Teściowa, która stała się przyjaciółką

**Teściowa, która stała się przyjaciółką**

– Co ty sobie wyobrażasz?! – głos Weroniki Kazimierzowej drżał z oburzenia. – Mój syn żył normalnie, zanim ciebie poznał!

– A teraz żyje nienormalnie? – Kasia stała pośrodku kuchni z oczyma mokrymi od łez, ściskając w dłoniach ścierkę. – Może wytłumaczy mi pani, o co chodzi?

– Chodzi o to, że Wojtuś schudł dziesięć kilo! Patrz, do czego go doprowadziłaś!

Wojtek siedział przy stole, wpatrując się w talerz z niedojedzoną zupą, i najwyraźniej marzył, by ziemia się pod nim rozstąpiła. W swoich trzydziestu dwóch latach czuł się jak nastolatek, którego opieprzają rodzice.

– Mamo, daj spokój – mruknął, nie podnosząc głowy.

– Nie dam spokoju! – Weronika Kazimierzowa odwróciła się do syna. – Spójrz tylko na siebie! Policzki zapadnięte, pod oczami worki. A to wszystko dlatego, że ona cię nie karmi!

– Jak to nie karmię? – wybuchnęła Kasia. – Gotuję codziennie! Proszę, zupa od rana!

– Zupa! – syknęła teściowa z pogardą. – Woda z marchewką. Gdzie mięso? Gdzie śmietana? Gdzie porządny obiad dla mężczyzny?

Kasia poczuła, jak coś ściska ją w piersi. Minęło pół roku od ślubu z Wojtkiem, i od pół roku każda wizyta teściowej kończyła się awanturą. Albo zupa nie taka, albo koszule źle wyprasowane, albo mieszkanie źle posprzątane.

– Weroniko Kazimierzowo, staram się jak mogę – powiedziała cicho. – Ale mam pracę, studia zaoczne…

– Praca! – teściowa załamała ręce. – Jaka jeszcze praca? Miejsce kobiety jest w domu, przy mężu! A ty biegasz Bóg wie gdzie, a mój syn siedzi głodny!

Wojtek w końcu podniósł głowę.

– Mamo, nie jestem głodny. A chudnę, bo zapisałem się na siłownię.

– Na siłownię? – Weronika spojrzała na syna, jakby powiedział coś niestosownego. – Po co ci siłownia? I tak jesteś przystojny!

Kasia nie wytrzymała i wyszła z kuchni. W sypialni siadła na łóżku i dała upust łzom. Jak bardzo była zmęczona tymi ciągłymi pretensjami! Cokolwiek zrobiła, dla Weroniki Kazimierzowej zawsze było źle.

A przecież na początku było inaczej. Gdy Wojtek pierwszy raz przyprowadził ją do matki, Weronika wydawała się miłą kobietą. Częstowała herbatą, wypytywała o rodzinę, nawet komplementowała.

Ale gdy tylko padło słowo „ślub”, wszystko się zmieniło.

– Kasiu, jesteś tam? – do sypialni zajrzał Wojtek. – Mama już poszła.

– Nareszcie – szepnęła Kasia.

Mężczyzna usiadł obok i objął ją.

– Nie przejmuj się nią. Po prostu przyzwyczaiła się do swoich nawyków.

– Przyzwyczaiła się do tego, że mieszkałeś z nią do trzydziestu dwóch lat?

Wojtek westchnął. Ten temat był bolesny dla obojga.

– Kasiu, jest sama od lat. Tata zmarł, gdy miałem piętnaście. Dała mi wszystko.

– Rozumiem. Ale teraz jestem twojąZ czasem Weronika Kazimierzowa stała się nie tylko kochaną babcią dla ich synka, ale i prawdziwą przyjaciółką Kasi, która zrozumiała, że miłość nie dzieli się, lecz mnoży – i że rodzina to nie rywalizacja, ale wspólne budowanie szczęścia.