– Trzeba żyć dalej. Uciekł i już. Gdyby chociaż był porządnym człowiekiem, a to taki nieodpowiedzial…

Życie toczy się dalej. Uciekł i trudno. Gdyby przynajmniej był porządnym człowiekiem, a tak No nic. Dziecko wychowamy sami, nie martw się!

Mnie wychowywała mama wraz z dziadkiem. Babcię pamiętam raczej niewyraźnie, bo odszedła, gdy miałem pięć lat. Najbardziej zapamiętałem jej pachnące drożdżówki

Ojca nie widziałem nigdy. Zniknął jeszcze zanim się urodziłem. Z moją mamą, Zofią, przyjechali razem do naszej wsi.

Poznał jej rodziców, ślub ustalili, ale narzeczony zniknął bez śladu

Nie szukali go. Mama rozpaczała, była już wtedy w ciąży

Płacz tu nie pomoże! stwierdziła babcia. Trzeba żyć dalej. Uciekł, to uciekł. I tak nie był wart zachodu. Dziecko wychowamy sami!

Nie brakowało mi niczego w dzieciństwie, ale nie wyrosłem na rozpieszczonego chłopaka. Dobrze się uczyłem.

Dziadek trzymał mnie krótko. Nauczył szanować starszych, cenić to, co mam. Wszystko, czego się dotknąłem, starałem się robić najlepiej!

Przed trzydziestką uchodziłem za świetną partię: przystojny, kariera, porządna pensja, trzypokojowe mieszkanie w Krakowie Wszystko się zgadzało!

Dziewczyny same się wokół mnie kręciły. Ale nie spieszyłem się. Zresztą byłem zapracowany. Każdy weekend spędzałem u mamy na mazowieckiej wsi. Dziadek już nie żył, a mama coraz częściej podupadała na zdrowiu.

Z domem jeszcze dawała sobie radę, ale ostatnio było jej coraz ciężej.

Namawiałem ją, żeby przeprowadziła się do mnie do Krakowa, ale twardo się sprzeciwiała.

A po co ja ci tam potrzebna? mówiła. I tak się nie doczekam wnuków od ciebie. Tu mi lepiej, posiedzę sobie sama

Przyjedź chociaż na lato. Później pojedziesz do sanatorium, a potem do mnie odpoczniesz, nabierzesz sił, a potem może odwiozę cię z powrotem do domu. Albo sam zostanę dłużej na wsi!

Ale ty przecież masz pracę! zdziwiła się Zofia. I co będziesz robił na wsi?

Ludzie na wsi też pracują machnąłem ręką.

W tym czasie spotykałem się z dwiema dziewczynami i nie mogłem zdecydować, która jest mi bliższa.

Pierwsza była skromna dziewczyna ze wsi Mariola, gospodarna i serdeczna.

Druga Magdalena, piękna i bardzo energiczna. Można by pomyśleć, że taka rozkapryszona kobieta na pewno nie zna się na domowych sprawach. Śmieszkowała bez przerwy

Do siebie żadnej nie zapraszałem. Spotykaliśmy się na mieście. Wiedziałem, że czas najwyższy podjąć decyzję, ale nie potrafiłem z żadną się rozstać.

Postanowiłem, że najpierw przedstawię je mamie. Mama właśnie wróciła z sanatorium. Wyjazd zdecydowanie jej posłużył.

Najpierw przyszła Mariola. Nie trzeba jej było długo namawiać. Była zadowolona, bo spełniało się jej marzenie. Narzeczony jak się patrzy! Skoro przedstawia matce, to pewnie na poważnie!

Masz tu naprawdę ładnie, Piotrze, ile tu miejsca rzuciła, zerkając na mieszkanie.

Tak, przestronnie. Mamie też się podoba. Trochę się już osłabiła.

A ona z tobą tu mieszka? Myślałam, że tylko w odwiedziny przyjechała. Chora jest?

Tak.

Od razu powiem, że nie zamierzam jej pielęgnować

Ależ nie wymagam tego! zdziwiłem się Poradzę sobie.

