Teściowa na pół roku zamieszkała z nami, przekonując syna o potrzebie wsparcia.

Teściowa wprowadziła się do nas pół roku temu. Ma swój własny dom, jest w pełni samodzielna, ale przekonała syna, że potrzebuje pomocy. Twierdziła, że jest jej strasznie, jest samotna, więc w pośpiechu zabrał ją do naszego dwupokojowego mieszkania.

Halina Nowak to kobieta o trudnym charakterze. Zawsze musi być w centrum uwagi, bez względu na koszty. Dopóki żył jej mąż, nie przyczepiała się do nas. Cieszyłam się, bo przez wszystkie lata małżeństwa nigdy nie udało mi się z nią dogadać.

— Oj, córeczko, przed powrotem męża trzeba się zawsze przypudrować. Nawet w moim wieku sobie tego nie odpuszczam. I mięso powinnaś inaczej przyrządzać, może zapisz się na jakieś kursy, skoro mama cię nie nauczyła.

Takie uwagi słyszałam non stop. Według niej wszystko robiła perfekcyjnie, a ja miałam ręce przywiązane do tyłu. Kiedy widywałyśmy się tylko od święta, milczałam i znosiłam jej wybryki, ale teraz, gdy muszę słuchać tego codziennie, jest ponad moje siły.

Teść zmarł w zeszłym roku. Wiedzieliśmy, że tak się skończy, od lat walczył z nowotworem. Po jego śmierci teściowa wyglądała przerażająco. Nie jadła, nie piła — jak duch się snuła. Przez pierwszy miesiąc nawet na chwilę nie zostawialiśmy jej samej.

Ale po jakimś czasie ocknęła się i wróciła do życia. Znów zaczęła mi dokuczać i stroić uwagi. Dla mnie to był znak, że odzyskała siły. Tylko że za szybko się ucieszyłam — zaczęła namawiać męża, że ciężko jej być samej.

— Czuję się samotna i nikomu niepotrzebna. Boję się zostawać w domu, serce mi wali. Może zamieszkalibyśmy razem? — lamentowała.

Mąż nie pałał entuzjazmem, ale uległ. Ciągłe telefony i opowieści o jej niedoli w końcu go złamały. Ja stałam twardo do końca. Życie z teściową było dla mnie absolutnie nie do przyjęcia. Proponowała, żebyśmy to my się do niej wprowadzili, bo ma większy dom. Może i tak, ale tam na pewno nie byłabym gospodynią. A nasze mieszkanie jest w samym centrum — blisko do pracy i do przedszkola.

Wiedziałam, że nie wolno dać się wciągnąć w jej gry, bo na jej terenie pożarłaby mnie żywcem. Mąż starał się zrozumieć, ale matka to matka. Obiecał, że zrobi wszystko, by jej pobyt u nas był tymczasowy. Mówił, że będzie ją pilnował i nie pozwoli, by się do mnie czepiała.

Żyjemy razem już pół roku. Nasz związek tak się popsuł, że zbieramy się do rozwodu. Jestem rozdrażniona, nerwowa, bo biegam wokół teściowej jak służąca.

Zrób herbatę, wyprowadź na spacer, włącz serial… A potem wysłuchaj monologu, że nikt jej nie docenia. A jeśli coś zrobisz nie tak, od razu udaje atak serca i domaga się wezwania karetki.

Chcieliśmy z mężem wyjechać nad morze, ale teściowa urządziła scenę, że znowu ją porzucamy. Trzeba ją zabrać! A ja nie chcę takiego wypoczynku. Mąż tylko wzrusza ramionami, a ja czuję, że mój limit cierpliwości się kończy. Jeśli jego matka jest dla niego ważniejsza, to zostanie tylko rozwód.