzak, naprawdę.

Zaskoczyło mnie to.

Dlaczego zwierzak? zapytałem, ostrożnie patrząc na burzliwą wodę za burty.

Facet odpowiedział:
Więc tak. Wkładasz mi pieniądze za dokumenty, a sam jedziesz ratować kota? Ty niby człowiek, a ja jakaś bezduszna zjawa? Tak?

Bałem się, że odmówicie, a nie było nikogo, kto mógłby go uratować wyjaśniłem. On się zamknął, mruknął i dopłynęliśmy do przystani.

Facet długo szukał kartonu dla kociaka i wyłożył go ciepłym ręcznikiem. Kiedy już miałem odjeżdżać i dziękować mu, rzekł:
Nie ma co, nie zawsze wszystko przychodzi po jednej stronie. Podchodzę do Szarego i mówię: Masz wstąpić do mnie, idź ze mną na ryby. Ty, kot, jesteś porządny. Facet wziął go na ręce, a Szary objął go łapami i przytulił się.

Facet odwrócił się i drżącym głosem przez minutę powtarzał:
No, no, no

Potem, kiedy się uspokoił, zwrócił się do mnie surowym, ale niesamowicie łagodnym tonem:
Zapraszam cię w przyszły weekend na ryby. *mrugnięcie*.

Kiedy wróciliśmy do domu i z żoną opiekowaliśmy się czarnym kociakiem, ona pod ciepłym, bawełnianym ręcznikiem znalazła pięćdziesiąt złotych.

Teraz jeździmy na ryby regularnie, razem z tym dobrym, zdrowym, gderliwym facetem. I co? Czasem przyjadę nieco poduszony i bez ryby? Ryby to takie codzienne sprawy, powiedziałbym, życiowy rytuał.