Ty go nie kochasz, a nam było dobrze – może spróbujmy jeszcze raz od nowa?

Nie kochasz go, a nam było dobrze, spróbujmy znów, dobrze?

Rozwód z Pawłem nastąpił trzy lata temu, przebiegł cicho, bez wielkich żalów; tak jak napisaliśmy w wyjaśnieniu nie zgadzaliśmy się temperamentami. Nasza córka, Jagna, długo wierzyła, że to tylko sprzeczka, tata wyjechał służbowo i zaraz wróci.

W niedzielne popołudnia bawili się w parku, wracali późno, razem siadaliśmy do barszczu, Pierwszy wychodził Paweł, a Jagna żegnała go długimi uściskami, potem wybiegała na balkon i strzegła ojcowskiego odejścia w świat tysięcy świateł Warszawy

Jagna skończyła niedawno sześć lat. Przez ostatnich dwanaście miesięcy kontakt z Pawłem był raczej rzadki. W zasadzie z dwóch powodów. Paweł poznał nową kobietę i nagle zabrakło mu weekendów dla córki, a ja z kolei spotkałam Bronisława.

Poznaliśmy się na wycieczce do Puszczy Kampinoskiej. Jagna biegła za ptakami, a ja z Bronkiem zostaliśmy z tyłu, zamyśleni, jakby każdy szukał cienia i nie wiedział, że został sam. Dosięgliśmy grupę na jeżynach, zamieniliśmy kilka słów o drzewach, wymieniliśmy numery i ruszyliśmy dalej, obok siebie, po cichu.

Na tle Pawła, Bronek okazał się znacznie bardziej milczący, typ co nie mówi za dużo, ale jeśli już coś powie można mu zaufać. Przez cały rok nigdy nie zawiódł, nie zapomniał, nie spóźnił się ani razu. Jak mi coś obiecał, koniec kropka było, jak chciał. Paweł natomiast gubił wszystko, spóźniał się, a nasze zgrzyty rosły. Tak mi się zdaje, że to nas rozdzieliło

Obaj Paweł i Bronek zostali zaproszeni na urodziny Jagny. Bałam się, jak będą razem funkcjonować. Jagna satysfakcję czerpała z obecności ojca, choć z Bronkiem zdążyła się polubić.

Wszyscy goście byli punktualni, tylko Paweł wlókł się jak mgła po podwórku. Jagna prosiła, by poczekać na tatę, więc puste minuty przesycałam wspomnieniami i kawałami o ciotkach z Poznania.

Nareszcie! Tata pojawił się w drzwiach, z wielką, błyszczącą paczką dla Jagny i pękiem tulipanów dla mnie. Zaskoczenie ścisnęło mnie za gardło. Bronek ukłonił się, Paweł jakby cofnął czas i przejął domowe rządy. Sadzanie gości, polewanie kompotu, żarty jak dawniej.

Jagna trzymała się ojca kurczowo, a Bronek przy stole obserwował wszystko z dystansem, choć starałam się doglądać, czy przypadkiem nie czuje się niepotrzebny.

Po chwili Bronek przeprosił, przywołał pilne sprawy w pracy, spakował torbę, cmoknął mnie w policzek i zniknął w deszczu.

W kuchni, przy cieście marchewkowym, poprosiłam Pawła o zachowanie ładu, na co nagle, całkiem serio, powiedział:

Nie kochasz go wcale, a nas kiedyś było dobrze. Spróbujmy zacząć wszystko od nowa?

Zamrugałam. Potem tylko:

Nie, Paweł, nie chcę. Wiesz, my nie pasujemy. Oprócz Jagny nic nas już nie wiąże, zostawmy ten układ. Cieszę się, że Jagna cię kocha, czeka na ciebie, ale ja już nie czekam. Zwłaszcza po tym, co się działo, gdy spotkałeś się z inną kobietą.

To inna sprawa, cielesność, nie dusza, tam nie ma przyszłości

Tym bardziej musisz szukać tej właściwej relacji, a nie tkwić w czymś na chwilę

Goście powoli znikali w korytarzach bloków. Paweł został najdłużej, pomagał przy myciu naczyń, tulił Jagnę do snu i patrzył mi w oczy z nieśmiałą nadzieją, że go poproszę, by został na noc. Gdy zrozumiał, że nie zaproszę, nie zepsuł wieczoru podziękował cicho, dał mi buziaka w policzek, wyszedł, w ramionach wilgotnej nocy.

Zadzwoniłam do Bronka.

Może jutro na piknik we trójkę? zapytałam.

Bronek rozradował się, niemal jak dziecko; obiecał, że wszystkie plany odsunie i wpadnie po nas o dziewiątej.

O dziewiątej dzwonek, Jagna podskoczyła: Hurra! Urodziny ciąg dalszy!

Spacerowaliśmy przez las, wśród sosen i dymu grillów. Kiedy wróciliśmy, zapytałam Jagnę:

Jagna, chciałabyś, żeby Bronek z nami zamieszkał?

Dziewczynka spoważniała, spojrzała mi w oczy i rzekła:

Ty zawsze na niego czekasz, a tak będziesz widziała go codziennieJagna spojrzała na mnie, przez chwilę ścisnęła usta, jakby zastanawiała się, czy odpowiedź jest ukryta gdzieś między sosnowymi szyszkami, które zrzuciła do kieszeni. Potem otworzyła szeroko ramiona i zawołała:

Tak! Ale niech Bronek lubi naleśniki i nie krzyczy, kiedy zostawię farby na podłodze!

Zaczęliśmy się śmiać. Bronek wyciągnął z plecaka papierowy samolocik taki, jaki składał mi na początku naszej znajomości. Rzucił go w słońce, a samolot krążył długo nad naszym balkonem, nad stłumionymi głosami miasta.

Jagna pobiegła za nim, krzycząc: Bronek, złap, to nasz samolot do domu!

A ja poczułam, że właśnie teraz, w tej chwili, wszystko jest na swoim miejscu po raz pierwszy od dawna. Na ciepłej podłodze, wśród popołudniowego światła, pojawił się dom nie dzięki jednej historii, lecz dzięki odwadze, by zacząć nowe.