To prostu ich obowiązek

– Wydaje mi się, że to logiczne, – powiedział spokojnie Olek. Rodzice mają obowiązek pomagać swoim dzieciom, bez względu na to, ile mają lat. Zwłaszcza jeżeli mają taką możliwość i pieniądze, no bo dlaczego nie? Nie sądzę, że to coś nadzwyczajnego. To normalne zachowanie kochających rodziców.

– To chcesz powiedzieć, że wszyscy rodzice kupują mieszkania i samochody dorosłym dzieciom? To dzięki nim skończyłeś studia, ubierali się, karmili, dawali  pieniądze na twoje rozrywki i na inne wydatki. Po prostu nie mieści mi się w głowie, jak mogłeś jeszcze czegoś od nich wymagać, – żona Olka, Gosia, nie mogła się uspokoić.

Gosia była późnym dzieckiem, a jej rodzice nie mogli dać jej wszystkiego tego, co mogliby dać, gdyby byli młodsi. Ojciec był wówczas jedynym żywicielem rodziny, a mama musiała odejść z pracy ze względu na zły stan zdrowia. Dużo pieniędzy szło na leki, sanatoria i rehabilitację. Ale Gosia nigdy nie miała do nich o to pretensji. Wszystko rozumiała i ze wszystkich sił wspierała rodziców. Poszła na uniwersytet, dobrze się uczyła, otrzymała stypendium. Znalazła też pracę na pół etatu, a część swojej pensji wysyłała rodzicom. Wiedziała, że nie przelewa im się przy dwóch skromnych emeryturach.

Olek odwrotnie, kąpał się w luksusach. Nigdy nie słyszał żadnej odmowy ze strony rodziców i nie wiedział, jak to jest, kiedy nie ma na coś pieniędzy. Na 18. urodziny dostał w prezencie drogi samochód prosto z salonu. Jego ojciec był znanym w mieście pediatrą, a później otworzył prywatny gabinet. Mama pracowała jako ginekolog w szpitalu. Co więcej, odziedziczyli w spadku po rodzicach matki ogromny, trzypiętrowy dom na wsi. Najpierw chcieli go oddać Olkowi, ale on odmówił mówiąc, że woli mieszkać w centrum w wygodnym mieszkaniu, a nie gdzieś na obrzeżach miasta.

Kiedy Olek i Gosia się poznali, oboje mieli już dobre posady. Jedyna różnica polegała na tym, że dziewczyna doszła do wszystkiego sama, mimo że było jej ciężko. Olkowi ojciec pomógł znaleźć pracę. Syn jej szczególnie sobie nie cenił, czasami nawet ją zaniedbywał, bo wiedział, że w razie czego ojciec znajdzie mu inną albo jakoś załagodzi sprawę. Dlatego Olek miał na swoim koncie dużo nieobecności, niewykonanych zadań i straconych spotkań z potencjalnymi partnerami firmy.

Gosi spodobała się w Olku jego lekkość i radość życia. Nigdy się niczym nie przejmował, w przeciwieństwie do swojej przyszłej żony. Tego właśnie tak często brakowało jej w życiu. Była jak wiewiórka, zawsze zabiegana. Z pracy biegła prosto do domu, żeby przygotować sobie jedzenie na kilka dni. A w weekendy jeździła do swojego rodzinnego miasta, żeby odwiedzić rodziców, bo wymagali już większej opieki. Poza tym często brała do domu dodatkową pracę albo do późna zostawała w biurze, żeby zapracować na premię czy podwyżkę. Starała się, jak mogła. A przy tym nigdy się nie poddawała ani nie skarżyła się rodzicom, że jest jej ciężko. Nikt przecież nie był temu winien, że urodziła się tak późno. Gdyby wydarzyło się to piętnaście lat wcześniej, sprawy potoczyłyby się zupełnie inaczej.

Kiedy się poznali, Olek mieszkał z rodzicami, a Gosia wynajmowała małą, ale bardzo przytulną kawalerkę. Urządziła ją tak wygodnie, że wszyscy znajomi ją podziwiali i często przychodzili do Gosi w gości. Olkowi też chyba najpierw spodobało się to, że Gosia potrafi stworzyć taką rodzinną atmosferę, miejsce, do którego zawsze chce się wracać. Dziewczyna dobrze gotowała, zawsze pilnowała czystości i porządku. Nawet bardzo wyczerpana po pracy, nigdy nie zostawiała brudnych naczyń w zlewie ani nieumytej podłogi.

Po jakimś czasie Olek wprowadził się do Gosi. Wtedy dziewczyna poczuła się szczęśliwa, wierzyła, że ​​będzie jej łatwiej, również pod względem materialnym. Ale na nadziejach się skończyło. Olek, jak poprzednio, opuszczał dni w pracy, przynosił do domu niewielką pensję i zwykle wydawał ją tylko na siebie. Gosia na początku próbowała nie zwracać na to uwagi, myślała, że z czasem sytuacja się zmieni.

Kiedyś akurat gotowała obiad, a Olek w pokoju oglądał telewizję. Gosia usłyszała jego rozmowę z tatą:

– Po prostu musisz to dla mnie zrobić! Myślisz, że nie wiem ile kosztuje wizyta u ciebie? A dom dziadka? Przecież go sprzedaliście, to gdzie są pieniądze? Albo zrobisz jak mówię, albo możesz zapomnieć, że kiedykolwiek miałeś swojego jedynego syna!

Gosia zrozumiała, że ​​Olek zażądał czegoś od ojca, ale nie wiedziała, czego dokładnie. Dopiero następnego dnia przyznała mu się, że usłyszała tę rozmowę i otwarcie zapytała, czego chciał. Olek nawet się nie zdziwił i rzucił ostro:

– Oczywiście, że chodzi mi o mieszkanie. Czy myślą, że przez całe życie będziemy się włóczyć po wynajmowanych mieszkaniach? A cóż to takiego, w końcu dla kogo on zbiera te wszystkie pieniądze? Powinien być hojny dla jedynaka.

Gosi zrobiło się bardzo nieprzyjemnie, wstydziła się za Olka. Milczała długo, dopiero po chwili wydusiła z siebie:

– Mężczyzna tak się nie zachowuje. Tyle ci dali w życiu, nigdy niczego ci nie brakowało. A twoja praca? Większość ludzi marzy o takiej pensji, przez dwa lata sam byłbyś w stanie spłacić kredyt na mieszkanie.

– Nie ma mowy! To ich obowiązek. W przeciwnym razie nie ma po co rodzić dzieci!