Tuż przed samym Sylwestrem żona zafundowała Michałowi taki “prezent”, że aż serce pękało z żalu. Za …

Tuż przed samym Sylwestrem żona zrobiła mi niespodziankę, taką, że aż chciało się płakać. Za nami dwadzieścia wspólnych lat, które uważałem za szczęśliwe. Śliczna córka wyszła za mąż i już dała nam wnuczka. Czego jeszcze więcej trzeba? Żyj i ciesz się.

Ale jak się okazało, nie wszystko było takie różowe. Pracowałem dla rodziny, przez wiele lat za kierownicą tira, miesiącami nie bywałem w domu, byleby im nigdy niczego nie brakowało.

A okazuje się, że moja ukochana żonka już od dawna mnie zdradzała i tylko bajki mi opowiadała, jak tęskni i płacze w poduszkę ze smutku. Wyszło na jaw, jak w dowcipie wróciłem z trasy wcześniej, niż planowałem…

Nie zrobiłem awantury. Po cichu spakowałem rzeczy, dokumenty, wsiadłem w samochód i odjechałem. Wyjechałem za miasto, zatrzymałem się i ręce mi się trzęsły. Nie mogłem pojąć, jak do tego mogło dojść.

Wszystko do domu, dla rodziny. Gdy żona z córką chciały wypocząć, to je wysyłałem na wakacje, samochód nowy kupiłem, remont w mieszkaniu zrobiłem. Kiedy przyszło czas córkę wydać za mąż, wyprawiłem wesele, jak należy.

Z każdej trasy prezenty przywoziłem, dzwoniłem po parę razy dziennie, tęskniłem, a ona za moimi plecami robiła swoje. No i jak tu ufać kobietom?

Wiadomo, różnie w życiu bywa, i faceci święci nie są. Wielu na trasie znajomości na boku się trafiają. Ale ja trzymałem się na wodzy, żonę kochałem i szanowałem. Jak się okazało na darmo.

Odpalam auto, ale nie wiem, gdzie jechać. Myśli kłębią się w głowie, złość i zawód tłumią wszystko. Nic lepszego nie wymyśliłem, jak pojechać na swoje rodzinne strony. Daleka droga, jakieś trzysta kilometrów przede mną, ale trudno. Im dalej od starego domu i żony, tym lepiej.

Telefon aż się gotuje. Dwadzieścia nieodebranych połączeń. Żona, córka dzwonią na zmianę. Wyłączyłem telefon, nikogo nie chciałem słyszeć. Ta zdrada to jak kubeł zimnej wody.

Przed oczami miga całe życie. Ślub w urzędzie, odbieram córkę ze szpitala po porodzie, prowadzę ją do pierwszej klasy, wracam z tras z bukietem dla żony Wszystko dobre i świetlane. I jakim cudem nie zauważyłem, że już mnie nie kocha?

Teściowa, świętej pamięci, zawsze powtarzała: Szczęście nie w pieniądzach. Stracisz męża. Niedobrze, że tyle poza domem przebywa. Tak się rodziny rozpadają. Miała rację.

Już wcześniej staruszki ze wsi szeptały, ale nie wierzyłem. Nigdy nic nie zauważyłem. A teraz jadę w nieznane.

Kto wie, czy mój dom na wsi w ogóle jeszcze stoi. Nie było mnie z dziesięć lat. Może i wieś znikła. A ja jadę, zima, tuż przed Nowym Rokiem. Żona zrobiła mi wspaniały prezent.

Zatrzymałem się przy sklepie przy drodze, zapakowałem koszyk, jakbym jechał na koniec świata, gdzie nie ma żadnych sklepów. Okazało się, że dobrze zrobiłem. Skręciłem z drogi w pola, większość trasy już za mną, teraz tylko polami.

Kiedyś wioski były jedna za drugą, teraz tylko pojedyncze światełka migają. Pogoda się pogorszyła, śnieg zaczął padać i wiatr zawiał. Ale drogę pamiętałem doskonale. Kochałem moją wieś.

Mama nigdy nie przeprowadziła się do miasta, została sama na wsi. Byłem jej jedynakiem, urodzonym późno. Kochała mnie, nie chciała przeszkadzać w życiu. Rozumiałem ją, że ciężko opuszczać dom, gdzie całe życie się spędziło, choć żałowałem, bardzo chciałem zapewnić jej lepszy los. Ale się uparła: Tu mi najlepiej, wszystko jest moje. W mieście zwiędnę. Tak tu została na zawsze. Ja odprowadziłem ją na cmentarz, dom zamknąłem na głucho i więcej nie wracałem.

Zamieć się nasiliła. Zostało jakieś dziesięć kilometrów. Świateł coraz mniej. Za zakrętem już była moja wieś. Z wysiłkiem przebiłem się przez zasypaną śniegiem drogę. Wiele okien już czarnych, większość domów zabitych deskami. Tylko w jednym domu przy drodze paliło się światło.

