„Transportowano mnie na wózku przez korytarze szpitala wojewódzkiego.”

Hej, muszę Ci opowiedzieć, co się ze mną stało w szpitalu w Poznaniu. Prowadzili mnie na wózku korytarzami regionalnego szpitala.
Dokąd? zapytała jedna pielęgniarka drugą.
Może do oddzielnej, a może do wspólnej?
Dlaczego do wspólnej, skoro jest wolny łóżek w oddzielnej?
Patrzyły na mnie ze szczerym współczuciem. Dopiero potem dowiedziałam się, że oddzielne oddziały przeznaczają dla umierających, żeby inni ich nie widzieli.
Lekarz kazał przenieść mnie do oddzielnej powtórzyła pielęgniarka.
Uspokoiłam się. Kiedy już położyłam się na łóżku, ogarnęło mnie niesamowite spokój. Nie musiałam już nigdzie iść, nie miałam niczego do spłacania. Czułam się odcięta od całego świata, a to, co się tam działo, kompletnie mnie nie obchodziło. Nikt i nic mnie nie interesowało. Miałam w końcu prawo do odpoczynku. Zostałam sama ze sobą, swoją duszą, swoim życiem. Problemy zniknęły, zamieszanie i ważne pytania przestały istnieć. Ten chaos, który kiedyś wydawał się nie do zniesienia, stał się przy drobinkę w porównaniu z wiecznością.

I wtedy wokoło mnie znów rozbrzmiało prawdziwe Życie! Okazało się, że to takie cudowne: poranny śpiew ptaków, promień słońca pełzający po ścianie przy łóżku, złociste liście drzew machające w okno, głęboko niebieskie, jesienne niebo, szum miasta budzącego się dźwiękami samochodów, stukot butów po asfalcie, szelest spadających liści Boże, jakie to piękne Życie! I dopiero teraz to pojąłam.

No i niech tak będzie powiedziałam sobie. Teraz rozumiem i mam jeszcze parę dni, żeby się tym cieszyć i kochać z całego serca.

Uczucie wolności i szczęścia wypełniło mnie tak, że zwróciłam się do Boga, bo już był mi najbliższy.

Boże! krzyknęłam z radością. Dziękuję Ci, że dałeś mi możliwość dostrzeżenia, jak cudowne jest życie i nauczyłeś mnie je kochać. Nawet przed śmiercią wiem, jak pięknie żyć!

Byłam w stanie spokojnego szczęścia i pokoju. Świat mienił się złotym blaskiem boskiej miłości. Czułam, że miłość w końcu stała się prawdziwa i dająca życie. Wszystko, co widziałam, wypełniało się tym złotym światłem i energią. Kocham!

Oddzielny oddział i diagnoza ostra białaczka czwartego stopnia oraz nieodwracalny stan organizmu miały swoje plusy. Do umierających wpuszczano wszystkich w każdej chwili. Bliskim proponowano, by przywołali rodzinę na pożegnanie, i przyciągnęła mnie ostatnia fala żałobnych krewnych. Rozumiałam ich trudności: o czym rozmawiać z osobą na skraju życia? Cóż wiedzą? Śmieszyło mnie patrzenie na ich zmieszane twarze. Cieszyłam się, że mogłam ich jeszcze zobaczyć! Przede wszystkim chciałam podzielić się z nimi miłością. Rozbawiałam rodzinę i znajomych, opowiadając wesołe historie z życia. Na szczęście wszyscy się roześmiali, a pożegnanie odbyło się w atmosferze radości.

Po trzecim dniu zaczęło mnie nudzić leżenie, więc wędrowałam po sali, siadałam przy oknie. Nagle podszedł lekarz i zaczepił się, że nie mogę wstawać.

Czy to coś zmieni? zapytałam.
Nie zmieszany lekarz przyznał. Ale nie wolno Pani chodzić.
Dlaczego?
Wyniki mówią, że Pani nie żyje, a już zaczęła Pani wstawać.

Mijały cztery dni, ale nie umierałam jadłam banany z apetytem i czułam się dobrze. Lekarz za to był zdenerwowany, bo nic nie rozumiał. Badania nie zmieniały się, krew była ledwo różowa, a ja wychodziłam na korytarz, żeby obejrzeć telewizję.

Widziałam, że lekarzowi jest przykro. Miłość wymagała radości otoczenia.

