Uncategorized

„To niesprawiedliwe, że twoje dzieci będą miały własne mieszkania, a mój syn nie! Załatwmy mu mieszkanie na kredyt hipoteczny – czyli jak Antoni chce, żebym pomogła kupić mieszkanie dla jego dziecka z pierwszego małżeństwa, choć moje własne dzieci mają zapewnioną przyszłość dzięki mojemu wysiłkowi”

To nie wygląda dobrze, że Twoje dzieci dostaną mieszkania, a mój syn nie. Powinniśmy mu załatwić mieszkanie na kredyt hipoteczny!

Ostatnio mój mąż, Antoni, poruszył temat mieszkań zauważył, że nasze dzieci będą miały gdzie mieszkać, a jego syn zostanie z niczym. Musimy więc, według niego, wymyślić sposób, aby jego syn też miał mieszkanie. Wyjaśnię, że moje dzieci to wspólne dzieci moje i Antoniego, natomiast syn Antoniego to jego dziecko z pierwszego małżeństwa.

Ale dlaczego to ja mam się przejmować jego dorosłym synem i troszczyć się o to, czy będzie miał mieszkanie? Oczywiście wiedziałam, że Antoni był wcześniej żonaty i ma syna. Właśnie ten powód sprawił, że nie chciałam od razu brać z nim ślubu.

Mieszkaliśmy razem przez trzy lata, zanim zdecydowaliśmy się na ślub. Uważnie patrzyłam, jakie relacje ma z byłą żoną i synem. Po roku urodził nam się syn, a dwa lata później drugi.

Z Antonim jestem naprawdę zadowolona to dobry mąż i ojciec. Dba o rodzinę, angażuje się w wychowanie chłopców. Zarabia nieźle, chociaż oczywiście, tak jak w każdej rodzinie, zdarzają się nieporozumienia czy kłótnie.

Mieszkaliśmy w mieszkaniu, które odziedziczyłam po tacie. Mama rozwiodła się z nim, kiedy jeszcze chodziłam do przedszkola. Teraz mama ma nowego męża, ale nie mają wspólnych dzieci.

Antoni i jego była żona zawsze wynajmowali mieszkania. Przez lata starali się odkładać pieniądze na wkład własny do kredytu hipotecznego, ale nigdy im się to nie udało. Po rozwodzie ona wróciła do rodziców, a Antoni wynajmował mieszkanie.

Po ślubie zamieszkał ze mną, ale nie zastanawialiśmy się nad tym, czyje jest mieszkanie po prostu razem je remontowaliśmy, wymienialiśmy meble i dbaliśmy o nie.

Półtora roku temu zmarły moje dwie babcie mama mojej mamy i mama taty. Obie przepisały mi swoje mieszkania. Do czasu, aż moi synowie podrosną, postanowiłam je wynajmować. Później każde z nich dostanie po jednym mieszkaniu. Pieniądze z najmu jednego z mieszkań przekazuję mamie na podreperowanie emerytury, a dochód z drugiego mieszkania trafia na moje konto przecież dodatkowe pieniądze zawsze się przydadzą.

Antoni nigdy nie wtrącał się w sprawy moich mieszkań wiedział, że to nie jego własność i nie ma do nich praw. Powiedziałam mu od razu, że gdy nasze dzieci dorosną, dostaną po jednym mieszkaniu. Zgodził się, temat się zakończył.

Aż tu nagle Antoni mówi:
Mój syn za parę lat kończy liceum. Musi pomyśleć o przyszłości!

Nie rozumiałam, do czego dąży, ale słuchałam dalej.
Twoje dzieci mają już zapewnione mieszkania, a mój syn nie! Weźmy kredyt hipoteczny i kupmy dla niego mieszkanie! wypalił Antoni.

Byłam w szoku. Zadałam mu proste pytanie: czemu nasze wspólne dzieci są nagle tylko moimi? A Antoni prosił, żebym go nie wyłapywała na słówkach.

Mój syn nic nie odziedziczy tłumaczył. Chcę, żeby miał choć coś swojego.
To bardzo szlachetne! odparłam. Ale twój syn ma przecież matkę i ojca, to ich obowiązek. Czemu matka nie zajmie się kupnem mieszkania?

Antoni tłumaczy, że była żona zarabia niewiele, rodzice pomagają jej, jak mogą. On sam też nie jest w stanie samodzielnie spłacać kredytu. Ale jeśli razem się tego podejmiemy, to damy radę. Okazało się, że według niego powinniśmy zaciągnąć kredyt na mieszkanie, na jego syna. My mielibyśmy go regularnie spłacać.

Mamy dwie stabilne pensje i dochód z wynajmu mieszkań! Poradzimy sobie! przekonuje mnie Antoni.

Może i tak, ale wiązałoby się to z wieloma wyrzeczeniami. Antoni płaci alimenty na syna, a jak chłopak pójdzie na studia znowu będzie musiał mu pomagać, bo matka niewiele jest w stanie dać. Oznaczałoby to, że ja i moje dzieci musielibyśmy rezygnować z wakacji, wyjazdów nad morze, oszczędzać na wszystkim tylko po to, żeby Antoni mógł przed synem wypaść na idealnego ojca…

Rozumiałabym, gdyby Antoni zapewnił mieszkania naszym dzieciom, a potem chciał także zadbać o najstarszego syna. Ale to ja odziedziczyłam mieszkania i zabezpieczyłam przyszłość naszych dzieci. Antoni nie miał z tym nic wspólnego. Dlaczego więc miałabym jeszcze ponosić koszty za jego dziecko?

Powiedziałam jasno: jeśli tak bardzo zależy mu na synu, niech jego była żona postara się o kredyt, a raty niech pokrywa z alimentów.
Ale ja się na to nie piszę!

Antoni nie odzywa się do mnie od tygodnia i jest na mnie bardzo zły. Szkoda, że nie potrafi mnie zrozumieć…

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.