Oto mój dom. Płot przekrzywiony, deski na oknach trzymają się jeszcze. Brodząc w śniegu, dotarłem do furtki. Wrota lekko uchylone, podszedłem do ganku. Znalazłem klucz w tajnej kryjówce tu na wsi tylko przy wyjeździe zamykałem. Wielka, stara kłódka śmiesznie wyglądała na lekkich drzwiach.

Z trudem otworzyłem drzwi, wszedłem do środka, oświetlając sobie drogę latarką. Zapaliłem światło. Wszystko tak samo, jak po wyjeździe. Tylko wilgoć i pustka bez mamy.

Najpierw przyniosłem drewno z sieni, zawsze był zapas. Rozpaliłem w piecu. Drewno zajęło się natychmiast, jakby czekało na ten moment. Płomień zatańczył w izbie, rozchodząc przyjemne ciepło. Nalazłem wiadra, poszedłem po wodę do studni pompa, mimo zaniedbania wsi, działała. Wstawiłem wodę w czajniku i garnku do pieca.

Wkrótce zagotowała się woda. Przelałem ją do miednicy, wziąłem szmatę i zacząłem ścierać kurz. Od dziecka byłem przyzwyczajony do pracy, matce zawsze pomagałem, nie uważałem żadnej pracy za nie dla mężczyzny.

Po czterdziestu minutach w izbie czuć było czystość i ciepło. Rozłożyłem na stole kupione produkty: pokroiłem kiełbasę, ser, chleb, otworzyłem konserwę, usmażyłem jajka. Zegarek, który nakręciłem, wybił jedenastą.

No, zaraz Nowy Rok. Zacznę nowe życie. Jakie? Sam nie wiem. Ale rano będę myśleć, jak mawiała mama. Dziś pożegnam stary rok.

Wyciągnąłem spirytus, lecz zanim zdążyłem wypić, ktoś brutalnie i głośno zapukał do okna. Aż się wzdrygnąłem ze strachu.

Ktoś jeszcze mieszka w tej wsi pomyślałem i poszedłem otworzyć.

Do środka weszła kobieta. Otrzepała śnieg z chusty, popatrzyła na mnie przerażonymi, zapłakanymi oczami.

Nie wiem, jak pan się nazywa, jestem tu dopiero trzy miesiące, mam kłopot syn ciężko zachorował. Nie ma tu już felczera, we wsi zostało z dziesięć domów. Ale sądzę, że to wyrostek sama tak miałam. Zobaczyłam światło i pobiegłam, bo coraz gorzej z nim.

Już chwytałem za kurtkę, w biegu wciągając czapkę.

Czego czekamy? Jedziemy! Tylko muszę zabrać łopatę, droga pewnie zasypana. Ledwo sam dotarłem.

Wicher ustał. Chwyciłem rozpalonego gorączką, wystraszonego chłopca na ręce i ruszyliśmy. Na szczęście dotarliśmy do szosy bez przeszkód, był przejazd, choć parę razy trzeba było odkopywać trasę aż do powiatu.

Po półtorej godzinie dotarliśmy, wezwano chirurga. Kobieta miała rację, chłopca zabrano na stół. Była już druga w nocy.

No i jest Nowy Rok…

Przepraszam, ze zepsułam panu świętowanie…

Niech się pani nie przejmuje, ważne, żeby było dobrze.

Siedzieliśmy w korytarzu, kobieta ze łzami patrzyła w drzwi sali operacyjnej bez mrugnięcia. Czas wlókł się w nieskończoność. Wreszcie wyszedł lekarz:

Dobrze, że zdążyliście. Jeszcze chwila i… Teraz wracajcie do domu.

Zostaniemy tutaj do rana, za daleko jechać.

Jak chcecie. Szczęśliwego Nowego Roku. Zaraz przeniosą go na salę, zobaczy pani syna.

Całą noc czekaliśmy pod drzwiami, aż Romka, bo tak nazywała się kobieta, mogła wejść do syna. Mały Romek doszedł do siebie.

Romka została z Romkiem, a ja wróciłem do wsi. Znów rozpaliłem w piecu, zjadłem i zasnąłem. Po obiedzie postanowiłem odwiedzić nowych znajomych. Romek już się uśmiechał, choć był smutny, bo nie doczekał się Dziadka Mroza.

On co roku przychodzi, pod choinkę mi prezent chowa. Teraz pewnie nie przyszedł. Wiem, że przez drzwi wchodzi, nie przez komin, bo już nie jestem taki mały.

Nie powątpiewaj. Przejeżdżałem obok waszego domu, widziałem w śniegu duże ślady. W nocy śnieg padał, to nie nasze. Więc był u ciebie.

Ale dom zamknięty Postał trochę i poszedł Zostałem bez strażackiego auta

Nie smuć się za wcześnie. Dziadek Mroz zawsze chowa prezenty tak, żeby nikt go nie widział. Może gdzieś zostawił. Jak wyjdziesz ze szpitala, to poszukasz.

Fajnie by było Cały rok byłem grzeczny, prawda, mamo?

Romka potwierdziła milcząco.

Romku, lekarz nie pozwala mi tu zostać, każe wracać do domu. Dasz radę sam? Znajdziesz tu kolegów.

