Teściowa postanowiła zostać

— Nie, nie i jeszcze raz nie! Pani Halinko, niechże pani w końcu zrozumie, że to niemożliwe! Mamy malutkie mieszkanie, właściwie to nawet nie mieszkanie, tylko półtora pokoju! — Wiktor biegał po kuchni, wymachując rękami jak wiatrak.

— Oj, daj spokój, Witusiu! Nie półtora, tylko całe dwa! Pokój dziecięcy, co prawda, malutki, ale ja się tam świetnie zmieszczę. Kasi z Jaśkiem trzeba pomóc, sam pomyśl — maluch tyle uwagi wymaga! — teściowa złożyła ręce na obfitym biuście i patrzyła na zięcia z wyrazem twarzy, jakby robiła mu łaskę, zgadzając się u nich zamieszkać.

— Mamo, my sobie radzimy, naprawdę! — Kasia ostrożnie włączyła się do rozmowy, stojąc w drzwiach kuchni z niemowlakiem na rękach. — Wiktor ma rację, u nas naprawdę ciasno.

— Kasia, nie wtrącaj się nie w swoje! Co znaczy „radzicie sobie”? — teściowa machnęła ręką w stronę córki. — Oczy spuchnięte od niewyspania, podkowy pod oczami takie, że żaden podkład nie pomoże, sama chuda jak szczapa! Jakie tam „radzicie sobie”? Życie w takim tempie i do rozwodu niedaleko!

Wiktor nagle się zatrzymał, głęboko westchnął i z trudem zmusił się, by mówić spokojnie:

— Pani Halinko, ja z Kasią jesteśmy małżeństwem od pięciu lat. Przez te lata ani razu nawet się nie pokłóciliśmy na serio. Nie sądzę, że pojawienie się dziecka coś zmieni w naszej relacji.

— Och, młodzież, młodzież… Wszystko wiecie najlepiej! — teściowa przewróciła oczami. — A to, że kobieta po porodzie bywa rozdrażniona, nerwowa, że potrzebuje specjalnej opieki, o tym nie pomyślałeś? Kto będzie gotował twojej żonie rosół i herbatki ziołowe na poprawę laktacji?

Kasia cicho jęknęła. Wiedziała, że kiedy mama zaczynała mówić o rosole i ziołach, dyskusja stawała się beznadziejna. Teściowa tymczasem kontynuowała:

— Już spakowałam rzeczy i wzięłam bilet powrotny na za dwa miesiące. Pomieszkam trochę, pomogę wam ogarnąć dom, a potem zobaczymy.

— Dwa miesiące?! — Wiktor i Kasia wykrzyknęli jednocześnie.

Halina Kowalska zrobiła dobrą minę do złej gry i biznesowo skierowała się do przedpokoju, gdzie stały dwie ogromne walizki.

— Wituś, pomożesz mi przenieść rzeczy do pokoju dziecięcego? A, i jeszcze jedno: łóżeczko Jasia trzeba przenieść do waszej sypialni. Dla mnie sofa wystarczy. Ja nie jestem wymagająca.

Wiktor rzucił rozpaczliwe spojrzenie na żonę, ale ta tylko bezradnie wzruszyła ramionami. Przeciwstawić się sile Haliny Kowalskiej było praktycznie niemożliwe. Zwłaszcza teraz, gdy oboje byli niewyspani, wykończeni noworodkiem i po prostu nie mieli sił na awantury.

— Dobrze — przez zęby wydusił Wiktor — ale tylko na miesiąc, nie dłużej.

— Miesiąc, dwa… Jaka to różnica? — machnęła ręką teściowa. — Będziemy decydować na bieżąco.

Kasia z trudem wykrzywiła usta w uśmiechu i pospieszyła do sypialni, by nakarmić rozbudzonego i marudzącego Jasia. Wiktor powlókł się za walizkami.

Obecność teściowej w domu natychmiast zmieniła dotychczasowy porządek. Halina Kowalska przejęła rolę głównodowodzącej i zaczęła zarządzać dosłownie wszystkim. Ustaliła harmonogram karmień, spacerów, kąpieli i innych czynności dla dziecka, rozpisała menu na najbliższy tydzień, a nawet zdecydowała, w które dni Wiktor ma pracować dłużej, a kiedy ma wracać wcześniej.

— Wituś, co to za nieporządek! — rozległo się pewnego ranka, gdy Wiktor zbierał się do pracy. — Dlaczego nie wyprasowałeś wczoraj koszuli? Do pracy w pogniecionej? Co koledzy powiedzą?

— Pani Halinko, zwykle prasuję wieczorem, ale wczoraj oglądała pani serial na całe mieszkanie, Jaś nie mógł zasnąć i musiałem go kołysać do północy — wyjaśnił zmęczony Wiktor.

— No widzisz! — triumfująco zawołała teściowa. — Mówiłam, że beze mnie sobie nie poradzicie! Daj tu tę koszulę, szybko wyprasuję. I zapamiętaj: telewizja to świętość. Już czterdzieści lat oglądam seriale wieczorami, nie mogę łamać tradycji!

Po tygodniu takiego życia Wiktor czuł, że zaczyna tracić rozum. Nie mógł spokojnie porozmawiać z żoną, bo teściowa w każdą rozmowę się wtrącała. Nie mógł przytulić syna, bo zaraz słyszał rady, jak prawidłowo trzymać dziecko. Nie mógł nawet normalnie zjeść, bo każdy kęs był komentowany.

— Kasieńko, musimy porozmawiać — szepnął Wiktor żonie, gdy teściowa na chwilę wyszła do sklepu. — Tak nie może dalej być. Twoja mama przejęła kontrolę nad naszym życiem.

— Rozumiem, Wituś — westchnęła Kasia — ale co ja mogę zrobić? Znasz mamę — jak już coś sobie postanowi, to nie odpuści. A jeśli ją poproszę, żeby wyjechała, to się obrazi i będzie nam to wypominać do końca życia.

— I co, będziemy tak żyć we troje? W czwórkę, licząc Jasia? — Wiktor ledwo powstrzymywał irytację. — Kasia, to nienormalne! To nasza rodzina, nasz dom, nasze dziecko!

— Wiem, wiem — Kasia wyglądała na nieszczęśliwą — ale ona naprawdę pomaga. Wysypiam się, mogę odpocząć, jak ona spaceruje z Jasiem… Może wytrzymamy? Sama mówiła, że przyjechała na dwa miesiące.

— Ty naprawdę w to wierzysz? — sceptycznie zapytał Wiktor. — Chyba już planuje, jak sprzedać swoje mieszkanie i wprowadzić się do nas na stałe.

W tym momencie zatrzasnęły się drzwi wejściowe — wróciła Halina Kowalska i rozmowę trzeba było przerwać.

Wiktor zmienił taktykę. Skoro nie dało się teściowej wyprawić wprost, to musiał sprawić, by sama chciała wyjechać.

Najpierw zaczął zostawać w pracy do późna, wracając, gdy teściowa już spała. Ale to nie poskutkowało — Halina po prostu dostosowała swój rozkład dnia i czekała na zięcia z kolacją, niezależnie od godziny.

— Wituś, jak tak można? — wyrzucała mu, podając talerz z odgrzanym żurkiem o jedenastej w nocy. — Rodzina w domu, a ty się spóźniasz. Niedobrze. Mężczyzna powinien być”W końcu Halina wyjechała, zostawiając za sobą ciszę i ulgę, a Wiktor z Kasią, trzymając się za ręce, spojrzeli na śpiącego Jasia i uśmiechnęli się – wreszcie mogli być znów tylko we trójkę.”