Twój kot hałasuje zbyt głośno!

„Twój kot za głośno tupie!”

— Wyłączcie tę szatańską maszynę! Przez was nie mogę spać! — rozległ się krzyk za drzwiami.

Ktoś zaczął walić w drzwi i naciskać dzwonek. Anielka drgnęła i upuściła pilota. Krzysztof niechętnie poruszył się pod kołdrą.

W pokoju ledwo świeciła nocna lampka. Za oknem panował duszny, letni upał. Anielka narzuciła szlafrok i podeszła do drzwi.

Na korytarzu stała kobieta około siedemdziesięciu lat, o wąskich ustach i niezadowolonym spojrzeniu. Miała na sobie prosty bawełniany fartuch i trzymała w ręce telefon.

— Przepraszam, ale kto pani jest? — zapytała Anielka, nie otwierając drzwi. Bała się.
— Jestem Władysława Stanisławówna! Mieszkam piętro niżej. Nad moim oknem stoi wasza hałasująca maszyna, która nie daje mi spać. Natychmiast ją wyłączcie! Albo wezwę policję. Robicie hałas w niedozwolonych godzinach!

Anielka próbowała wtrącić choć słowo, ale Władysława Stanisławówna nie przestawała złorzeczyć bez przerwy.

— Jak można być tak bezczelnymi! Przez was cierpi cały blok!
— On chyba nie jest aż tak głośny… — ostrożnie zauważyła Anielka. — Celowo słuchaliśmy przez otwarte okno.
— Dla was „nie tak głośny”, a mnie już serce boli od tego traktora!
— Dobrze, wyłączymy — niechętnie zgodziła się Anielka. — Po prostu nie wiedzieliśmy, że przeszkadza…
— Teraz już wiecie — odcięła Władysława Stanisławówna.

Posłyszeli oddalające się kroki.

Anielka wróciła do sypialni i wyłączyła klimatyzację. Otworzyła wszystkie okna i balkon, ale to nic nie pomogło. Fala gorąca uderzyła z jeszcze większą siłą. Krzysztof długo wiercił się w łóżku, w końcu poszedł pod prysznic, a Anielka leżała, wpatrując się w sufit.
Nie tak wyobrażali sobie pierwsze lato w swoim mieszkaniu…

…Kupili tę kawalerkę zaledwie kilka miesięcy wcześniej. Poprzednie lato w wynajmowanym mieszkaniu wspominali jak koszmar: miski z zimną wodą, przeciągi, wiatrak roznoszący gorące powietrze. W kredyt weszli z drżącymi rękoma, ale z myślą, że teraz nikt nie będzie im dyktował, jak żyć.

Okazało się, że jednak będzie.

Rano Anielka spotkała w windzie inną sąsiadkę — Justynę. Zdążyli się już poznać, nawet pomogli jej wymienić kran.

— Słuchaj, Justyna — Anielka oparła się o ścianę — wczoraj w nocy włączyliśmy klimatyzację, i przyszła do nas skarżyć się. Czy naprawdę tak hałasuje?

Justyna uniosła brwi.

— Daj zgadnę. Władysława Stanisławówna?
Anielka skinęła głową.

— No… Ona na wszystkich narzeka. Albo telewizor jej hałasuje, albo syn się za głośno śmieje. Raz powiedziała, że nasz kot za głośno skacze. Ale my już się przyzwyczaili. Dzwoni raz na miesiąc, wyżyje się i przestaje.

Anielka mimowolnie się uśmiechnęła.

— Kot? Serio?
— No — potwierdziła Justyna. — Teraz nawet telewizora nie włączamy, wszystko oglądamy w słuchawkach. Z synem i kotem trochę trudniej, sama rozumiesz.

Później Anielka spotkała na klatce schodowej Tadeusza. Miał dokładnie taki sam model klimatyzatora, wiszący tuż pod oknem kapryśnej sąsiadki.

— Tadeusz, a tobie ona nie narzeka?
— Nie. Choć mój akurat dość głośny. Kumpel mówił, że źle go zamontowali, więc czasem terkocze. Ale widocznie mnie lubi — uśmiechnął się sąsiad.
— A na nas z Krzysztofem ktoś skarży?
— Nie słyszałem. Jesteście cisi jak myszki. Ani dzieci, ani wiertarki, nawet psa nie macie.

Odpowiedzi sąsiadów jakoś nie uspokoiły Anieli. Znów włączyła klimatyzację i przysłuchiwała się przez otwarte okno. Ledwo słyszalne.
Więc o co chodzi? Może wcale nie o decybele? Anielce zaczynało się wydawać, że Władysława Stanisławówna po prostu ich nie znosi, więc drażni ją wszystko, co związane z nowymi sąsiadami. A może nie lubiła, gdy komuś było dobrze. Są tacy ludzie.

Od tamtego wieczoru, gdy Władysława Stanisławówna stanęła na ich progu, rozpoczął się ich osobisty koszmar. Każdej nocy starali się wychłodzić mieszkanie, by wystarczyło na dodatkowe pół godziny przy zamkniętych oknach. Ustawiali budzik na dwadzieścia dwadzieścia trzy. Jeśli spóźnili się choć o minutę, sąsiadka zaczynała stukać w kaloryfer i krzyczeć. Jeśli na pięć — przychodziła osobiście.

Żeby jakoś przetrwać w tym zaduchu, ustawiali wiatrak przy oknie. Ten hałasował mocniej niż klimatyzator, ale z jakiegoś powodu w ogóle nie przeszkadzał sąsiadce.

Nawet wezwali fachowca, by sprawdził instalację. Ten obejrzał zewnętrzną jednostkę i coś podregulował.

— No, dopiąłem mocowania i dodałem uszczelki. Ale i tak był cichy. Teraz ledwo mruczy. Jeszcze cichszy się nie da — podsumował.

Anielka uśmiechnęła się z ulgą. Miała nadzieję, że teraz wreszcie będą spać spokojnie.

Lecz minęły tylko dwa dni, gdy o dwudziestej trzeciej zero trzy zadzwonił telefon.

— Co to ma znaczyć? Klimatyzacja włączona? — obrażonym tonem spytała sąsiadka. — U mnie ściany drżą! Źle się czuję, ciśnienie skoczyło!
— Wzywaliśmy fachowca. Nawet on stwierdził, że prawie nie hałasuje. Zrobiliśmy, co mogliśmy…
— Fachowiec nie słucha tego po nocach! Natychmiast wyłączcie, albo wezwę policję!

Krzysztof westchnął i wyłączył. Znowu spali przy wiatraku.

Z czasem Anielka zauważyła, że Władysława Stanisławówna sama nie jest święta w kwestii hałasu. Czasem rozmawiała przez telefon tak głośno, że słychać było przez ściany. Nawet nocą. Jej głos przechodził w pisk.

— Jeszcze się córką nazywasz! Tylko wtedy mnie potrzebujesz, gdy pieniądze przelać! — wrzeszczała. — Wszyscy mnie zostawili! Wszyscy!

Anielka starała się nie słuchać, ale krzyk był zbyt donośny. Po takich sytuacjach robiło się jej jeszcze bardziej nieswojo. Jakby wrzKtóregoś wieczoru, gdy klimatyzacja znów cicho pracowała, a za ścianą panowała cisza, Anielka i Krzysztof spojrzeli na siebie i uświadomili sobie, że Władysława Stanisławówna w końcu się poddała.