Ty jesteś moim światem

Jesteś moim światem

Tomek i Ola mieszkali w jednym bloku, na piątym piętrze, w sąsiednich klatkach. Tomek właśnie skończył czwartą klasę i uważał się za dostatecznie dorosłego, żeby opiekować się pięcioletnią Olą z naprzeciwka. Jej mama była chirurgiem i często w weekendy wzywano ją do pilnych operacji.

Tomek traktował Olę po ojcowsku: karmił, bronił, czasem nawet łajał, gdy była niegrzeczna. A Ola słuchała go bez słowa sprzeciwu, chodząc za nim jak cień i patrząc na starszego przyjaciela ogromnymi, czarnymi oczami.

Pewnego dnia Ola zachorowała na anginę. Skąd w czerwcu taka infekcja? Tomek musiał zostać z nią całe dnie. Koledzy już wiedzieli, gdzie go szukać. Zadzwonili w końcu do drzwi Oli, żeby zaprosić go na boisko.

— Nie mogę. Zostaję z Olą — odparł poważnie.

— To weź ją ze sobą, niech kibicuje — zaproponował Kuba.

— Ma gorączkę. Nie może. Grajcie dziś beze mnie.

— Jak to bez ciebie? A kto będzie w bramce? — oburzył się zirytowany Paweł.

— Możecie się zmieniać — stwierdził Tomek, widząc ich rozczarowane miny.

— Nie, to nudne. W takim razie też nie gramy.

— Więc, no… wpadajcie — westchnął i wpuścił ich do mieszkania.

Ola, z wełnianym szalikiem owiniętym wokół szyi, siedziała na kanapie i przeglądała książkę z obrazkami. Ujrzawszy chłopców, rozpromieniła się.

— To moi koledzy, Paweł i Kuba — przedstawił ich Tomek. — Zostaną z nami, nie masz nic przeciwko?

— Poczytajcie mi — poprosiła, wyciągając książkę z dziecięcą prostotą.

— A może zbudujemy szalas? — Paweł wskazał na okrągły stół na środku pokoju.

— Jak? Nie mamy gałęzi ani słomy — Ola błysnęła oczami, może od gorączki, może z ekscytacji.

— Słoma niepotrzebna. Możemy zdjąć narzutę z kanapy? — zapytał. — Nakryjemy stół, i będzie namiot.

Ale jedna narzuta nie wystarczyła. Ola podpowiedziała Tomkowi, gdzie w szafie leży koc. Wkrótce cała czwórka wcisnęła się pod stół. W improwizowanym szałasie było ciasno, duszno, ciemno i strasznie ciekawie.

— A może opowiemy straszne historie? — zaproponował Kuba. — Mój pradziadek walczył w wojnie.

— No i co? Wojna jest nudna — skrzywił się Paweł.

— Wiesz, ile ma orderów? Nie policzysz — przechwalał się Kuba. — Woził chleb do Warszawy podczas powstania.

— Nudne. Nie chcemy słuchać o wojnie — zniecierpliwił się Paweł.

— Nie znasz się. Dziadek mówił, że w getcie ludzie jedli nie tylko koty i psy, ale nawet siebie nawzajem. Kroili bliskich na kawałki i gotowali zupę. A chleb piekli z trocin.

— Fuj. Ludzi się nie je — wzdrygnęła się Ola, przytulając się do Tomka.

— A ja znam historię o Czarnym Ludzie! — zawołał Paweł. — W zeszłym roku na koloniach opowiadaliśmy o nim nocą. Straszne rzeczy.

Ola zesztywniała. Samo słowo *czarny* wydało jej się złowrogie, zwłaszcza w ciemności pod stołem. A na dźwięk *straszne* zaczęła drżeć.

— Chodzi cały w czerni. Jeśli się nie pilnujesz, zaraz cię złapie i zabierze. I nikt cię już nigdy nie zobaczy. Pojawia się i znika jak cień. A najbardziej lubi małe dzieci. Jeśli jakieś ucieknie od rodziców…

— Dość! — ostro przerwał Tomek, czując, jak Ola drży i przywarła do niego mocniej. — Przestraszyłeś ją na śmierć. Potem nie zaśnie przez ciebie całą noc.

— Nie jestem mała — obraziła się Ola. — Ale nie chcę słuchać o Czarnym Ludzie. Boję się… — Głos jej zadrżał, łzy wisiały na rzęsach.

Nagle rozległ się drzwi. Dzieci pod stołem zamilkły. Z zewnątrz dobiegły powolne, ostrożne kroki. Paweł się wiercił, Kuba dyszał głośno. Ola wtuliła się w klatkę piersiową Tomka. Pod uchem słyszała jego szybkie, głośne bicie serca.

Naraz brzeg narzuty uniósł się. Ola wrzasnęła i zamknęła oczy.

— O, tu jesteście! — rozległ się głos mamy.

— Mamo! — Ola wyskoczyła spod stołu i rzuciła się w jej ramiona.

— Dlaczego stół jest nakryty? Co tu robicie? — spytała mama, patrząc na rozczochranych chłopców.

— To szałas. Opowiadaliśmy straszne historie — wyrecytowała szybko Ola.

— I nie bałaś się?

— Bałam się. A jak usłyszałam kroki, myślałam, że to Czarny Człowiek przyszedł po nas.

— Jaki Czarny Człowiek? — Mama spojrzała surowo na chłopców, zatrzymując wzrok na Tomku. Ten spuścił głowę ze wstydu.

— Dobrze, koniec zabawy. Posprzątajcie i umyjcie ręce. Zaraz będzie obiad — powiedziała mama, zabierając Olę do kuchni.

Po obiedzie Tomek z chłopakami w końcu poszli grać w piłkę. Mama ułożyła Olę do snu. Ale gdy tylko zamykała oczy, wydawało jej się, że w ciemności czai się Czarny Człowiek.

Gdy Tomek poszedł do siódmej klasy, Ola dopiero zaczęła pierwszą. Był już prawie dorosły i rzadko zostawał z nią. Ola też dorastała i mogła sama zostawać w domu. Ale często biegała do niego, żeby o coś zapytać, albo gdy grzmiało. Strasznie bała się burzy.

Gdy chłopcy szli do kina, na lodowisko albo gdzie indziej, Ola zawsze się przypinała. Jeśli nie chcieli jej zabrać, umiała użyć łez z kobiecym wyczuciem. A Tomek, zmiękczony, przekonywał kolegów.

To on nauczył ją jeździć na łyżwach, podgrzewać zupę w mikrofalówce, zaszczepił miłość do książek przygodowych. W liceum Tomek chodził już nie z kolegami, ale z ładną koleżanką Karoliną. Pewnego dnia Ola podpatrzyła, jak całowali się za blokiem. Jej dziecięce serce pękło z zazdrości.

Po maturze Tomek wstąpił do szkoły oficerskiej. Rzadko wracał do domu. To cieszyło Olę — nie będzie przy nim dziewczyn. Ale i smuciło, bo za nim tęskniła.

Pewnego razuA gdy po latach spotkali się na ślubie przyjaciół, Ola w bieli, a Tomek w mundurze, w końcu zrozumieli, że ich historia miała tylko jedno możliwe zakończenie – szczęśliwe.