Doktorze, jakby pan chciał zobaczyć te wyniki? spytałam.
No, przynajmniej takie, odpowiedział, pisząc jakieś litery i cyfry, których nie rozumiałam, ale przeczytałam je uważnie.

Rano, o dziewiątej, wpadła do sali krzycząc:

Co pan robi?!
Co ja robię?
Wyniki! Są takie, jak pan napisał.
A? odpowiedziałam. Skąd mam wiedzieć? I co z tego?

Wszystko się skończyło. Przenieśli mnie do wspólnego oddziału. Krewni już się pożegnali i przestali przychodzić. W sali było jeszcze pięć kobiet, które leżały, wpatrzone w ścianę, cicho i smutno umierając. Wytrzymałam trzy godziny. Moja miłość zaczęła się dusić trzeba było działać natychmiast.

Wyciągnęłam z pod łóżka arbuza, położyłam go na stole, pokroiłam i głośno oznajmiłam:

Arbuz łagodzi nudności po chemioterapii.

Po sali rozeszła się woń nadziei. Sąsiadki niepewnie podeszły do stołu.

Naprawdę działa? zapytały.
Tak potwierdziłam z przekonaniem.

Arbuz chrupał soczyście.

Naprawdę, już poczułam różnicę powiedziała kobieta przy oknie.
I ja! dodały inne.

Oto skinęłam zadowolona i zaczęłam opowiadać kolejne zabawne anegdoty.

O drugiej w nocy wkroczyła pielęgniarka i zagniewała się:

Kiedy przestaniecie się śmiać? Nie dajecie odpocząć całemu piętrzu!

Po trzech dniach lekarz niepewnie poprosił mnie:

Czy mogłaby Pani przenieść się do innego oddziału?
Po co?
W tej sali wszyscy poprawili stan, a w sąsiedniej jest ciężko.

Nie! wykrzyknęły moje współpacjentki. Nie wypuścimy was!

Nie wypuścili nas. Zamiast tego przyciągnęli do naszej sali sąsiadów, żeby po prostu usiedzieć, pogadać, pośmiać się. I rozumiem, dlaczego. Bo w naszej sali mieszkała miłość. Otulała każdego, dawała ciepło i spokój. Najbardziej podobała mi się szesnastoletnia dziewczynka w białej chusteczce zawiązanej w kłębek na karku wyglądała jak króliczek. Miała raka w węzłach chłonnych i nie potrafiła się uśmiechać, ale po tygodniu pojawił się jej urokliwy, nieśmiały uśmiech. Gdy powiedziała, że leki działają i wraca do zdrowia, zorganizowaliśmy małe przyjęcie przy eleganckim stole.

Gdy przybył dyżurny lekarz, patrzył na nas zdumiony, po czym rzekł:

Pracuję tu trzydzieści lat, a takiego nigdy nie widziałem.

Odwrócił się i odszedł. My długo się śmiałyśmy, wspominając wyraz jego twarzy.

Czytałam książki, pisałam wiersze, patrzyłam przez okno, rozmawiałam z sąsiadkami, spacerowałam po korytarzu i kochałam wszystko, co widziałam: książkę, sąsiadkę, samochód na podwórku, stare drzewo Dostawały mnie zastrzyki witamin. Trzeba było coś podać. Lekarka prawie nie rozmawiała ze mną, tylko dziwnie się na mnie patrzyła, a po trzech tygodniach cicho powiedziała:

Twoja hemoglobina jest o dwadzieścia jednostek wyższa od normy zdrowego człowieka. Nie podnoś jej już więcej.

Nie mogę potwierdzić tej diagnozy. Odzyskujesz siły, chociaż nikt cię nie leczy!

Kiedy wypisywały mnie, lekarka wyznała:

Szkoda, że odchodzisz, mamy tu jeszcze tyle ciężkich przypadków.

Z mojego oddziału wypisało się wszystkich, a śmiertelność w szpitalu spadła o trzydzieści procent. Życie trwało dalej, tylko patrzyłam na nie inaczej, a sens wydawał się prosty. Trzeba po prostu nauczyć się kochać, a wtedy wszystkie marzenia się spełnią, pod warunkiem że formułujesz je z miłością. Nie oszukuj nikogo, nie zazdrość, nie obrażaj, nie życz nikomu zła To naprawdę takie proste!

Bo prawda jest taka, że Bóg jest Miłością! Trzeba tylko na to pamiętać i przekazywać innym. Niech Boża Miłość napełni wszystkich i wszystko!