To ty jesteś winna, mamo

Kasia smażyła kotlety, gdy zadzwonili do drzwi. Wyszła z kuchni, by otworzyć.

„Mamo, to do mnie,” zatrzymał ją w połowie drogi głos córki. „Ja otworzę.”

„Dobrze. Nie wiedziałam…”

„Po co stoisz? Idź smażyć swoje kotlety,” powiedziała zirytowana córka, odwracając się od wejścia.

„Jak to swoje? Kupiłam mięso w Delikatesach…”

„Mamo, zamknij drzwi.” Córka przewróciła oczami.

„Od razu tak mogłaś powiedzieć.” Kasia wróciła do kuchni, lekko przymykając za sobą drzwi. Podeszła do kuchenki, zgasiła gaz pod patelnią. Postała chwilę, zdjęła fartuch i wyszła.

W przedpokoju córka zakładała kurtkę. Obok stał Marek, przyjaciel Oli, patrząc na nią rozmarzonym wzrokiem.

„Witaj, Marku. Gdzie się wybieracie? Zostańcie na kolację.”

„Dzień dobry,” uśmiechnął się chłopak i spojrzał pytająco na Olę.

„Śpieszymy się,” odparła, nie patrząc na matkę.

„Może jednak zjecie? Wszystko gotowe,” powtórzyła Kasia. Marek się zawahał.

„Nie!” ostro rzekła córka. „Idziemy.” Wzięła Marka pod rękę i otworzyła drzwi. „Mamo, zamkniesz?”

Kasia podeszła do drzwi, lecz nie zatrzasnęła ich całkiem, zostawiając szparę. Usłyszała rozmowę na klatce.

„Czemu tak do niej mówisz? Pachnie pysznie, nie odmówiłbym kotletów.”

„Idziemy. Przekąsimy w kawiarni. Mam dość jej kotletów,” burknęła córka.

„Jak mogą się znudzić? Uwielbiam kotlety twojej mamy, jadłbym je codziennie,” rzekł Marek.

Co odpowiedziała Ola, Kasia nie dosłyszała. Głosy milkły, oddalając się po schodach.

Zamknęła drzwi i weszła do pokoju. Mąż siedział przed telewizorem.

„Wojtek, chodź na kolację, póki gorące.”

„Co? Chodźmy.” Wstał z kanapy, minął Kasię i usiadł w kuchni.

„Co dziś jemy?” zapytał stanowczo.

„Ryż z kotletami, sałatkę,” odparła Kasia, odkrywając patelnię.

„Ile razy mam mówić, że nie jem smażonych kotletów,” warknął.

„Dolałam wody, są prawie gotowane na parze.” Zastygła przy kuchence z pokrywką w dłoni.

„No dobra, dawaj. Ale ostatni raz.”

„W naszym wieku odchudzanie szkodzi,” zauważyła, stawiając przed nim talerz.

„W jakim wieku? Mam ledwie pięćdziesiąt siedem lat. To wiek mądrości i rozkwitu.” Nadział kotlet na widelec, odgryzł połowę.

„Co się z wami dziś stało? Ola uciekła, ty się wymądrzasz. Jak przestanę gotować, zobaczymy, jak wam zasmakuje. Myślicie, że w kawiarni lepiej i zdrowiej?”

„Nie gotuj. Tobie też by nie zaszkodziło schudnąć. Zaraz w drzwi się nie zmieścisz.”

„Tak? Więc jestem gruba? A ja się głowię, czemu nagle dbasz o siebie. Spodnie, skórzaną kurtkę, czapkę baseballową. Ogoliłeś głowę, żeby łysiny nie widać. Dla kogo się stroisz? Na pewno nie dla mnie. Gruba jestem. Masz z kim porównywać?”

„Daj mi spokojnie zjeść.” Wojtek nabrał ryżu, lecz nie doniósł do ust. „Daj keczup,” zażądał.

Kasia wyjęła słoik z lodówki, postawiła z hukiem na stole i wyszła bez słowa. Jej talerz pozostał nietknięty.

Zamknęła się w pokoju córki, usiadła na łóżku. Łzy napłynęły do oczu.

„Gotujesz, starasz się, a oni… Wszystko dla nich, a w zamian zero wdzięczności. Mąż się odmładza, patrzy na boki. Gruba jestem dla niego. Córka traktuje mnie jak służącą.

Jeśli jestem na emeryturze, można mną pomiatać? Pracowałabym, gdyby nie zwolnili. Doświadczeni pracownicy niepotrzebni, tylko młodzi. A co oni wiedzą?..

Wstaję najwcześniej, choć nie pracuję, by zrobić śniadanie. Cały dzień w biegu, nie ma kiedy usiąść. Sama sobie winna, rozpieściłam ich. Teraz siedzą mi na karku.”

Łzy spłynęły po policzkach. Kasia otarła je dłonią.

Zawsze myślała, że mają dobrą rodzinę. Nie idealną, ale nie gorszą od innych. Ola studiuje, dobrze się uczy. Wojtek nie pije, nie pali, zarabia. Dom przytulny, porządek, smaczne jedzenie. Czego mu brak?

Podeszła do lustra, przyjrzała się. „No tak, przytyłam, ale nie jestem gruba. Za to zmarszczki mniej widoczne na pełnych policzkach. Zawsze lubiłam jeść. Gotuję dobrze. A im to niepotrzebne. Gdy pracowałam, układałam włosy. Teraz spięte z tyłu, praktyczniej. Co, mam w szpilkach i uczesana zamiatać? Chociaż schudnąć by się przydało. I włosy podfarbować.” Zamyśliła się.

Następnego ranka nie wstała pierwsza. Udawała, że śpi. „Jestem emerytką, mam prawo nie skakać o świcie. Niech sami sobie śniadanie robią.”

Zadzwonił budzik. Poruszyła się, odwracając do ściany.

„Co jest? Chora?” spytał mąż. W głosie zero współczucia.

„Mhm,” mruknęła, wtulając się w kołdrę.

„Mamo, źle się czujesz?” Weszła Ola.

„Tak, zjedzcie sami,” wyszeptała spod kołdry.

Córka prychnęła i wyszła. Niedługo potem Kasia usłyszała czajnik, trzask lodówki, stłumione głosy. Nie wychyliła się, grała chorą do końca.

Wojtek wszedł, niosąc zapach drogiej wody po goleniu. Kupiła mu ją sama. Potem oboje wyszli. Zapanowała cisza. Kasia odsunęła kołdrę, lecz nie wstała. Przymknęła oczy i zasnęła.

Obudziła się po godzinie, przeciągnęła i poszła do kuchni. W zlewie brudne kubki, stół usłany okruchami. Chciała posprzątać, lecz się rozmyśliła. „Nie jestem służącą.” Wzięła prysznic, zadzwoniła do przyjaciółki z lat szkolnych.

„Kasia!” rozradowała się ta niezmienionym głosem. „Jak się masz? Nie zmęczyłaś się emeryturą?”

Kasia powiedziała, że tęskni, że ma dość siedzenia w domu, że dawno nie była na grobie rodziców. Czy nie będzie ciężarem, jeśli przyjedzie?

„OczywiKiedy w końcu wróciła do domu, zastała Wojtka i Olę przy stole, patrzących na nią z wyrzutem, lecz w ich oczach dostrzegła też coś nowego – szacunek i cichą prośbę, by już nie odchodziła.