Teściowa myśli, że zna lepiej

Teściowa wiedziała lepiej

Kasia drgnęła od głośnego dzwonka telefonu. Na ekranie migotało: „Maria Januszewska”. Teściowa dzwoniła już trzeci raz tego ranka. Kasia wzięła głęboki oddech, zebrała się w sobie i nacisnęła zieloną słuchawkę.

— Tak, pani Mariu, słucham.

— Kasiu, dlaczego nie odbierasz? — głos teściowej brzmiał z wyraźnym wyrzutem. — Dzwonię i dzwonię!

— Gotowałam Jagódce kaszkę, ręce miałam zajęte — skłamała Kasia, choć naprawdę nie chciała po raz setny dyskutować, jak źle wychowuje dziecko.

— Znowu te kaszki! Mówiłam ci — dzieci powinny jeść mięso! Mój Krzysiu wychował się na mięsie, popatrz, jaki krzepki! A twoja Jagódka blada jak ściana, zaraz wiatr ją zdmuchnie.

Kasia zamknęła oczy i policzyła do pięciu. Ich córeczka miała zaledwie trzy lata, a lekarz zapewniał, że rozwija się prawidłowo. Po prostu taka uroda — po tacie.

— Pani Mariu, karmimy ją też mięsem. Na obiad będą klopsiki.

— No i dobrze! Właśnie dlatego dzwonię. Wpadnę do was dziś, przywiozę rosół drobiowy. Na kościach, jak Krzysio lubi. I usmażę kotlety, według mojego przepisu. Bo te twoje klopsiki…

Kasia skrzywiła się. W słowie „klopsiki” zabrzmiał tak jawny sarkazm, jakby proponowała dziecku truciznę.

— Nie ma potrzeby się trudzić, mamy wszystko — spróbowała się sprzeciwić.

— Jaki trud? Babcia chce odwiedzić wnuczkę! Czyżbyś zabraniała?

W tym zdaniu był cały charakter teściowej — umiejętność postawienia sprawy tak, że każda odpowiedź inna niż zgoda brzmiałaby jak skandaliczne chamstwo.

— Oczywiście, niech pani przyjedzie — uległa Kasia.

Po zakończeniu rozmowy przyłożyła czoło do chłodnej szyby. Za oknem wirowały pojedyncze płatki śniegu, osiadając na nagich gałęziach drzew. Listopad był zimny i szary.

— Mamusiu, z kim rozmawiałaś? — z pokoju dziecięcego wyjrzała Jagódka, ściskając w rączkach wysłużonego pluszowego misia.

— Babcia Marysia przyjedzie dziś — uśmiechnęła się Kasia, starając się, by głos brzmiał radośnie.

— I znowu będzie mówić, że źle jem? — zmarszczyła brwi dziewczynka.

Kasi ścisnęło się serce. Nawet dziecko zauważało tę nieustanną krytykę.

— Babcia po prostu bardzo cię kocha i chce, żebyś wyrosła na zdrową i silną.

Jagódka nie wyglądała na przekonaną, ale skinęła główką i wróciła do zabawy.

Kasia zabrała się za sprzątanie. Choć ona i mąż preferowali twórczy nieład, przed wizytą teściowej mieszkanie musiało lśnić bez zarzutu. W przeciwnym razie niechybnie usłyszałaby komentarz, że „w takim barłogu i bakterie się zalęgną”.

W dwie godziny zdążyła umyć podłogi, przetrzeć kurze i upiec jabłecznik — jedyne jej kulinarne dzieło, które teściowa zawsze chwaliła.

Krzysztof miał wrócić z pracy na obiad. Oboje pracowali zdalnie — on jako programista, ona graficzka. Ale dziś miał ważne spotkanie z klientem i pojechał do biura.

O drugiej po południu zadzwonił dzwonek. Maria Januszewska była punktualna jak szwajcarski zegarek.

— Witaj, synowo! — teściowa, niska, postawna kobieta z farbowanymi na kasztanowo włosami, uroczyście wkroczyła do mieszkania, obładowana torbami. — A gdzie moja księżniczka?

Jagódka nieśmiało wyjrzała z pokoju.

— Chodź tu, złotko! Babcia przyniosła łakocie!

Dziewczynka podeszła i poważnie podała rączkę do pocałunku. Tego gestu nauczyła ją właśnie Maria Januszewska, uważająca, że dziewczynki powinny wyrastać na „prawdziwe damy”.

— Rękaw całuje się tylko dorosłym panienkom — teściowa pochyliła się i przytuliła wnuczkę. — Jak będziesz miała szesnaście lat, wtedy podawaj rączkę kawalerom. A babci po prostu mów „dzień dobry”.

Kasia przewróciła oczami, gdy teściowa nie widziała. Sprzecznych wskazówek w wychowaniu od Marii Januszewskiej było pod dostatkiem.

— Pani Mariu, pomogę pani z torbami — zaproponowała.

— Tak, tak, zanieś na kuchnię. Tyle nagotowałam! Krzysio powinien jeść porządnie, a nie byle czym się żywić.

W kuchni teściowa natychmiast przystąpiła do wydawania rozkazów:

— Kasiu, podaj duży garnek. Nie, nie ten plastikowy, tylko porządny. A gdzie u was chleb? Trzymacie go w lodówce? Nie wolno chleba w lodówce trzymać! ZeschBabcia Marysia w końcu zrozumiała, że każde pokolenie ma swoje metody wychowania, a najważniejsze jest to, by wnuczka rosła w miłości i poczuciu bezpieczeństwa.