Troski Dziadka

**Dziadowskie Troski**

Od pół roku Jan Kowalski został wdowcem. Pierwszy ostry ból minął, schował się gdzieś pod serce i utknął tam jak lodowy odłamek, topniejący tylko w najmniej odpowiednich chwilach. Kiedy któryś z sąsiadów pytał: „No i jak tam, Kowalski, samotnie teraz?” – w oczach starca błyskała ta sama, dobrze znana rozpacz.

„Słabość we mnie rośnie, dawniej tak nie było – myślał Kowalski, by zaraz sam sobie odpowiedzieć: – Ale i straty takiej nie znałem…”

Od młodości mieszkał na wsi. Gdy przeszedł na emeryturę, sądził, że wreszcie będzie miał dość wolnego czasu. Lecz po śmierci żony czas jakby stanął w miejscu, a Kowalski nie wiedział, co z nim zrobić. Nic nie miało sensu… Chyba że modlitwa w kościele.

Córka wyszła za mąż i wyjechała do miasta, a wnuczek miał już iść do szkoły. Na początku lata córka z zięciem i małym Łukaszem przyjechali na wieś.

– Tato, przywiozłam ci do wychowania – zaczęła Kasia, wskazując na wnuka. – Dotąd był dzieckiem, mama się nim zajmowała, teraz twoja kolej. Trzeba z niego zrobić mężczyznę.

– A ojciec nie wychowuje? – spytał Kowalski.

– Ojciec w życiu młotka nie trzymał. Sam wiesz – Krzyś to muzyk. Akordeon to jego żywioł. Zimą Łukasz pójdzie do szkoły muzycznej, może trafi nawet do klasy taty – odparła Katarzyna. – Ale wychowanie powinno być wszechstronne. Więc pomóż. Chcę, by mój syn był też podobny do ciebie: takim samym majstrem i pracusiem.

Jan Kowalski uśmiechnął się i spojrzał na wnuka.

– Dobrze, Kasiu. Niech i tak będzie. Nauczę go wszystkiego, co sam umiem. Póki żyję…

– Przestań, tato – przerwała córka. – Będziemy żyć długo i szczęśliwie. Ale z Łukaszem pomóż.

Tego samego dnia dziadek zabrał wnuka do swojej warsztatowej izby. Obejrzeli stół roboczy, półki z narzędziami i zaczęli urządzać kąt dla Łukasza.

Specjalnie dla chłopca dziadek przerobił stary biurko, skracając nogi i pokrywając blat blachą. Potrzebne były też narzędzia – małe, dostosowane do dziecięcych rąk.

Nad stołem zawiesił półkę, na której ułożył drobne narzędzia: młotki, śrubokręty, małe kombinerki, piłkę do metalu i szczypce. W okrągłych blaszanych pudełkach po landrynkach, zachowanych jeszcze z czasów młodości, leżały gwoździe różnych rozmiarów.

Łukasz był zachwycony i nie odstępował dziadka, zasypując go pytaniami. Kasia ledwo ściągnęła ich na obiad, po czym znów wrócili do „męskiej roboty”.

– No i… Zaczątek mamy – powiedział pod wieczór dziadek. – Na dziś dość. Jutro rano na ryby, więc teraz przygotujemy wędki i wcześniej spać.

Tak mijały szczęśliwe letnie dni. Kasia i Krzysztof zauważyli, że ojciec ożył, wróciła mu dawna postawa i błysk w oku.

– No, Kasia – dziwił się po cichu Krzysztof – choć nauczycielka, a jednak. I syna wychowuje, i ojca wskrzesiła…

– Każdy potrzebuje uwagi – mały i duży – cicho odpowiedziała Katarzyna. – Nie wolno dopuścić, by tato się załamał. Będziemy teraz częściej przyjeżdżać. Dzięki Bogu, że Łukasz mu pomaga. Inny pewnie tylko butelkę by widział – jedyne lekarstwo. A tu – wnuk jak jasne słońce. I dobrze. Zawsze wiedziałam, że mój ojciec to mądry człowiek…

Westchnęła i poszła do ogrodu, tak jak robiła to jej matka. Ogród i sad musiały być zadbane, jak za jej czasów, by ojciec nie czuł, że wszystko się wali.

Wkrótce wakacje Kasi się skończyły i wróciła do miasta, ale Krzysztof i Łukasz zostali u dziadka, pomagając mu we wszystkim.

Nadeszła jednak jesień, a z nią czas na pierwszą klasę. Z tej okazji Jana Kowalskiego zaproszono do miasta – by odprowadził Łukasza do szkoły. Dumnie prowadził wnuka za rękę. W garniturze i krawacie, których nie zakładał od lat, stał na uroczystym apelu i wzdychał. Gdy zabrzmiał hymn, wyprostował się i ścisnął dłoń chłopca…

W tej chwili Jan Kowalski obiecał sobie nie poddawać się, poświęcić wszystkie siły na wychowanie wnuka, pomoc córce…

Wróciwszy do wiejskiego domu, Kowalski wieczorem usiadł przy stole i położył przed sobą czystą kartkę. Jak uczeń pierwszoklasista, który dawno nie pisał, wziął długopis i zaczął spisywać plan na przyszły rok – na przyjazd Łukasza.

W liście znalazło się wiele: budowa placu zabaw, montaż huśtawki, drabinek, stolika i ławek, piaskownicy. Na topolu przy drodze dziadek postanowił zawiesić linę, wspominając własne dzieciństwo… Trzeba też naprawić pomost nad rzeczką.

Lista rosła z każdym dniem, stawała się coraz ciekawsza. Na stole pojawiła się druga kartka – „księgowość”. Tam starzec zapisywał wydatki na materiały: deski, śruby, liny, farbę, piasek. Roboty było co niemiara! Musiał zdążyć przed zimą, przywieźć wszystko, by potem w warsztacie przygotować elementy, a wiosną zabrać się do budowy…

Teraz Jan Kowalski miał zajęcie, wstawał wcześnie i na skrawku papieru spisywał codzienny plan, starając się go wykonać.

Wnuka przywożono często – na święta, weekendy, ferie. Dom Kowalskiego ożywał. Kasia zamiatała podłogi, piekła pierogi, prała firanki. A dziadek, Krzysztof i Łukasz majsterkowali, palili w piecu i jeździli na nartach do lasu.

Na Dzień Żołnierza Kasia podarowała wszystkim trzem mężczyznom mundury. Jakaż była rada! Zbliżał się też Dzień Kobiet.

– A co tobie podarować, córeńko? – dopytywał się Kowalski.

– Nie krępuj się, dla ciebie wszystko – dodał Krzysztof. – Jesteś naszą jedyną i ukochaną.

– Jedyną? – Kasia uśmiechnęła się. – Więc będzie niespodzianka. Wkrótce nasza rodzina się powiększy, kochani… Jeszcze nie wiadomo kto… Ale może to być dziewczynka.

Chwilowa cisza przerodziła się w okrzyki i „hurra!”. Kasię całowano i ściskano. Krzysztof zakręcił żonę w tańcu, a Łukasz podskakiwał koło dziadka, który ocierał łzy.

– Chwała Bogu, jakie szczęście… ŻonaDziadek wyprostował się jeszcze bardziej, bo zrozumiał, że jego życie znów nabrało sensu – w końcu miał drugiemu wnuczkowi pokazać, jak wycinać drewniane zabawki i składać pierwsze kółka od wózka.