Teściowie nie potrafią zaakceptować rozwodu syna – wciąż próbują go pogodzić z byłą żoną. „Nie rozumiesz? Mają wspólnego syna!” – narzeka moja teściowa

Rodzice mojego męża nie dają za wygraną chcą doprowadzić do jego pojednania z byłą żoną. Czy ty nie pojmujesz, przecież mają razem syna! powtarza moja teściowa.

Jestem żoną człowieka, którego rodzice od dawna nie przyjmują do wiadomości, że ich syn już się rozwiódł mimo że minęły ponad cztery lata. Wciąż próbują ich zeswatać na nowo. Adam i ja pobraliśmy się trzy lata temu. Tworzymy spokojny, szczęśliwy związek.

Moja teściowa uważa, że Adam postąpił nieprzemyślanie i niemądrze. Według niej powinien za wszelką cenę odbudować rodzinę z byłą żoną, bo przecież dla ich syna to ważne.

Gdy poznałam Adama, był już po rozwodzie. Twierdził, że rozstali się za porozumieniem stron. Jego była żona szybko ponownie wyszła za mąż. Podejrzewał, że ten jej nowy partner był powodem rozstania.

Może popełniliśmy błąd, że zdecydowaliśmy się na ślub. Moja mama namawiała, żeby się pobrać, bo była już wtedy w ciąży, a ja nawet jej nie kochałem. Ot, spotykaliśmy się, to wszystko. Gdyby nie dziecko, nie żeniłbym się z nią tak tłumaczył mi Adam.

Nie bałam się jego byłej żony. Z początku bardziej mu się przyglądałam, ale zorientowałam się, że wcale nie tęskni za tamtą rodziną, jest obojętny wobec byłej. Ona także nie wykazywała najmniejszego zainteresowania Adamem. Miała nowego męża, a kontaktowali się wyłącznie w sprawach syna.

Tylko moja teściowa nie potrafi tego zaakceptować. Teść zresztą też nie. Wciąż próbują doprowadzić do pojednania. Nasz związek wywołuje w nich niechęć.

Macie przed sobą całe życie, po co ci wchodzić w czyjąś rodzinę? pytała mnie teściowa, gdy miałyśmy chwilę prywatności.

Odpowiedziałam jej, że gdyby Adam był żonaty, nie wchodziłabym w to. Ale jest wolny. Chciała coś jeszcze dodać, lecz Adam wszedł do pokoju i ucichła. Wtedy zrozumiałam, że trudno będzie nam się porozumieć. I szczerze nie przejęłam się tym.

Po ślubie zamieszkaliśmy razem. Kontakty z teściową ograniczyłam do rodzinnych spotkań przy okazji świąt. Wtedy musiałam znosić jej narzekania na temat rodziny Adama z pierwszego małżeństwa. Adam próbował studzić jej zapędy, choć sam też nie był zadowolony z tej sytuacji. A potem wszystko zaczynało się od nowa.

Nie spieszyło mi się do macierzyństwa. Nie widziałam siebie w roli mamy. Adam już miał syna teściowa była z tego powodu zadowolona.

Kiedy Adam się rozwiódł, teściowa nie odpuszczała. Zapraszała byłą synową na rodzinne obiady, rozpływała się nad nią. Według niej byli wspaniałą parą Bez przerwy ją chwaliła.

Była żona Adama była wobec tego zupełnie obojętna. Przyjeżdżała, posiedziała i wychodziła. Nawet nie próbowała się wtrącać.

Teściowa próbowała wzbudzić w Adamie zazdrość wobec byłej żony, a we mnie zawiść o niego. Potrafiła zadzwonić i spytać, gdzie jest Adam. Gdy nie wiedziałam, od razu uznawała, że jest u byłej. Albo sama go tam wysyłała pod pretekstem rozmów o synu. Wymyślała mnóstwo pretekstów.

Nigdy nie czułam zazdrości, ale te podchody bardzo mnie irytują. Z dystansu widać, że Adam i jego była żona są wobec siebie obojętni. Łączy ich tylko syn i obowiązki rodzicielskie. Adam regularnie przekazuje alimenty złotówki, nie euro ani dolary czasem spotyka się z synem, zabiera go do nas na weekendy. Była żona nie jest konfliktowa, nie żąda nadmiernych pieniędzy, nie utrudnia kontaktów. Wygląda na normalną kobietę. Zachowują się jak dojrzali ludzie mimo że się nie udało, każde układa sobie życie po swojemu, z wzajemnym szacunkiem.

Ale mojej teściowej to się nie podoba. Wiecznie snuje jakieś intrygi. Kiedy to się skończy? Kiedy zrozumie? Adam wierzy, że sytuacja się ustabilizuje, kiedy urodzę jej wnuka. Ja jednak w to nie wierzę.