Teściowa postanowiła zostać

— Nie, nie i jeszcze raz nie! Jadwiga Staniszewska, niech pani w końcu zrozumie, że to niemożliwe! Mamy małe mieszkanko, właściwie nawet nie mieszkanie, tylko półtora pokoju! — Wiktor biegał po kuchni, wymachując rękami jak wiatrak.

— Och, dajże spokój, Wicusiu! Nie półtora, a całe dwa! Pokój dziecięcy wprawdzie malutki, ale ja tam się świetnie zmieszczę. Kasi i Michasiowi trzeba pomóc, sam pomyśl — maluch tyle uwagi wymaga! — teściowa założyła ręce na potężnej piersi i patrzyła na zięcia z miną, jakby łaskawie zgodziła się z nimi zamieszkać.

— Mamo, my sobie radzimy, naprawdę! — Kasia ostrożnie włączyła się do rozmowy, stojąc w drzwiach kuchni z niemowlakiem na rękach. — Wiktor ma rację, u nas naprawdę ciasno.

— Kasia, nie wtrącaj się nie w swoje! Co to znaczy „radzicie sobie”? — teściowa machnęła ręką w stronę córki. — Oczy opuchnięte od niewyspania, sińce takie, że żaden podkład nie zasłoni, sama chuda jak patyk! Jakie tam „radzicie sobie”? Przy takim życi— A tobie, Wiktorze, nie przyszło do głowy, że kobieta po porodzie bywa rozdrażniona, nerwowa, że potrzebuje specjalnej opieki? — mówiła dalej teściowa, patrząc na niego z wyższością. — Kto będzie gotował twojej żonie rosół i ziołowe herbaty, żeby laktacja była lepsza?

Kasia cicho jęknęła, wiedząc, że gdy matka zaczynała mówić o rosole i ziołach, dyskusja stawała się beznadziejna.

— Już spakowałam rzeczy i kupiłam bilet powrotny za dwa miesiące — ciągnęła teściowa, wyciągając z torebki wydruk rezerwacji. — Pomogę wam się ogarnąć, a potem zobaczymy.

— Dwa miesiące?! — Wiktor i Kasia wykrztusili to jednocześnie.

Jadwiga Staniszewska udała, że nie słyszy ich protestów, i energicznie pomaszerowała do przedpokoju, gdzie stały dwie ogromne walizki.

— Wicuś, pomożesz mi przenieść rzeczy do pokoju dziecięcego? A, i jeszcze jedno — łóżeczko Michasia trzeba przenieść do waszej sypialni. Dla mnie wystarczy kanapa. Ja jestem niewymagająca.

Wiktor spojrzał na żonę z rozpaczą, ale ta tylko bezradnie wzruszyła ramionami. Przeciwstawić się presji teściowej było prawie niemożliwe, zwłaszcza teraz, gdy oboje byli przemęczeni opieką nad noworodkiem i nie mieli siły na awantury.

— Dobra — warknął przez zęby Wiktor — ale tylko na miesiąc, nie dłużej.

— Miesiąc, dwa… Jaka to różnica? — machnęła ręką teściowa. — Zobaczymy, jak sytuacja się potoczy.

Kasia wymusiła uśmiech i pospiesznie wyszła do sypialni, aby nakarmić rozbudzonego i marudzącego Michasia, podczas gdy Wiktor posłusznie powlókł się po walizki.

Obecność teściowej w domu natychmiast zmieniła dotychczasowy rytm rodziny. Jadwiga objęła stanowisko głównodowodzącej i zaczęła dyrygować absolutnie wszystkim. Ustaliła harmonogram karmień, spacerów, kąpieli i innych zabiegów dla dziecka, rozpisała jadłospis na cały tydzień, a nawet zdecydowała, w które dni Wiktor powinien pracować dłużej, a w które wracać wcześniej.

— Wicuś, co za nieporządek! — usłyszał pewnego ranka, gdy szykował się do pracy. — Dlaczego nie wyprasowałeś koszuli wczoraj? Chcesz iść do pracy w pogniecionej? Co ludzie pomyślą?

— Pani Jadwigo, zwykle prasuję wieczorem, ale wczoraj oglądała pani serial na cały regulator, Michał nie mógł zasnąć i musiałem go kołysać do północy — wyjaśnił zmęczonym głosem.

— Widzisz! — triumfalnie zawołała teściowa. — Mówiłam, że beze mnie się nie obejdzie! Dawaj tę koszulę, szybko wyprasuję. I pamiętaj: telewizor to świętość. Ja od czterdziestu lat oglądam wieczorne seriale, nie będę łamać tradycji!

Po tygodniu takiego życia Wiktor czuł, że zaczyna tracić rozum. Nie mógł porozmawiać z żoną, bo teściowa ciągle się wtrącała. Nie mógł przytulić syna, bo zaraz słyszał „pouczające” uwagi. Nie mógł nawet spokojnie zjeść, bo każde jego ugryzienie było komentowane.

— Kasieńko, musimy pogadać — szepnął żonie, gdy teściowa na chwilę wyszła do sklepu. — Tak dalej być nie może. Twoja mama przejęła kontrolę nad naszym życiem.

— Wiem, Wicuś — westchnęła Kasia — ale co ja mogę zrobić? Znasz mamę — jak coś sobie wbije do głowy, to nie przegadasz. A jak ją poproszę, żeby wyjechała, to się obrazi i będzie mi to wypominać do końca życia.

— I co, będziemy tak żyć we trójkę? A właściwie we czwórkę, z Michasiem? — Wiktor ledwo powstrzymywał irytację. — Kasia, to nienormalne! To nasza rodzina, nasz dom, nasze dziecko!

— Wiem, wiem — Kasia wyglądała na nieszczęśliwą — ale ona naprawdę pomaga. Wysypiam się, mogę odpocząć, gdy ona wychodzi z Michasiem… Może się przemęczymy? Sama mówiła, że przyjechała tylko na dwa miesiące.

— Naprawdę w to wierzysz? — zapytał sceptycznie Wiktor. — Mam wrażenie, że już planuje, jak sprzedać swoje mieszkanie i wprowadzić się do nas na stałe.

W tej chwili zatrzasnęły się drzwi wejściowe — wróciła Jadwiga, więc rozmowa się urwała.

Wiktor zmienił taktykę. Skoro nie dało się teściowej wyprosić wprost, postanowił sprawić, żeby sama chciała wyjechać.

Najpierw zaczął zostawać w pracy do późna, wracając, gdy teściowa już spała. Ale to nie zadziałało — Jadwiga po prostu zmieniła swój rozkład dnia i czekała na niego z kolacją, niezależnie od godziny.

— Wiciu, jak tak można? — mówiła z wyrzutem, podając mu talerz z odgrzanym żurkiem o jedenastej wieczorem. — Rodzina w domu, a ty się w pracy zawieruszasz. Niedobrze. Mężczyzna powinien być przy rodzinie.

— Ważny projekt — mruczał w odpowiedzi Wiktor, marząc tylko o ucieczce do sypialni.

Później próbował stać się najgorszym współlokator— No cóż, może i twoja mama miała rację mówiąc, że bez niej sobie nie poradzimy, ale teraz przynajmniej spróbujemy to udowodnić na własnych zasadach.