Tylko że

No co?

Nic. Po prostu najlepiej żyć osobno. Sam mówiłeś, że mama mieszka na wsi. Tam ma dom, tam jej lepiej będzie. A nam lepiej bez niej.

Moja mama zostaje ze mną, to nie podlega dyskusji.

O proszę! Myślałam, że jesteś poważny, a ty synek mamusi Zmienisz zdanie dzwoń!

Mariola wyszła, nawet herbaty nie wypiła…

No tak pomyślałem ta uciekła najszybciej. Magdalena chyba długo też nie pociągnie zostanę bez narzeczonej

Postanowiłem powiedzieć Magdalenie od razu o mamie.

Cokolwiek się stanie, mama zawsze będzie mieszkać ze mną! oświadczyłem.

Nie rozumiem cię wystraszyła się Magdalena Po co mi to mówisz? Oczywiście rozumiem, że twoja mama z tobą mieszka. Ale

Jeżeli będziemy razem mieszkać, nie przeszkadza ci to? Z mamą?

Jasne! Czy to oświadczyny?

Uśmiechnąłem się tylko.

Może Poznasz mamę, chodź.

Ojej. A jak jej się nie spodobam? Od razu tak? Teraz?

Spodobasz się. Czego się boisz?

Sama nie wiem. Trochę się denerwuję

Mama i Magdalena polubiły się od razu. Świetnie się dogadywały. Często razem spacerowały po osiedlu, czekając, aż wrócę z pracy. Potem też pojechaliśmy razem na wieś. Choć zadziwiające, miejska dziewczyna odnalazła się na wsi i spodobało jej się tam. Mama postanowiła zostać na lato.

Już lepiej się czuję, więc zostanę na wakacje powiedziała.

Po pół roku wzięliśmy ślub.

No, to teraz doczekam się wnuków! ucieszyła się mama.

I rzeczywiście najpierw pojawiła się wnuczka, potem wnuk!

Ja z Magdaleną i dziećmi mieszkaliśmy w Krakowie. Dzieci rosły, szykowały się już do matury. Teraz mama też mieszkała z nami. Razem wyjeżdżaliśmy na wakacje do rodzinnej wsi. Mama nigdy nie potrafiła rozstać się ze swoim domem.

Magdo, wybacz, że tak bez uprzedzenia Tęsknię za domem na wsi. Pojedziemy tam? zapytała pewnego dnia moją żonę.

Oczywiście! Musimy tylko zaczekać na Piotra; niedługo kończy pracę.

Dobrze. Tylko od razu jedźmy. Powiedz mu, bardzo bym chciała

Na wsi było jak zawsze cicho, mało ludzi, z roku na rok coraz mniej

No cóż, wróciłam do siebie na stałe nagle powiedziała mama. Sprzedajcie mój dom. Dużo nie dostaniecie, ale szkoda, żeby się rozsypał

Co ty mówisz, mamo? zdziwiłem się. Wracamy przecież zaraz do Krakowa!

Właśnie, co ty opowiadasz? dorzuciła Magdalena.

Dobrze, dobrze machnęła ręką. Nastawcie wodę na herbatę, mam ochotę na ciepły napój

Po herbacie mama poszła do swojego pokoju i na chwilkę się położyła

Z Magdaleną jeszcze chwilę rozmawialiśmy w kuchni.

Mamo, już pora, jedziemy! w końcu zawołałem.

Nie odpowiedziała.

Wszedłem do pokoju i zamarłem. Mamy już nie było

Pochowaliśmy ją na wiejskim cmentarzu.

Wiedziała Przyjechała. Ostatni raz płakała Magdalena. Kochałam twoją mamę jak własną

Dawno to widziałem. Co z domem zrobimy?

Szkoda sprzedawać

Szkoda. To kawałek naszej historii. Niech zostanie

Tak ustaliliśmy Żeby jeszcze nasze dzieci do tego domu wracały, a może kiedyś i wnuki

Jeśli chcesz czytać więcej takich historii, zajrzyj na naszą stronę, zostaw komentarz i polub wpis!