Trzy w jednym pomieszczeniu

Jedna sala dla trzech

Danuta Kowalska patrzyła na dokument o przydziale miejsca w akademiku z takim wyrazem twarzy, jakby trzymała w rękach wyrok. Maleńki pokój w szkolnym internacie – oto jej nowy dom po czterdziestu latach życia we własnym mieszkaniu. I nie byle jaki pokój, tylko wspólny, dla trzech nauczycielek.

— No i gdzie ja tu swoje rzeczy pomieszczę? — westchnęła, zwracając się do woźnego Bronisława, dobrodusznego staruszka z gęstym siwym wąsem.

— Pani Danusiu, złotko, ale co ja poradzę? — rozkładał ręce Bronisław. — Akademik pęka w szwach, remont w skrzydle dla nauczycieli się przeciąga. Sami widzą państwo – dach przecieka, instalacja stara. Budowlańcy obiecują, że do końca września wszystko naprawią. Dyrekcja postanowiła, że tymczasowo zawita pani do Jadwigi Nowak i Barbary Szymańskiej.

Danuta tylko pokręciła głową. W wieku pięćdziesięciu siedmiu lat nie sądziła, że znów będzie musiała dzielić przestrzeń z kimś obcym. Po rozwodzie mieszkanie przypadło byłemu mężowi – miał wcześniejsze zameldowanie. Jej pozostała tylko praca – uczyła literatury w technikum w małym miasteczku. Pensja ledwo starczała na wynajem, więc gdy dyrektor zaproponował miejsce w internacie, musiała się zgodzić.

— Oto klucze — podał Bronisław. — Trzecie piętro, pokój 312. Jadwiga i Barbara już wiedzą o pani przybyciu.

Z ciężkim sercem Danuta wzięła klucze i powlokła się w stronę windy. W ręce trzymała walizkę z najpotrzebniejszymi rzeczami, resztę przechowała sąsiadka ze starego mieszkania.

Pokój okazał się… nie tak mały, jak się obawiała. Solidne meble z czasów PRL-u: trzy łóżka, trzy szafki nocne, duża szafa, biurko przy oknie. Dwie z łóżek były już zajęte – równo zasłane, z różnymi kapami. Na jednej – niebieska w kwiaty, na drugiej – bordowa z frędzlami.

— To pani pewnie Danuta Kowalska? — rozległ się głos za jej plecami.

W drzwiach stała starsza kobieta z elegancko przyczeskanymi siwymi włosami i stalowymi okularami na cienkim nosie. Szykowny kostium i postawa zdradzały w niej nauczycielkę z doświadczeniem.

— Tak — wyciągnęła rękę Danuta. — A pani…?

— Barbara Szymańska, matematyka. Trzydzieści dwa lata w tym technikum. — Uścisk dłoni był stanowczy i krótki. — Pani łóżko jest przy oknie. Szafę dzielimy na trzy części, pani – lewa sekcja. Harmonogram kąpieli na drzwiach, proszę się nie spóźniać – ciepła woda tylko w wyznaczonych godzinach.

Danuta skinęła głową, czując się jak pierwszoroczna studentka.

— A gdzie Jadwiga Nowak?

— Dyżuruje dziś w stołówce — wargi Barbary zacisnęły się lekko. — Uczy chemii, bardzo… specyficzna osoba. Lubi rano głośno słuchać radia i suszyć zioła. Od tych zapachów nie da się uciec.

„No to się zaczęło” — pomyślała Danuta, rozpakowując walizkę. Dogadać się z dwiema obcymi kobietami w swoim wieku, z ich nawykami i charakterami – nie będzie łatwo.

Z Jadwigą poznała się wieczorem. Pełna energii kobieta z farbowanymi na rudo włosami wpadła do pokoju z torbami pełnymi jabłek.

— Dziewczyny, patrzcie, co przyniosłam! Z działki, częstujcie się! — Zauważyła Danutę i klasnęła w dłonie. — O, pani już jest! Jadwiga Nowak, miło poznać!

Energetycznie potrząsnęła dłonią nowej współlokatorki.

— Jabłuszko?

— Dziękuję — Danuta wzięła czerwony owoc, choć nie miała apetytu. — Bardzo miło.

— Jadziu, zabierz proszę swoje zioła z parapetu — wtrąciła Barbara. — Teraz jest nas trzy, miejsce ograniczone.

— Basia, nie marudź — machnęła ręką Jadwiga. — Wszystkim wystarczy! Pani Danuto, podobno pani uczy literatury? Słyszałam, że pisze pani wiersze na lekcjach?

Danuta się zarumieniła:

— Czasem, żeby uczniom było łatwiej zrozumieć materiał…

— Cudownie! — zawołała Jadwiga. — A ja mam takie ręce, widzi pani?

Wyciągnęła dłonie pokryte drobnymi bliznami po odczynnikach chemicznych.

— Zawodowe — uśmiechnęła się. — Ale moi uczniowie wiedzą: chemia to poważna dama!

Barbara prychnęła, demonstracyjnie otwierając grubą księgę. Cisza i porządek zdawały się być dla niej świętością.

— Dziewczyny, herbatki? — zaproponowała Jadwiga, wyjmując czajnik elektryczny z szafki.

— Ja chyba podziękuję — odparła Barbara. — Sprawdzam klasówki.

Ku własnemu zaskoczeniu Danuta się zgodziła:

— Chętnie napiję się herbaty.

Przy herbacie Jadwiga opowiadała o swojej działce, o wnukach, o tym, że dyrektor technikum kiedyś był jej uczniem. Mówiła dużo, ale tak serdecznie, że Danuta poczuła, jak napięcie pierwszego dnia powoli ustępuje.

— A dawno panie tu mieszkają? — spytała Danuta.

— Trzeci rok — westchnęła Jadwiga. — Córka z zięciem wynajmują mieszkanie, ale mnie nie ciągną – ciasno. Nie mam do nich żalu, młodzi powinni żyć osobno. Na działkę jeżdżę co weekend – to moje ukojenie. A Basia — zniżyła głos — siedzi tu już siedem lat. Mąż zmarł, mieszkanie oddała synowi – skończył politechnikę w Warszawie, ożenił się, dzieci poszły.

Barbara nie odrywała wzroku od zeszytów, ale po napiętych plecach było widać, że słyszy każde słowo.

Pierwsza noc minęła niespokojnie. Danuta długo przewracała się na nowym łóżku. Barbara chrapała, a Jadwiga coś mamrotała przez sen. Przez ściany dobiegał gwar korytarza – studenci nie zamierzali się uciszać.

Rankiem obudziła ich muzyka z małego radyjka Jadwigi.

— Dzień dobry, sąsiadki! — zaśpiewała, nalewając herbatę.

Barbara skrzywiła się:

— Jadziu, przycisz proszę.

— Ojej, przepraszam! — Jadwiga ściszyła radio. — Tak już mam, dzień trzeba zaczynać z energią. Pani Danuto, ma pani pierwszą lekcję?

— Drugą — odpowiedziała Danuta, próbując się ogarnąć przed lusterkiem.

— To zdąży pani zjeść śniadanie. W stołówce dziś racuchy!

Przez pierwszy tydzień Danuta przyzwyczajała się do nowej rutyny. PorannePowoli, dzień po dniu, trzy kobiety odkryły, że właśnie w tej ciasnocie znalazły to, czego każda z nich szłała przez całe życie – prawdziwy dom.