Towarzyszka w Podróży: Niezwykłe Historie i Spotkania z Polskim Duszem

Na drodze spotykam najróżniejsze postaci
Nie wiem, jak tej młodej, elegancko ubranej pani udało się przekonać mnie do wróżby. Sam nie rozumiem. Jedziemy w jednym przedziale już ponad dwie godziny, a ona wywiera na mnie bardzo przyjemne wrażenie: brunetka w okolicach trzydziestu, z modną fryzurą i sylwetką, o której zazdrości mi, szczupła, choć ja nie najchudsza. Uśmiechnięta, rozmowna. Jedynie oczy
W jej oczach nie ma nic nadzwyczajnego po prostu nosi okulary przeciwsłoneczne. Mówicie: co w tym szczególnego?. Rzeczywiście, w szary, pochmurny dzień, gdy jesienne chmury przykrywają niebo, prawie czarne szkła wyglądają dziwnie. Może próbuje ukryć worki pod oczami albo siniaka? Zdarza się, prawda?

Szukam wszelkich wymówek, by usprawiedliwić jej nietypowy gest, i znajduję ich sporo. Jednak ciekawość mi doskwiera. Nie znam jej zbyt dobrze. Wiem tylko, że ma na imię Marta i pracuje w sektorze usług. Pytanie kogoś prawie obcego: Po co nosi pan tak ciemne okulary w taką szarość? wydaje się nie na miejscu. A może ma jakąś chorobę oczu?

Dlatego milczę i podtrzymuję pustą, nic nie znaczącą rozmowę, typową dla nieznajomych w podróży. Nagle, z nagłą zmianą wyrazu, proponuje:
Jadwigo, a może się panowi przyjrzeć? Potrafię naprawdę dobrze wróżyć. Moja prababcia była profesjonalną wróżką prawdziwą, nie oszustką, której dziś pełno na każdym kroku. Czy nie chce pan poznać swej przyszłości? Spróbujmy, to przecież zabawne!

Jestem przerażona, ale nie chcę wiedzieć, co mnie czeka. A co, jeśli?
Dziękuję, Mario, ale nie wierzę w karty, ani w te wszystkie wróżby.
Tym bardziej nie ma się czego bać…
Skąd wzięłaś wniosek, że się boję? Po prostu nie chcę staram się, aby głos brzmiał pewnie, a uśmiech Marty drży lekko.
To pana sprawa. Nikt nie zmusza, prawda?

Marta kiwa głową, odczuwa dziwny świstek w głowie, jakby mogła podrapać się od środka, i nagle mówi:
No cóż, czemu nie spróbujemy? choć w tej chwili myśli zupełnie inne. Ten zwrot akcji mi się nie podobał. Otwieram usta, by odrzeknąć: Lepiej nie. Zamiast tego uśmiecham się uprzejmie do nieznajomej.

Marta skinęła głową i wyciągnęła z torebki aksamitną saszetkę. Na stoliku między nami leży talia kart.

Wtedy zdjąła okulary i spojrzała na mnie dwa ogromne szkła całkowicie zasłaniają jej oczy. Serce przyspiesza.
Jak zamierzasz wróżyć? Nie widzisz! szepczę przerażona.
Nie martw się, Jadwigo, czuję karty i znam je wszystkie. W życiu mam niewiele rozrywek, więc zaczynamy? pyta, zakładając ponownie okulary, które zasłaniają jej przerażający wzrok.

Beztrosko wzruszam ramionami, zapominając, że nie widzi moich ruchów. Marta rozkłada karty w kręgu, zachowując tradycyjne rytuały, i mówi:
Odwróć najbliższą, pokaże przeszłość.

sięgam po kartę, ręce drżą, wyciągam ją. Karta jest zupełnie biała, bez rysunku. Wróżka zamyśla się.
Dziwne. Biały arkusz oznacza, że nie było cię w przeszłości. Jak to możliwe?
Co to za niezwykła talia? W normalnych kartach tak nie bywa, mówię, starając się brzmieć pewnie, choć przechodzi mnie dreszcz. Czy naprawdę wpadłam w ręce szaleńca?
Spróbujmy jeszcze raz. Weź dowolną kartę, jaką ci się podoba.

Jedynym, czego pragnę, jest szybko spakować się i wyjść z przedziału, wysiąść na najbliższym dworcu i nie słyszeć dalej tego głosu ani nie odczuwać tych niewidzialnych dreszczy w głowie.

Poddałam się jej woli, wzięłam kolejną kartę i odwróciłam. Efekt ten sam czysty, biały arkusz. Coraz bardziej podejrzewam Martę o oszustwo i znajduję w sobie siłę, by zapytać:
Może zakończmy to? Pewnie wszystkie twoje karty są takie. To głupi żart, nie podoba mi się!

Marta się denerwuje.
Zapewniam, karty są prawdziwe, linie narysowane cienką igłą czuję palcami, ale teraz są zupełnie gładkie. Wierzy pan, że jestem w szoku. Spróbujmy jeszcze raz, tym razem o teraźniejszość, bądź odważny!

Wciągam powietrze, biorę dwie karty jednocześnie i dotykam ich. Jak się spodziewałam, nie ma na nich żadnych kropek ani nakłuć czyste, lśniące kartki. Rzucam je w ręce tajemniczej współpasażerki.
Czy to już koniec tej komedii? Powiedz szczerze, po co to wszystko? pyta, wyglądając na zdezorientowaną i bladą.

Przysięgam, nie miałam w myślach nic złego, chciałam tylko trochę cię umilić w podróży. Spróbujmy jeszcze raz, na przyszłość

No dobra, spróbujmy, odpowiadam, wyraźnie zirytowana, i sięgam po następną kartę. Odwracając ją, chcę najpierw pokazać Martę, ale przypominam sobie, że i tak nic nie zobaczy, i krzyczę niemal:
A przyszłość jest biała jak śnieg. Co teraz z tym zrobić?

Marta nie tylko blednie, ale cała pokrywa się nerwowymi plamami.
Czy to znak, że niedługo umrę?

Otwieram szeroko oczy, ale nie przeklinam po prostu biorę płaszcz i torbę, spoglądam w okno i z irytacją wydycham:
Skąd mam to wiedzieć? Wszystko kiedyś przychodzi Żegnaj, wysiądę na tym dworcu, mam pilną sprawę.

Wybiegam z przedziału, nie odwracając się. W myślach krąży: Ta nieszczęsna zepsuła mi nastrój, chciała przeprowadzić jakieś eksperymenty!».

Wbiegam na peron, wyciągam papierosa z paczki i podchodzę do zamyślonego palącego mężczyzny:
Nie masz zapalniczki?

On skinął głową: Oczywiście, podaje mi zapalniczkę i, patrząc mi w twarz, powoli opada na brudną podłogę. Muszę się pochylić i samemu wziąć zapalniczkę. Wciągam dym, wypuszczam pierścień dymu i czuję się lżej. Drzwi otwierają się, a zanim wyjdę na peron, poprawiam maskę, spoglądam na nieco przerażonego mężczyznę.

Co za biedactwo, zobaczyć czarny szkielet, pewnie to rozrywka! Przepraszam, nie chciałem cię przestraszyć. Twój czas jeszcze nie nadszedł, a ja jestem na urlopie, po prostu straciłam kontrolę! O, ta jasnowidząca, nawet Śmierć ją dostrzega, choć jest ślepa. Nie da się uciec przed takim losem

Mruknę pod nosem i ruszam w kierunku peronu nieznanego miasteczka. Niech ci będzie udany urlop, Jadwino!