Teściowa uważa, że to my powinniśmy rozpieszczać jej dzieci

Siostra mojego męża uważa, że to my powinniśmy rozpieszczać jej dzieci.

Zwykiem mojej szwagierki są mgliste sugestie. Gdy mówi: „Fajnie byłoby zobaczyć ten nowy film z dziećmi”, oznacza to, że mój mąż powinien natychmiast rzucić wszystko i zabrać bratanków do kina. A jeśli padnie: „Taka piękna pogoda, a wy w domu siedziecie”, to znaczy, że mamy iść z jej dziećkami do parku, na karuzele. Oczywiście za nasze pieniądze.

Ja nigdy nie łapię tych podtekstów. A gdy stają się aż jasne, udaję, że nie zrozumiałam. Jeśli chcesz o coś poprosić – mów wprost. Nie kombinuj. Tymczasem mój mąż zawsze błyskawicznie reaguje na życzenia jego siostry.

Kocha swoich bratanków. I, moje zdaniem, przesadnie im folka. Rozumiem uczucia Mariany, jej pragnienie, by dzieci miały ciekawsze życie – też. Ale uważam, że to obowiązek rodziców, a nie dziadków, wujeków czy ciotek, organizować dzieciom czas.

Oczywiście, czasem można sprawić przyjemność córeczkom siostry. W końcu rodzina. Ale to nie powinien być przymus! Niedawno był imienin naszego bratanka, Bartka. Jego urodziny już minęły, a my sprezentowaliśmy mu całkiem niezły podarek. Ale Marysia i nadal przyszła z aluzjami. Widać uznała, że porządny rower to kiełki prezent. Choć kosztował nas już sporo. Marysia pomyślała, że fajnie byłoby pojechać z nim na weekend do Wrocławia. Bo przecież mały chłopiec nie może podróżować sam.

W języku niedomówień brzmiało to tak: *Braciszek wciąż marzy, żeby zobaczyć Wrocław*. A my zrozumieliśmy to dopiero w dniu święta, gdy mój mąż wręczył jej tort, a nie bilety. Mnie nie było na uroczystości – pracowałam. Mąż pojawił się sam. Dał Bartkowi poduszki, które układają się w jego imię. Długo szukaliśmy w internecie odpowiedniego prezentu na takie święto. U nich w domu raczej tego nie obchodzono.

Z każdym rokiem wymagania Marysi rosną. Mój nerwów już nie wytrzyma. Ale mąż zbyt kocha swoich bratanków – nie mogłam nic porządnego. Zawsze był dzieci, które mu się nie udało. I wylądował na dzieckach swojej siostry. Wystarczyło, że mama kazała im zrobić słodkie minki i błagać cienkim głosikiem – a on już biegł spełniać ich zachcianki. Ja to widziałam. On wierzył, że jego siostra nigdy by tak cynicznie nie wykorzystała swoich dzieci. A potem… zaszł w ciążę.

Od razu mu powiedziałam. Wpadł w szał radości, tańczył wokół mojego brzucha. Gdy Marysia znów poprosiła o wycieczkę, mąż, oczywiście, odmówił i oznajmił, że wkrótce będzie miał własnego syna. Wtedy jego siostra obraziła się i kazała mu wyjść. Potem zadzwoniła do mnie, wściekła. Pytała, jak śmiałam zajść w ciążę. Oskarżała mnie, że to celowe, żeby jej dzieci cierpiały. Nie słuchałam tych krzyków – położyłam słuchawkę.

Później przyszli bratankowie z ręcznie robionymi laurkami. Napisali: *Wujku, nie zostawiaj nas* i *Po coś ci własnych dzieci, skoro masz nas?*. Złapali go pod pracą. Ciekawe, kto podsunął im ten genialny pomysł. Raczej sami by nie wymyślili. Nie mam pojęcia, kto mógłby to być. Ale Marysia przegrała – efekt był odwrotny od zamierzonego.

Mąż wrócił do domu z tymi laurkami i obwinł sam siebie za lata głupoty.

— Jestem totalnym idiotą! *Wujku, złamał się nam to kuchenka mikrofonowa, nie możemy podgrzać po szkole obiadu, boimy się płata. Mamusie nie stała na nową, kup nam, prosimy* – przedrzeń dzieci. — Ona zawsze tak robiła! Podpowiedział dzieciom, a one kłamały. I ja w to brzelałem. Co za dureń!

Zmienił postawę z dnia na dzień. Wcześniej wspierał Marysię, ile mógł, oddałby ostatnie złotówki, by bratankom było lepiej. Teraz usiadł i zapisał w zeszycie wszystkie sumy wydane na jej dzieci.

Po tym wszystkim Marysia była na tak bezczelna, że przyszła do nas, by „porozmawiać”.

— Skoro wkrótce będziecie mieli synka, może, mój braciszku, podarowałbyś nam ostatni prezent? Już nigdy nie wrócę. Potrzebowałabym samochodu, by woł dzieciaki — powiedziała od progu.

Zamiast odpowiedzi mąż wcisnął jej swoje notatnik i kazał oddać każde wydane pieniądze. Dał pół miesiąca. I wyrzucił za drzwi.

— Idź sobie. Masz jeszcze czas na znalezienie pracy — rzucił za nią.

Teraz jej przyjaciółki piszą do mnie na mediach społecznychowych. Oskarżają, że przez moją ciążę dzieci są głodne i bez opieki mężczyzny. Wysyłam ich tam. Marysia i tak ma dobrze – mój mąż zrzekł się spadku po świętych, wszystko dostał, łącznie z mieszkaniem. A jej eksmąż zostawił jej swój lokal, żeby miała gdzie mieszkać z dziećmi. W efekcie żyje w jednym, drugie wzięła w czynsz, a jeszcze inkasowała alimenty.

Nie sądzę, żeby zginęła. A my też jesteśmy w dobrej sytuacji.