Teściowa zabrała nam syna – odkąd się ożenił, nie chce nas odwiedzać, bo ciągle pomaga swojej teścio…

Wyobraź sobie, przyjaciółko, co się u nas wydarzyło teściowa naszego syna dosłownie nam go zabrała.

Od kiedy nasz Adaś się ożenił, przestał do nas przychodzić. Zawsze jest u swojej teściowej. Tamta pani za każdym razem ma coś nagłego do zrobienia. Sama się zastanawiam, jak ona wcześniej funkcjonowała, zanim jej córka wyszła za naszego syna.

Adaś jest po ślubie już ponad dwa lata. Jak się pobrali, to zamieszkali osobno, w mieszkaniu, które kupiliśmy mu jeszcze na studiach. Od dziecka zawsze miał od nas wsparcie i zrozumienie. Tuż przed ślubem mieszkał już sam, bo miał bliżej na uczelnię i do pracy.

Nie powiem, żebym nie lubiła naszej synowej, ale wydawało mi się już na początku, że ta dziewczyna nie była do końca dojrzała do bycia w małżeństwie, mimo że Adaś był tylko dwa lata starszy. Nasza synowa, Kinga, często zachowywała się jak duża dziewczynka i bywała kapryśna. A Adaś taki opiekuńczy bałam się, jak to będzie, ale miałam nadzieję, że jakoś się dograją.

No i potem poznałam jej mamę. Chociaż ona jest w moim wieku, to czasami mam wrażenie, jakby była jeszcze młodsza duchem nawet od własnej córki. Zdarzało ci się spotkać ludzi, którzy w dorosłości dalej zachowują się jak dzieci? Całkiem nieporadni. Kiedyś na jej weselu dowiedziałam się, że była już sześć razy rozwiedziona.

Nie miałyśmy zbyt wielu tematów wspólnych do rozmowy, żyje trochę w swoim świecie, ale nie narzucała się nam. Nasz kontakt ograniczał się do miłych pogawędek na imprezach u dzieci i tyle.

Pierwszy sygnał ostrzegawczy pojawił się już przed ślubem, bo Kinga wiecznie ciągnęła Adasia do swojej mamy a to cieknący kran, a to gniazdko do wymiany, a to półka w kuchni spadła. Na początku zamykałam na to oko w końcu w domu nie ma męskiej ręki, to Adaś jak pomoże, to dobrze.

Ale potem to się wcale nie skończyło. Wręcz przeciwnie co chwilę coś tam się psuło, a Adaś tłumaczył, że nie może nam pomóc, bo muszą z Kingą jechać do teściowej. Nawet święta zaczęli spędzać tylko tam, a u nas na Wigilii to już tylko ja, mąż i mój tata siedzieliśmy.

Najgorsze było chyba to, kiedy przestał nas odwiedzać nawet przy okazji rodzinnych świąt, ale już naprawdę mocno mnie to zabolało, kiedy zaczął ignorować zwykłe prośby o pomoc.

Wyobraź sobie, jakiś czas temu kupiliśmy nową lodówkę i poprosiliśmy Adasia, żeby pomógł ją wnieść. Najpierw się zgodził, ale potem zadzwonił, że nie może, bo z Kingą muszą jechać do jej mamy, bo pralka u niej przecieka.

Jak żona do niego zadzwoniła, słyszała przez telefon głos Kingi: Nie mogą sobie wynająć ekipy do wniesienia?! A Adaś na samym końcu przyszedł do nas taki naburmuszony.

Tato, no nie mogłeś wezwać ludzi od przeprowadzek? Teraz ja muszę sam tachać!

Już nawet nie miałam siły się kłócić. Ale zastanawia mnie, czemu mama Kingi nigdy nie wezwie specjalisty? Czy u niej w tej rzeczywistości nie ma takich usług? Adaś opowiadał, że pani często była oszukiwana przez fachowców, brali pieniądze i nic nie naprawiali.

W końcu mój mąż nie wytrzymał i powiedział kilka słów za dużo, że ta teściowa to się lampek i lodówek nie zna, ale w owcach to pewnie jest mistrzynią, bo umie świetnie wszystkich prowadzić za nos. Adaś się obraził na maksa i trzasnął drzwiami. Nie wtrącałam się, bo szczerze? Mąż miał sporo racji te nowe rodziny tylko obciążają Adasia, tu hydraulik, tu elektryk, a dla nas już nie ma czasu.

Po tej sprzeczce Adaś ponad dwa tygodnie nie odzywa się do ojca. Mój mąż też zawziął się strasznie i powiedział, że pierwszy nie wyciągnie ręki. A ja w tym wszystkim po prostu nie wiem, jak się zachować. Mąż, owszem, miał rację, ale myślę sobie, że mógł to Adasiowi powiedzieć trochę łagodniej. Teraz syn tylko się zamknął, żaluje się, a ja nie chcę go stracić przez takie głupoty.

Obaj są uparci, więc mamy pat, bo nikt nie chce zrobić pierwszego kroku. Adaś nie odzywa się do taty, dopóki ten go nie przeprosi, a mój mąż się upiera, że nie ma z czego przepraszać. I wiesz co? W tej sytuacji to tylko teściowa Kingi jest zadowolona!