Ty jesteś moim światem

Byłeś moim światem

Michał i Ola mieszkali w tym samym bloku, na piątym piętrze. Michał poszedł do czwartej klasy i był już na tyle duży, żeby opiekować się pięcioletnią Olą z mieszkania naprzeciwko. Jej mama pracowała jako chirurg i często w weekendy wołano ją do ciężkich pacjentów.

Michał zachowywał się wobec Oli jak dorosły: karmił, bronił, czasem strofował, gdy było za co. A Ola słuchała go bez słowa protestu, chodziła za nim jak cień, patrząc na starszego przyjaciela swoimi ogromnymi, ciemnymi oczami.

Pewnego dnia Ola zachorowała na anginę. Skąd w czerwcu taki przeziębienie? Michał musiał z nią siedzieć całymi dniami. Koledzy już wiedzieli, gdzie go szukać. Zadzwonili do drzwi Oli, żeby zaprosić go na piłkę.

— Nie mogę. Siedzę z Olą — odpowiedział poważnie Michał.

— To weź ją ze sobą, będzie kibicować — zaproponował Kuba.

— Ma anginę, gorączkę. Nie można. Zagrajcie dziś beze mnie.

— Jak to beze mnie? A kto będzie w bramce? — zirytował się rozczarowany Paweł.

— Postójcie na zmianę — Michał spojrzał na zasmuconych kolegów.

— Nie, to nuda. W takim razie też nie idziemy.

— No to wchodźcie — westchnął Michał i wpuścił chłopaków do mieszkania.

Ola, z szalikiem owiniętym wokół szyi, siedziała na kanapie i oglądała obrazki w książce. Gdy zobaczyła chłopaków, ucieszyła się.

— To moi koledzy, Paweł i Kuba. — Michał pokazał, kto jest kto. — Posiedzą z nami, nie masz nic przeciwko?

— Poczytajcie mi — Ola wyciągnęła do nich książkę z dziecięcą prostotą.

— A może zamiast tego zbudujemy szałas? — Paweł wpatrywał się w okrągły stół na środku pokoju.

— Jak? Potrzebne są gałęzie i słoma, a nie mamy — oczy Oli błyszczały, może od gorączki, a może z radości.

— Słoma nam niepotrzebna. Możemy zdjąć koc z kanapy? — spytał Paweł. — Nakryjemy nim stół i będzie szałas.

Ale jednego koca było za mało. Ola powiedziała Michałowi, gdzie w szafie znaleźć drugi. Wkrótce cała czwórka wczołgała się pod stół. W improwizowanym szałasie było ciasno, duszno, ciemno i strasznie ekscytująco.

— A może opowiemy straszne historie? — zaproponował Kuba. — Mój pradziadek walczył na wojnie.

— No i co? O wojnie jest nudno — mruknął Paweł.

— Wiesz, ile ma orderów? Nie zliczysz — przechwalał się Kuba. — Dowoził chleb do Warszawy podczas powstania.

— Znudziło mi się już o wojnie. Nuda, zero emocji — przeciągnął rozczarowany Paweł.

— Nie znasz się, a mówisz. Dziadek opowiadał, że w getcie ludzie jedli nie tylko koty i psy, ale też siebie nawzajem, własnych krewnych. Odcinali kawałki i gotowali zupę. A chleb robili z trocin — nie ustępował Kuba.

— Fuj. Ludzi się nie je — wzdrygnęła się Ola, przytulając się do Michała.

— A ja znam mnóstwo strasznych historii o Czarnym Mężczyźnie — powiedział radośnie Paweł. — W zeszłym roku na koloniach opowiadaliśmy o nim nocami. Masakra.

Ola zamarła. Samo słowo „czarny” wydało jej się przerażające, zwłaszcza w ciemności pod stołem. A na dźwięk słowa „masakra” zaczęła drżeć.

— Chodzi całkiem na czarno. Jak się ktoś zagapi, od razu go łapie i zabiera. I nikt go już nigdy nie widzi. Pojawia się i znika jak cień. A najbardziej lubi małe dzieci. Jak nieposłuszne dziecko ucieknie rodzicom…

— Wystarczy. Już wystraszyłeś Olę — ostro przerwał mu Michał, czując, jak dziewczynka drży i przyciska się do niego mocniej. — Jeszcze potem nie zaśnie ze strachu. Jest jeszcze mała.

— Nie jestem mała — obraziła się Ola. — Nie chcę słuchać o Czarnym Mężczyźnie. Straszne — jej głos zadrżał, zaraz miała się rozpłakać.

Rozległ się stuk drzwi wejściowych. Dzieci pod stołem zamilkły. Na zewnątrz rozległy się powolne, ostrożne kroki, które zatrzymały się tuż obok. Paweł zaniemówił, Kuba zaczął ciężko oddychać. Ola wtuliła się w pierś Michała. Pod uchem słyszała głośne, szybkie bicie jego serca.

Nagle brzeg koca uniósł się. Ola zamknęła oczy i pisnęła.

— A więc tu jesteście! — rozległ się głos mamy.

— Mamo! — Ola otworzyła oczy, wypełzła spod stoła i rzuciła się do mamy.

— Czemu stół nakryty kocem? Co tam robiliście? — spytała mama, patrząc na rozczochranych chłopaków, którzy też wyszli spod stoła.

— To był szałas. Siedzieliśmy w nim i opowiadali straszne historie — zaMijały lata, ale każdego wieczora, gdy nadchodziła burza, Ola przytulała się do Michała, słuchając, jak jego serce wciąż bije tylko dla niej.