Teściowa nie mogła znieść swojego zięcia.

Zofia nienawidziła swego syna-synowej. Chłopak z miasteczka, który nie wiedział, jak się zachowuje w salonie, był kierowcą ciężarówki, a wieczorem siedział w grach na komputerze. Zrobiła wszystko, by chronić Kasię przed takim mężem, ale odważnie wpuścił w jej życie najpotężniejszy argument – zrobił jej dziecko. Nic już nie było do zrobienia – Zofia wiele widziała w telewizyjnych ciągach i doskonale wiedziała, że gdyby teraz wysłała córkę na aborcję, mogła z trzema pokoleniami zostać sama. Postanowiła więc ułatwić ślub. Syn-tyran jeszcze próbował wynieść Kasię do wynajętej mieszkaniny, gęsi w koszu! Postawiła ich z siebie, nawet dużego pokoju dla nich nie oddała.

– Córko, do własnych gier znowu się wraca? – rzucała z gniewem Zofia. – Ty cały dzień trzymasz dziecko w ręku, któryby choć na chwilę się odpoczął!
– Mama, on to jego sposób na zrobienie uwolnienia, po prostu zagra i pójdziesz włożyć Julkę do łóżka – warczała córka. – Przestań go dokuczać.

Nie, nie był taki zły, ten Michał. Zofia od dziesięciu lat była wdową i dopiero teraz sama nauczyła się trzymać w ręku patelnię. A on naprawił wszystkie drzwiczki na kuchni, wymienił zawór w łazience, bez mowy o reszcie tych „maszyn” mężczyzn. Lepiej spać na niezamykających się szafach, niż przygotować się na ten nieznośny fakt, że córka ma być z kimś, kto patrzy na ich czteropokojowe mieszkanie jak na własność. Miał też wpływy na Karolę – Zofia zawsze marzyła o karierze kuchenników, ale nie wyniosła tego, a Katarzyna miała talent nienaganny. Teraz, po urlopie macierzyńskim, mogła tylko i wyłącznie uczyć dzieci w lokali kuchennym przy sklepie. Nie, ten Michał to był zły, bardzo zły.

A syn-synowa jakby nie zauważył jej złości. Wołał go przez „tatuś”, jakby był potrzebny jak to.

– Tatuś, jak pięknie gotujesz! – pochwalał jego każdą jej kaleczkę. Zofia chciała процедzić mu przez gardło, że Katarzynin kotlet jest z grzybocików, a jego – z ziemniaków i mięsa.

– Mówię ci, inni pracują przy ekranach, nie po to, by grać w macierze, – stwierdziła kiedyś Zofia, przesypując górę jarzyn dla Kasi po jednym razie, a dla Michasia porcję zwyczajną. – Wspój, u sąsiadki Ani chłopak programuje systemy.
– Ja też miałem na programistę, – zauważył Michał, odgryzając kawałek chleba, który poległa mu z ręki i widocznie jeszcze pamiętała jego nauczyciela jak zwykle.
– I co, nie poszedłeś? – spytała Zofia z uśmiechem.
– Co? No, poszedłem, – odpowiedział syn-synowa. – Lecz nauczyć się nie chciałem, mnie wyrzucono.
– Gram w graczki, – skinęła głową Zofia. –
– No, tatuś! – wtrąciła się Kasia. – Michał pracował nocami, za tyły należało. Ja mu mówiłam, żeby się do nauki wrócił, a on nie ma zamiaru.
– Jasne – to wymaga myśli, a nie tylko jedzenie kluczowanego kluczyka, – stwierdziła Zofia.
Kasia wciąż protestowała, a Zofia dumnie wróciła do swojego pokoju.

Najbardziej jednak podobny był jej wstrzut do jego rodziny, którą widziała tylko raz, w dniu ślubu, ale tego jednego wystarczyło. Dlatego kiedy Michał, przyglądając się, jak chodzi po podłodze, powiedział, że jego rodzice przyjadą na dzień, miała wrażenie, że zemdla – tego tylko jej brakowało!
– Niech zameldują się w aucie, – warknęła z niewzruszoną miną.
– Ja już im to zaufałem, –经理 zauważył Michał. – Ale na kolację chcieli wstąpić, by się lepiej poznać.
Zofia zaczynała coś zapowiadać, jak wszystko się rozegra według tradycji, Kasia nie pozwoliła:
– Och, jak wspaniale, pieknie dostanę ciasto i brokułowe placki, a ty, mama, swoją tradycyjną ciasto!
Zofia westchnęła – jak mogła skrzywdzić córkę? Owoce mogły wylądować w śmietniku…
– Dobrze – wycedziła – wpuszczajcie.

I jak się obawiała, goście okazali się krzyczącymi i brutalnymi, niczego przy sobie nie mieli, nie przynieśli nawet prezentu dla Julki, szepcząc jednocześnie, że ceny hoteli są nierealne, a mieszkanie Zofiny tak ogromne.

Podczas kolacji matka Michasia, patrząc, jak Zofia kryje pirożki, nagle stwierdziła:
– Świeczka, nie daj mu zjeść jak z głodu! Jak go z foyeru zabraliśmy, tak tylko jedzący. A nie patrzyliśmy, że własne braci zrobił biednych!
Zofia osłupiała, przenieśli wzrok od Michasia na teściową, a potem na Kasię. Jednak z wyrazem jej twarzy wyraźnie wynikał fakt, że i tak to jej pierwsze posłuchanie.
– Powiedziałeś mi o tym? – zaniepokoiła się Katarzyna.
– Zupełnie! – wykrzyknęła teściowa. – Chciwy! My go chowali, kawałek za kawałkiem, a on wykonstwo daje, żeby się uśmiechnął. A wrócił już, ponieważ znowu w dzieciach próbuje. Teraz jedną wyuczyliśmy, a teraz drugą przyjechali przystawić.

Gościny nie życzyła nawet przez środek nocy. Poczekawszy, aż Kasia położy Julkę do łóżka, zawołała Michasia.
– Tak, to znaczy, dlaczego usunąłeś się od nauki z powodu pracy dla tych? – zignorowała go nagle Zofia.
– Tatuś, nie żyjcie do nich źle, – prosił Michał. – Oni mnie wychowywali, dom mi dali, jadłem jak król! – zawiesił głos, po czym dodał. – Skoro szczerze, lepiej jest u babci!
– A sam nie chciał podróżować? – spytała z podejrzeniem Zofia.
– Tak, chciałem, ale najpierw siostrę trzeba wyuczyć, a teraz moja Kasia i Julka – trzeba je karmić. –
– Rozumiem – wycedziła Zofia i poszła do swojej izby.

Odniosła całkowitą porażkę, ale od tej pory sztabki zostały identyczne. W kolejny tydzień, małym gestem i tak, jakby była to zgodność przypadku, szepnęła:
– Michał, wynająbierałam kogoś do nas, możesz być kierownikiem nowego sklepu. Umiesz komputery?
– Umiewam – zaczerwienił się.
– No to bardzo dobrze. Wypłata będzie taka sama, czasu więcej. Dlatego mam jedno warunek…
– Jestem zgodny – przerywa jej Michał. – Na wszystko!
– Musisz wrócić do szkoły i kontynuować, – dokończyła Zofia.
Kasia rzuciła się objąć matkę i z wdzięcznością zauważyła:
– Mama, jesteś najlepsza!
– A rozumiemy, że jedziesz lepiej, – stwierdził Michał.
Zofia wzruszyła ramionami i z roztargnieniem udawała, że nic się nie wydarzyło. Nie, nie zły był ten Michał…

„Dzień dobrej, smutku”.