– Trzeba żyć dalej. Uciekł i trudno — gdyby chociaż był porządny, a to taki nieodpowiedzialny człowi…

Życie musi toczyć się dalej. Odszedł i nie wróci, trudno. Byłby chociaż porządny, a to przecież taki nieodpowiedzialny człowiek. Wychowamy dziecko sami, nie martw się!

Paulina wychowywana była przez mamę i dziadka. Babcię pamiętała ledwie, jak przez mgłę. Miała pięć lat, gdy zmarła. Zapach jej drożdżówek unosił się jeszcze w pamięci…

Ojca zaś Paulina nie widziała nigdy. Odszedł zanim zdążyła się urodzić. Razem z mamą, Agatą, przyjechali ze wszystkimi rzeczami na wieś.

Ojciec poznał rodziców Agaty, datę ślubu ustalili, ale tuż przed wszystkim narzeczony uciekł…

Nikt nie szukał go po Polsce. Agata gorzko płakała, w brzuchu niosła już nowe życie…

Płacz tu nic nie da! powiedziała babcia. Życie trzeba dalej nieść. Odszedł, to trudno. Porządny nie był, to i płakać nie trzeba. Wychowamy dziecko sami, nie martw się!

Paulina niczego jej nie brakowało w dzieciństwie, choć nauczona była wdzięczności, a nie rozpasania. Uczyła się bardzo dobrze.

Dziadek był wymagający. Nauczył szacunku dla starszych, doceniania wszystkiego, co się ma. Paulina była zaradna. Czytać naprawi rower, czy uszyć tornister wszystko potrafiła!

Do trzydziestki była świetną partią. Uroda, kariera, wysoka pensja, trzypokojowe mieszkanie na Żoliborzu Wszystko, czego potrzeba!

Zainteresowanych kawalerów nie brakowało. Ale nie spieszyła się. I ciągle była zajęta. Na weekendy zawsze jeździła do mamy na wieś. Dziadek już zmarł, a mama ostatnio była schorowana.

W polu i obejściu Agata jeszcze sobie radziła, lecz coraz trudniej jej było.

Paulina namawiała ją na przeprowadzkę do Warszawy, ale matka nie dawała się uprosić.

A po co mi tam?! rozkładała ręce Agata. Ty nawet dzieci jeszcze nie masz, wnuków się nie doczekam. Wolę zostać tutaj, cicho, po swojemu…

Przyjedź na lato. Potem może pojedziesz do sanatorium, potem do mnie na parę miesięcy. Odpoczniesz, wzmocnisz się i wrócisz na wieś. Albo zabiorę się z tobą na stałe!

Przecież masz pracę, Paulinko! Co ty byś tutaj robiła ze mną?!

Na wsi też ludzie pracują… machnęła ręką Paulina.

W tym czasie spotykała się z dwoma mężczyznami. Sama nie wiedziała, którego wybrać.

Pierwszy był Wojtek, spokojny chłopak z sąsiedztwa. Pracowity, cichy.

Drugi, Michał, typowy mieszczuch. Przystojny i pewny siebie. Po nim widać było, że nie zna życia na wsi, tylko kawy w kawiarniach i spotkania w parku Mokotowskim. Dowcipny, wygadany…

Do siebie Paulina nikogo nie zapraszała. Spotykali się na neutralnym terenie. Ale przyszła pora wybrać. Tylko nie potrafiła zdecydować się, z kim się rozstać.

Postanowiła najpierw przedstawić ich mamie. Matka właśnie wróciła z sanatorium. Odpoczynek wyszedł jej na zdrowie.

Pierwszy odwiedził Paulinę Wojtek. Namawiać go nie trzeba było, cieszył się, że spełnia się jego marzenie. Porządna dziewczyna, jeśli matka przedstawia, to znaczy, że już się zaręczają!

Ale tu masz, Paulino, przestronnie powiedział Wojtek, rozglądając się po mieszkaniu.

Tak, miejsce spokojne. Mamie też tu dobrze, ale zdrowie już nie najmocniejsze.

A ona tu z tobą mieszka? Myślałem, że tylko odwiedza. Chora?

Tak.