Poradzę sobie, już jestem duży. Ty idź, zobacz czy prezent się nie zgubi, bo zasypie śnieg.

Romka i ja pojechaliśmy razem.

Dziękuję, że pan to wymyślił. Naprawdę nie kupiłam mu prezentu. Finansowo jest ciężko, wyjechałam z miasta z niczym. Mój chłop poszedł w kolejną libację, zaczął mnie bić, nawet dziecko. W nocy uciekliśmy. Przy tej drodze jest dom po mojej cioci, zmarła i zostawiła mi go. Tamten o tym nie wie, bo dawno by kazał sprzedać i przepić pieniądze. Zaczynamy tu nowe życie od zera.

Podjechałem pod sklep.

Trzeba kupić chłopakowi auto, bo przestanie wierzyć w Dziadka Mroza.

Kupiłem samochód-zabawkę, sporo słodyczy i ruszyliśmy w drogę.

Romka okazała się młodą, dziesięć lat młodszą ode mnie kobietą. Chciała odmówić prezentów.

Nie możemy tego przyjąć, to duży wydatek. Po co się pan fatyguje nad nieswoje dziecko?

A mogę choć raz sprawić sobie przyjemność? Przynajmniej kogoś uszczęśliwię w Nowy Rok.

Zostałem we wsi na cały tydzień. Nie było czasu na nudę. Raz odgarniałem śnieg, raz drew rozwoziłem, a i Romce chciałem pomóc. Porąbałem jej drewno, zrobiłem ścieżki. No i odwiedzałem Romka. Pierwszy raz był tak długo bez matki w szpitalu.

Zrosty goiły się dobrze. Wkrótce chłopak wrócił do domu. Całą drogę wypytywał o prezent, martwił się, że ślady zasypało.

Prezent był ukryty. Romek przebiegł sienie i znalazł ukochaną zabawkę w schowku.

Wiedziałem! On istnieje! wrzasnął z radości. W szpitalu Witek mówił, że to bzdury. A jednak prawda. Mama nie miała pieniędzy na taką zabawkę. To drogie!

Uśmiechnąłem się. Dawanie prezentów sprawia przyjemność.

Na powrót Romka Romka zaprosiła mnie na kolację.

Dziękuję ci, Romko. Bardzo mi brakuje rodzinnego ciepła.

A gdzie twoja rodzina?

Była Już jej nie ma. Pogadamy o tym innym razem.

Wieczór minął szybko. Romek zasnął nasycony zabawą.

Szczerze mówiąc, nie chcę wychodzić, ale czas znać swoje miejsce. Jutro wyjeżdżam. Czeka mnie wyjazd.

A czy możemy czekać na pana? Romek na pewno rano spyta o pana.

Przekaż Romkowi pozdrowienia. Nie wiem, czy wrócę. Życie mi się tak pokomplikowało… Ale wy oboje z Romkiem bardzo mi się spodobaliście Do widzenia.

Odjechałem. Nie było mnie długo. Przez trzy tygodnie jeździłem po Polsce, lecz o nowych znajomych często myślałem, mocno zapadli mi w pamięć.

Po trasie podjechałem do miasta odwiedzić córkę, wnukowi przyniosłem upominki. Do żony nie zaglądałem, tylko przekazałem jej, że składam pozew o rozwód.

Nie wiedziałem, co robić dalej. Przysługiwał mi tydzień wolnego, ale nie miałem po co jechać. Przenocowałem jedną noc u córki, a potem znów ruszyłem na wieś. Przyciągało mnie, nie mogłem zapomnieć o Romce.

Romek czekał na mnie pod domem, jakby czuł, że przyjadę. Podał rękę po męsku:

Długo pana nie było. Mama bardzo za panem tęskniła.

Tak mówiła?

Nie, ale przecież wiem. Wciąż wyczekuje w oknie, gdy jedzie samochód. Idź pan do izby, mama z panem porozmawia, a ja się jeszcze przewietrzę. Rozumiem.

Wszedłem do domu, Romka odwróciła się do pieca, mieszając coś w garnku.

Myślałam, że pan już nie wróci. Co panu po takim odludziu…

Niepotrzebnie. Musiałem wszystko przemyśleć. Dwadzieścia lat z żoną, to nie żarty… Ale często o was myślałem, nie zapomniałem. Przyjmiesz mnie?

Romka spojrzała mi w oczy, podeszła i przytuliła się do mojego serca

Zamieszkaliśmy razem. Latem naprawiłem dom po mamie, doprowadziłem wodę, wyremontowałem saunę. Zaczęliśmy urządzać się na nowo. Kupiliśmy kury, kozę, założyliśmy ogród. Dom Romki wynajęliśmy letnikom okolica piękna, chętnych na odpoczynek od miasta nie brakowało. Życie powoli zaczęło się przejaśniać. Romek nie opuszczał mnie na krok, wkrótce zaczął wołać mnie tato.

Życie jest trudne. Nigdy nie wiesz, co cię spotka albo jaki prezent ci przyniesie. I nie na darmo starsi powiadają, że życie przeżyć to nie to samo, co przejść przez pole.