Tuż przed Nowym Rokiem wybrałyśmy się z mamą do „Smyka”… I tak strasznie spodobała mi się tam jedn…

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć jedną historię sprzed lat to było tuż przed Sylwestrem, kiedy wybrałam się z mamą do Smyka. Właściwie to wpadłyśmy tam na chwilę po jakieś drobnostki, chyba bombki czy srebrny łańcuch na choinkę, no ale jak tylko weszłyśmy, od razu wpadła mi w oko jedna sukienka. Czerwona, taka dziergana, z wyrazistymi niebieskimi obszyciami na dole i na rękawach no zakochałam się w niej do szaleństwa!

Tak się do tej sukienki przykleiłam, że nie chciałam ruszyć się z miejsca. Marudziłam, nalegałam i w końcu mama zgodziła się, żebym ją przymierzyła. Założyłam ją i, przysięgam, czułam się jakby ktoś ją specjalnie dla mnie uszył. A wyobraź sobie tylko, że był wtedy u nas w klasie taki chłopak, w którym się strasznie podkochiwałam. Już widziałam oczami wyobraźni, jak zobaczy mnie w tej sukience na klasowej zabawie i wiadomo!

No, a ja jak stałam w tym sklepie, tak prawie się nie rozpłakałam z powodu tej sukienki. A zdejmować jej nie chciałam za żadne skarby! Mama to zobaczyła i mówi: Wiesz co, Zosiu, zaraz dostanę wypłatę kupimy ją. Jezu, jaka byłam szczęśliwa! Nie potrafię opisać tej radości. Wracałyśmy do mieszkania jakbyśmy wygrały w totolotka. Udekorowałyśmy pokój, ubrałyśmy choinkę A w lodówce tylko lód i kawałeczek masła.

Czekałyśmy więc z niecierpliwością na wypłatę mamy, bo wtedy i 31 grudnia ludzie normalnie pracowali, tylko ich wcześniej puszczali. Mama wróciła z pracy, a ja od razu zobaczyłam, że coś jest nie tak. Wyglądała na załamaną. Okazało się, że nie dostali jeszcze pensji przedłużali wypłaty. Mama miała łzy w oczach, była rozgoryczona i chyba bardziej zażenowana, że nie przygotowała dla mnie świątecznego stołu niż czymkolwiek innym.

Pamiętam jednak dokładnie, że mnie to nie ruszyło. Miałam swoje święto i tyle! Usiadłam przed telewizorem wtedy były tylko dwa kanały i oglądałam ze smakiem noworoczne filmy. Przed świętami leciały same klasyki, nie to co teraz. Mama ugotowała ziemniaki, polała tym masłem, starta marchewka z cukrem to było wszystko, co miałyśmy. Usiadłyśmy do tego stołu, mama się rozkleiła, więc próbowałam ją pocieszyć i nie wiem kiedy sama zaczęłam beczeć jak bóbr. Wcale nie przez brak potraw, ale tak strasznie mi się zrobiło żal mamy. Chciałam ją tylko przytulić i sprawić, żeby nie była smutna.

Wieczorem wcisnęłyśmy się razem pod jeden koc na kanapie i oglądałyśmy jeszcze koncert noworoczny. Punktualnie o północy usłyszałam jak sąsiedzi zbierają się z kieliszkami szampana na klatce schodowej, śpiewają, krzyczą wiesz jak to jest. My jednak nie wychodziłyśmy. I wtedy nagle dzwonek do drzwi. Mama idzie otworzyć, a ja przez ścianę tylko słyszę rozmowy i widzę sąsiadkę taką, co to zawsze miała do mnie o coś pretensje: albo kolejki pilnowałam nie tak, albo za głośno tupnęłam w domu. No taka typowa zrzęda, dzieciaki z podwórka za nią nie przepadały. Weszła, rozglądnęła się po naszym biednym stole i bez słowa poszła sobie.

Mija może dwadzieścia minut do drzwi tym razem dosłownie ktoś kopie. Matka mi kazała zostać w pokoju, poszła sama. I za chwilę wpada babka Basia z naręczem toreb, słoików, pudełek, a pod pachą szampan. Mruknęła na mamę, żeby ta nie stała bezczynnie tylko pomagała i zaczęła wyciągać sałatki, kiełbasę, ogórki kiszone, pół gotowanego kurczaka, cukierki, a nawet parę mandarynek.

Mama znów zalała się łzami, ale tym razem to były inne łzy Basia nazwała ją głuptasem, wytarła jej nos swoim wielkim rękawem i po prostu sobie poszła. Po Nowym Roku Basia została tą samą szefową na naszej klatce, co wcześniej. Nigdy już nie wspomniała tamtego wieczoru.

A jak po latach, cały blok żegnał Basię na pogrzebie, okazało się, że każdy miał od niej jakiś mały cud w gorszym momencie życia I wszyscy jednak ją kochali, choć ciągle marudziła.