Teściowie nie odpuszczają – za wszelką cenę chcą pogodzić mojego męża z jego byłą żoną: „Nie rozumiesz? Przecież mają wspólnego syna!” – narzeka moja teściowa

Wyobraź sobie, gadam do ciebie trochę jak po kawie w niedzielę no więc, wychodzi na to, że rodzice mojego męża nie potrafią pogodzić się z tym, że nie jest już z byłą żoną. Minęły cztery lata od ich rozwodu, a oni nadal kombinują, jakby tu ich znowu zeswatać. My z Adamem jesteśmy trzy lata po ślubie, ogarniamy wspólne życie, nie narzekamy ale oni swoje.

Teściowa wiecznie powtarza, że Adam podjął złą, szybką decyzję i że powinien wrócić do byłej. No bo mają razem syna to dla niej jakieś święte połączenie na zawsze. Ciągle się użala, że syn powinien ratować tamtą rodzinę. Ale przecież sytuacja jest jasna od dawna.

Adam, kiedy się poznaliśmy, był już po rozwodzie rozstali się ponoć bez wielkich dramatów, taką wersję słyszałam. Była żona szybko złapała kolejnego faceta, nawet wyszła za niego za mąż. Plotka głosi, że to dla niego zostawiła Adama.

Nasz ślub wynikł trochę przez przypadek. Moja mama twierdziła, że pasujemy do siebie i powinniśmy się ustatkować. U Adama tamta była w ciąży, więc wtedy się hajtnęli, ale on sam mi mówi, że wcale jej nie kochał. Tak to wyglądało.

Nie miałam żadnego strachu przed jego ex. Na początku dokładnie patrzyłam, jak Adam się zachowuje czy nie tęskni, czy nie zaczyna wracać do wspomnień. Ale nie kompletnie mu na niej nie zależy. Ona też żyje swoim życiem, dogadują się wyłącznie w sprawach syna.

Tylko rodzice Adama nie mogą przeboleć, że to już koniec. Kombinują, dzwonią do siebie, teściowa nawet byłą synową na rodzinne obiady zaprasza, chwali ją, wzdycha do niej, jakby nie wiem kim była. Ojciec to samo cały czas jakieś nadzieje.

No, jesteście jeszcze młodzi, życie przed wami całe. Po co ci rodzina z bagażem? usłyszałam od teściowej, jak byłyśmy same raz na zakupach w Biedronce. Odpowiedziałam jej grzecznie, że gdyby Adam był zajęty, nie wchodziłabym w to. A jest wolny, więc czemu nie? Szybko skończyła rozmowę, jak Adam wszedł do kuchni.

Wiedziałam już wtedy, że nie będziemy z teściową przyjaciółkami. Ale nawet się tym nie przejęłam. Po ślubie mamy swoje życie. Z teściową kontakt tylko przy okazji świąt, kiedy trzeba wysłuchać litanii na temat byłej synowej i jaka to ona była wspaniała. Adam czasem próbuje ją uspokoić, ale za chwilę temat wraca jak bumerang.

Nie spieszyło nam się z dziećmi. Ja nie czuję presji, Adam już ma syna, więc też nie naciska. Teściowa zadowolona, bo wnuk już jest. Po rozwodzie Adama, teściowa urządzała wielkie gościnne dla byłej, próbowała ją zachęcać, by wracała do rodziny. Była żona Grażyna totalnie obojętna, przyszła, posiedziała, poszła klimat jak w urzędzie.

Czuć, że wszyscy już sobie przeszłość odpuścili prócz teściów. I jeszcze te podchody teściowa robi mi scenki zazdrości, dzwoni: A wiesz, gdzie jest Adam? Bo może u Grażyny Albo specjalnie go prosi, żeby coś tam dla byłej załatwił. Komedia.

Nie czuję zazdrości wcale, ale czasami nie da się wytrzymać. Jak na nich spojrzeć z boku czysty spokój, wszystko pod kontrolą, żadnych gier i udawanych powodów do kłótni. Ładnie się dogadują w sprawie syna. Adam normalnie przelewa alimenty, syn do nas wpada na weekendy, Grażyna nie robi problemów. Tak powinno to wyglądać, szanują się, każde ma już swoje życie.

Ale teściowa wiecznie węsząca spiski nie wiem, kiedy jej przejdzie. Może jak pojawi się kolejny wnuk? Adam ma taką nadzieję, a ja jakoś mi się nie chce w to wierzyć.