Teściowa myśli, że wie lepiej

**Dziennik**
**14 listopada 2023**

Teściowa wie lepiej.

Ewa drgnęła na dźwięk telefonu. Na wyświetlaczu migotało „Anna Janowska”. To już trzecie dziś połączenie. Wzięła głęboki oddech i nacisnęła zieloną słuchawkę.

— Tak, Anno Janowsko, słucham.

— Ewuniu, dlaczego nie odbierasz? — głos teściowej brzmiał jak wyrzut. — Dzwonię i dzwonię!

— Gotowałam Julce kaszę, ręce miałam zajęte — skłamała Ewa, choć naprawdę nie chciała po raz setny dyskutować o tym, jak „źle” wychowuje dziecko.

— Znowu ta kasza! Mówiłam ci — dzieci potrzebują mięsa! Mój Wojtuś na mięsie wyrósł, patrz jaki krzepki! A twoja Julka blada jak ściana, lada chwila wiatr ją zdmuchnie.

Ewa zamknęła oczy i policzyła do pięciu. Córka miała ledwie trzy lata, a pediatra zapewniał, że rozwija się prawidłowo. Po prostu taki typ urody — po tacie.

— Julka też je mięso. Na obiad będą pulpety.

— No to dobrze! Właśnie dlatego dzwonię. Wpadnę dziś do was, przywiozę rosół na kościach, taki jak Wojtek lubi. I kotletów nasmażę, po mojemu. Bo te twoje pulpety…

W głosie teściowej zadźwięczał sarkazm, jakby Ewa proponowała córce truciznę.

— Nie trzeba się fatygować, mamy wszystko — próbowała się opierać.

— Jaka fatyga? Babcia chce odwiedzić wnuczkę! Nie zabronisz?

Klasyczny chwyt Anny Janowskiej — pytanie postawione tak, że każda odpowiedź poza „tak” brzmiałaby jak chamstwo.

— Oczywiście, niech Pani przyjedzie — uległa Ewa.

Po rozmowie oparła czoło o chłodną szybę. Za oknem wirowały pojedyncze płatki śniegu. Listopad był szary i przejmujący.

— Mamusiu, z kim rozmawiałaś? — z pokoju wyjrzała Julka, ściskając pluszowego misia.

— Przyjedzie dziś babcia Ania — Ewa wymusiła uśmiech.

— Znowu powie, że za mało jem? — zmarszczyła brwi dziewczynka.

Ewę ścisnęło w piersi. Nawet dziecko wyłapywało tę ciągłą krytykę.

— Babcia po prostu bardzo cię kocha i chce, żebyś była zdrowa.

Julka skinęła niepewnie i wróciła do zabawy.

Ewa zabrała się za sprzątanie. Choć ona i Wojtek lubili twórczy bałagan, przed wizytą teściowej mieszkanie musiało lśnić. Inaczej usłyszeliby: „W takim chlewie to i bakterie się zalęgną!”.

W dwie godziny umyła podłogi, przetarła kurze i upiekła szarlotkę — jedyne ciężo, które Anna Janowska chwaliła.

Wojtek miał wrócić na obiad. Oboje pracowali zdalnie — on jako programista, ona grafik. Dziś jednak miał spotkanie z klientem i pojechał do biura.

O 14:00 zadzwonił dzwonek. Anna Janowska była punktualna jak szwajcarski zegarek.

— Witaj, synowo! — Teściowa, niska kobieta o farbowanych na kasztanowo włosach, wkroczyła z torbami pełnymi słoików. — Gdzie moja księżniczka?

Julka nieśmiało wyjrzała z pokoju.

— Chodź tu, skarbie! Babcia przyniosła smakołyki!

Dziewczynka podeszła i podała rączkę do pocałunku. Anna Janowska uważała, że dziewczynki powinny być „prawdziwymi damami”.

— Rączki całujemy tylko dorosłym paniom — teściowa objęła wnuczkę. — Jak skończysz szesnaście lat, wtedy cavalerowie będą ci dłoń całować. Babci wystarczy „dzień dobry”.

Ewa przewróciła oczami. Sprzecznych wskazówek wychowawczych od Anny Janowskiej było aż nadto.

W kuchni teściowa od razu przejęła dowodzenie:

— Ewuniu, podaj duży garnek. Nie ten plastikowy, tylko porządny. Chleb trzymacie w lodówce? Toż to zbrodnia! Chleb w lodówce to jak starego psa w kojcu!

Ewa cierpliwie podawała naczynia. Po sześciu latach małżeństwa przywykła, że matka Wojtka zawsze „wie lepiej”.

— Julka jakaś blada — zauważyła Anna Janowska. — Chodzicie na spacery? Dajecie witaminy?

— Tak, codziennie, jeśli pogoda pozwala. I witaminy, które zalecił pediatra.

— Pediatra! — prychnęła. — Co oni wiedzą, ci młodzi lekarze? Za moich czasów…

„Zaczyna się” — pomyślała Ewa.

— Za moich czasów dzieci hartowały się na mrozie! Wojtuś biegał po śniegu boso i ani razu nie chorował!

Ewa nie przypomniała, że jej mąż w dzieciństwie miał chroniczne zapalenie migdałków.

— Zrobiłam szarlotkę. Napije się Pani herbaty?

— Najpierw obiad. Gdzie Wojtek? Czemu jeszcze nie wrócił?

Jak na zamówienie, w drzwiach zaskrzypiał zamek.

— No i jest! — rozpromieniła się teściowa.

Wojtek wszedł, zdziwiony widokiem butów w przedpokoju.

— Mamo? Nie mówiłaś, że przyjedziesz.

— Jak to nie? Dzwoniłam do Ewy rano!

Ewa wymownie spojrzała na męża. W wirze obowiązków zapomniała go uprzedzić.

W trakcie obiadu Anna Janowska zaczęła opowiadać, jakim zdolnym dzieckiem był Wojtek:

— W czterech latach już czytał! Julka uczy się wierszyków?

— Zna mnóstwo — odpowiedziała za córkę Ewa. — Julu, powiedz babci o misiu.

— Nie chce mi się — burknęła dziewczynka.

— Widzisz, Wojtku? — załamała ręce Anna Janowska. — Dziecko jak dzika kotka. Trzeba ją wysłać do przedszkola, niech się uspołecznia.

— Mamo, rozmawialiśmy o tym — wtrącił się Wojtek. — Poczekamy do czterech lat.

— Ja ciebie posłałam w dwa! A twoja córka nawet jeść nie potrafi…

Julka odsunęła tEwa i Wojtek spojrzeli na siebie z bezsilną determinacją, wiedząc, że mimo wszystkich trudności będą zawsze stać murem za swoją rodzinną harmonią, nawet jeśli oznacza to łagodne, ale stanowcze mówienie „nie” teściowej.