Teściowa wprowadziła się do nas pół roku temu, twierdząc, że potrzebuje pomocy

Teściowa pół roku temu wprowadziła się do nas. Ma swój dom, w zupełności dałaby radę sobie sama, ale przekonała syna, że potrzebuje pomocy. No bo niby się boi, jest samotna, więc w trybie natychmiastowym przeniósł ją do naszego dwupokojowego mieszkania w Warszawie.

Janina Nowak to kobieta o trudnym charakterze. Zawsze musi być w centrum uwagi, bez względu na koszty. Dopóki żył jej mąż, nie przyczepiała się do nas. Cieszyłam się, bo przez wszystkie lata małżeństwa nigdy nie udało mi się z nią dogadać.

— Oj, córeczko, przed przyjściem męża zawsze trzeba się uładzić. Nawet w moim wieku sobie na to nie pozwalam. I to mięso powinnaś inaczej przygotować, może zapisz się na jakieś kursy, skoro mama cię nie nauczyła.

I tak w kółko — w jej oczach ona wszystko robi idealnie, a ja mam ręce przyrośnięte do tyłka. Kiedyś widywałyśmy się tylko od święta, więc cierpliwie milczałam, ale teraz, gdy codziennie muszę znosić jej humory, zaczynam tracić cierpliwość.

Teść zmarł w zeszłym roku. Spodziewaliśmy się tego, bo od lat walczył z nowotworem. Po jego śmierci Janina wyglądała przerażająco — nie jadła, nie piła, chodziła jak cień. Przez pierwszy miesiąc nawet nie zostawialiśmy jej samej.

Ale po jakimś czasie ocknęła się i wróciła do swojego starego ja. Znowu zaczęła mi dokuczać i marudzić. To był znak, że wróciła do formy. Tylko że za wcześnie się ucieszyłam — zaczęła wmawiać mężowi, jak to jej ciężko sama.

— Czuję się taka samotna, nikomu niepotrzebna. Boję się zostać w domu, a jeszcze ta arytmia się odzywa. Może byśmy razem zamieszkali? — zawodziała.

Mąż nie pałał entuzjazmem, ale uległ. Nieustanne telefony i opowieści o niedoli w końcu go złamały. Tylko ja do ostatniej chwili stałam twardo. Życie z teściową było ostatnią rzeczą, na jaką miałam ochotę. Ona nawet proponowała, żebyśmy to my się wyprowadzili do niej, bo jej dom większy. Może i tak, ale tam na pewno nie byłabym u siebie. A nasze mieszkanie jest w samym centrum — blisko do pracy i przedszkola.

Wiedziałam, że nie mogę dać się wciągnąć w tę grę, bo na jej terenie dałaby mi popalić. Mąż starał się mnie zrozumieć, ale mama to mama. Obiecał, że zrobi wszystko, żeby jej przeprowadzka była tymczasowa. Mówił, że będzie ją pilnował, żeby mi nie dokuczała.

Ale minęło już pół roku, a nasze relacje z mężem tak się popsuły, że zaczynam myśleć o rozwodzie. Jestem nerwowa, rozdrażniona, bo skaczę wokół teściowej jak służąca.

Herbatę jej zrób, na spacer wyprowadź, serial włącz… A potem jeszcze wysłuchaj monologu o tym, jak to nikt o nią nie dba. A jak coś nie po jej myśli, od razu udaje atak serca i każe wzywać pogotowie.

Chcieliśmy z mężem pojechać nad morze, ale Janina urządziła scenę, że znowu ją porzucamy. Że mamy ją zabrać. A ja nie mam ochoty na taki wypoczynek. Mąż tylko wzrusza ramionami, a ja czuję, że mój limit cierpliwości się kończy. Jeśli jego mama jest ważniejsza niż ja — trudno, będziemy się rozwodzić.