Od razu mówię nie będę jej pielęgnował…

Przecież cię nie proszę! zdziwiła się Paulina. Sama dam sobie radę.

Tylko… tak myślę… Lepiej jakbyśmy mieszkali osobno. Mówiłaś, że twoja mama ma dom na wsi. Tam jej lepiej, i nam bez matki też.

Mama zawsze będzie przy mnie. I to się nie zmieni.

Ooo, rozumiem. Myślałem, że dojrzałaś, a tu jednak córeczka mamusi! Zmienisz zdanie daj znać!

Wojtek wyszedł nawet nie spróbowawszy herbaty…

No tak, pomyślała Paulina. Ten uciekł szybko. Michał pewnie jeszcze szybciej, zostanę na lodzie…

Paulina postanowiła od razu uprzedzić Michała o mamie.

Cokolwiek się stanie, mama będzie zawsze ze mną! oznajmiła.

Nie rozumiem cię, uśmiechnął się Michał. Po co mi to mówisz? Jasne, że mama będzie wracała, tylko…

Gdybyśmy razem zamieszkali… jakbyś się na to zapatrywał? Z moją mamą?

Nie mam z tym problemu! A ty chcesz mi się oświadczyć?

Paulina się zaśmiała.

Może i tak. Chodź, poznasz się z mamą.

Ojej! Jej się spodobam? Od razu, tak? Teraz?

Spodobasz jej się, czego się boisz?

Sama nie wiem. Boję się i już…

Od pierwszej chwili Michał i Agata znaleźli wspólny język. Bywali razem w parku pod domem, czekając na Paulinę wracającą z pracy. Potem we trójkę pojechali na wieś. Ku zaskoczeniu wszystkich, miejski Michał odnalazł się tam znakomicie. Agata zadecydowała, że zostaje na wakacje.

Paulinko, już lepiej się czuję, powiedziała któregoś dnia.

Pół roku potem wyprawili wesele.

No, teraz i wnuków się doczekam! mówiła rozpromieniona Agata.

I rzeczywiście najpierw pojawiła się wnuczka, potem wnuk!

Paulina i Michał mieszkali z dziećmi w Warszawie. Maluchy rosły, już szykowały się na studia. Ostatnio Agata przeniosła się do nich. Na wieś całą rodziną jeździli na wakacje. Agata wciąż nie mogła rozstać się ze swoim domem.

Paulinko, wybacz mi Może to nie w porę, ale chcę wrócić na wieś. Pomożesz? spytała kiedyś synową.

Oczywiście, babciu! Poczekamy tylko na Paulinę, z pracy lada chwila wróci.

Dobrze, tylko wyjedźmy od razu. Bardzo mi na tym zależy…

We wsi było, jak zawsze, cicho. Ludzi coraz mniej, puste podwórka, dziury w płotach…

No i wróciłam na zawsze powiedziała niespodziewanie Agata. Dom mój sprzedajcie. Wiele za niego nie dostaniecie, ale szkoda, bo się rozpadnie…

Jak możesz tak mówić, mamo?! zdziwiła się Paulina. Zaraz wracamy do Warszawy!

Tak, tak, przytaknęła Michałowa. Co to za myślenie?

W porządku, westchnęła Agata. Nastawcie proszę czajnik. Herbaty bym się napiła…

Po herbacie Agata poszła do swego pokoiku i położyła się na chwilę odpocząć…

Paulina z Michałem jeszcze chwilę rozmawiali w kuchni.

Mamo, czas już wracać! zawołała wreszcie Paulina.

Odpowiedzi jednak nie było.

Paulina weszła do pokoju i zamarła… Matki już nie było…

Agatę pochowano na wiejskim cmentarzu.

Przeczuwała. Przyjechała… Ostatni raz przyjechała… łkała Michałowa. Twoją mamę kochałam jak własną…

Wiem, od dawna to widzę. Co z domem?

Sprzedać żal…

Żal, kawałek przeszłości. Niech na razie stoi…

Tak też postanowili. Postanowili, że rodzinna chałupa zostanie. Będą tu przywozić dzieci, a może i wnuki…

Nie przegap kolejnych historii polub stronę! Dzielenie się wrażeniami i łapkami motywuje do dalszego pisania.