To przez ciebie wszystko się wydarzyło

— Halina Stanisławówna, tam na placu zabaw jakiś obcy mężczyzna zaczepiał twoją Jagódkę.

— Co znaczy „zaczepiał”? Gdzie on jest? Kto to?

— Skąd mam wiedzieć! Podeszłam, żeby zapytać, kim jest, a ten jak nie pierdolnie ode mnie, tylko buty mu migały.

— Nie podoba mi się to. Jagódka! Chodź tu do mamy!

Pięcioletnia dziewczynka z rozczochranymi warkoczykami podbiegła do Haliny i rozpromieniła się jak słoneczko.

— Mamo! Widziałam tam takie słodkie pieski!

Halina wytężyła wzrok, próbując odczytać z twarzy córki, co się właściwie wydarzyło. Jagódka wyglądała jak zwykle, ale serce matki i tak nie dawało za wygraną.

— Gdzie widziałaś te pieski? Kto ci je pokazał?

Jagódka uniosła brwi z dezorientacją.

— Nikt, sama widziałam. Były trzy: dwa czarne, a jeden w białe łaty. Chodź, pokażę ci!

Halina złapała córkę za rękę i spytała stanowczo:

— Kto do ciebie podchodził? Jakiś pan? Co ci mówił? Zaczepiał cię?

Twarz dziewczynki wydłużyła się jeszcze bardziej.

— Mamo, o co ci chodzi? Dziwnie się zachowujesz. Żaden pan mnie nie zaczepiał. Tylko podszedł jeden miły pan i spytał, czy znam Halinę Stanisławnę Nowak.

Serce kobiety zabiło mocniej. Kto to mógł być? Czyżby… on? Inaczej kto by pytał o nią, znając jej pełne imię?

— Jak wyglądał? Ten „miły pan”?

Ale Jagódka nie zdążyła odpowiedzieć, bo telefon Haliny zadrżał w kieszeni. Dzwonił mąż, a nie odebrać — nie wypada.

— Tak, kochanie?

Myśl o tajemniczym „miłym panu” wciąż wirowała jej w głowie. Mężowi nie zamierzała mówić o obcym, który zagadnął Jagódkę, i córce też kategorycznie zabroniła wspominać.

— Żeby tata się nie martwił — wyjaśniła, a Jagódka, jak to dziecko, nie pytała dalej.

Całą noc przekręcała się w łóżku, walcząc z bezsennością. Rano wstała z okropnym bólem głowy i poczuciem, że cały świat jest przeciwko niej. Każdy ruch wywoływał migrenę, więc postanowiła, że dziś będzie dzień tylko dla siebie.

— To może pójdziemy dziś do restauracji? — zaproponował mąż, a Halina z wdzięcznością przytaknęła.

W końcu ten drugi związek był nie do porównania z pierwszym. Z Andrzejem czuła się jak za murem, starała się go nie martwić, a w zamian dostawała miłość i czułość.

— Świetny pomysł! — uśmiechnęła się, choć w głębi duszy coś ją gryzło.

Nastrojowi nie pomogło to, że gdy wychodzili z domu i wsiadali do samochodu, Halina dostrzegła przed sąsiednim blokiem podejrzanie znajomą męską sylwetkę. Stanęła jak wryta, czując, jak serce wali jej jak młot.

— Halinko, no co ty? — dobiegł ją głos Andrzeja z auta.

— Mamo, wsiadaj! Na co tam patrzysz?

Halina powoli zajęła miejsce, nie odrywając wzroku od nieznajomego. Gdy samochód ruszył, wciąż czuła ten nieprzyjemny ucisk w klatce piersiowej.

W restauracji nie potrafiła się zrelaksować. Gdy Andrzej wyszedł odebrać telefon, Jagódka oderwała ją od czarnych myśli.

— Mamo, koło domu znowu widziałam tego miłego pana.

Halina ledwo powstrzymała okrzyk. Spojrzała na córkę i w końcu uświadomiła sobie: ten człowiek, który świadomie wymazał ją ze swojego życia ponad dekadę temu, znów się w nim pojawił. Myśli o nim były ciężkie, jak gęsta maź — mieszanką czegoś pięknego i zarazem przerażającego. Jak teraz z tym żyć?

— Widziałaś go wieczorem? — spytała automatycznie, a Jagódka skinęła głową.

— Tak, jak jechaliśmy do restauracji. Stał pod blokiem i patrzył na nas.

Po kolacji, która ciążyła jej jak kamień, Halina z ulgą wstała od stolika. Andrzej delikatnie ujął jej dłoń i spytał cicho:

— Co się stało, Halinko? Jesteś jakaś nieswoja.

Chciała milczeć, ale nie potrafiła. Kochała męża za bardzo, by ukrywać to, co ją dręczyło.

— Andrzeju… wrócił Krzysztof.

Mąż zatrzymał się, wypuścił jej dłoń i spojrzał zaniepokojony:

— Krzysztof? Dzwonił do ciebie?

— Mamo, a kto to Krzysztof? — wtrąciła Jagódka.

— To mój… znajomy — odpowiedziała wymijająco, po czym spojrzała na męża. — Nie dzwonił. Widziałam go wczoraj i dziś pod blokiem. To na pewno on.

Andrzej nic nie odpowiedział. Wrócili do samochodu. Gdy podjeżdżali pod blok, Halina zrozumiała, że spotkanie z Krzysztofem jednak się odbędzie. Stał przed klatką, wpatrując się w przejeżdżające auta, aż w końcu dostrzegł ją.

— Masz rację — mruknął Andrzej. — To chyba on. Znalazł cię.

— Pozwolisz, żebym z nim porozmawiała? — spytała drżącym głosem. — Jeśli nie chcesz, to nie muszę…

— Halinko — Andrzej dotknął jej dłoni. — To twój syn. Nie mogę ci zabronić z nim rozmawiać.

Halina skinęła głową, po czym odwróciła się i zobaczyła śpiącą na tylnych siedzeniach Jagódkę. Andrzej zrozumiał bez słów.

— Idź, a my z Jagódką zrobimy kilka kółek po osiedlu. Śpi, nie ma sensu jej budzić.

Halina wdzięcznie spojrzała na męża i wysiadła. Podeszła do Krzysztofa, wpatrując się w jego twarz. Nie widzieli się od ponad dziesięciu lat, a on zmienił się nie do poznania. Na twarzy miał już zmarszczki, włosy przerzedzone, ale największą różnicą był wyraz oczu — nie było w nich już tej dawnej nienawiści.

— Witaj — odezwała się pierwsza, a Krzysztof ledwo kiwnął głową.

— Szukałem cię — powiedział. — Chciałem porozmawiać. A potem dowiedziałem się, że nie tylko wyszłaś za Andrzeja, ale jeszcze mu córkę urodziłaś.

Głos syna stał się twardy, i Halina zrozumiała: on się nie zmienił. Na zewnątrz owszem, ale w środku wciąż był tym samym egoistą, wiecznie obrażonym na cały świat.

— Przyszedłeś, żeby wygarnąć mi swoje „fi”? — spytała, postanawiając nie owijaHalina odwróciła się i weszła do domu, czując jednocześnie ulgę i smutek, że po raz ostatni zamknęła drzwi nie tylko przed synem, ale też przed przeszłością, która już nigdy nie miała jej dogonić.