Teściowa – klucz do beztroskiego życia

Syn pani Antoniny, Jarek, długo nie mógł znaleźć sobie żony. Rzecz w tym, że nie dość, że nie był przystojny, to jeszcze do tego nieśmiały. Dlatego bardzo trudno było mu poznać jakąś dziewczynę.

Pani Antonina prosiła wszystkie przyjaciółki, żeby ją odwiedzały z córkami, ale odmawiały.

W końcu jednak szczęście uśmiechnęło się do Jarka. W pracy pojawiła się nowa koleżanka, Gosia. Nieśmiała i niezbyt piękna, ale jednak przypadli sobie do gustu.

Spotykali się dość długo.

Pani Antonina przyzwyczaiła się już do tego, że Gosia jest częstym gościem u nich w domu.

– Jakaś taka jest niezdecydowana, mało energiczna. Jak ona ma zamiar ułożyć sobie życie?

Martwiła się mama Jarka. Ale nie wypadało być wybrednym i w końcu, pod naciskiem pani Antoniny, Jarek się oświadczył, a Gosia w końcu zgodziła się go poślubić.

Po ślubie nowożeńcy zamieszkali w domu pani Antoniny. Nie miała nic przeciwko temu. Już dawno zaakceptowała fakt, że w ich rodzinie pojawiła się nowa osoba.

W tym czasie Gosia znalazła lepszą, lepiej płatną pracę. Była bardzo zadowolona ze swojego nowego stanowiska. Jarek natomiast pracował na pół etatu i to mu odpowiadało.

Chociaż pani Antonina była na emeryturze, to jeszcze pracowała w sklepie mięsnym. Całe życie spędziła w handlu. Lubiła ten zawód. Nawet w trudnych czasach u nich w domu nigdy nie brakowało jedzenia.

Nawet jak nie mieli pieniędzy, to nie chodzili głodni.

Co prawda, pani Antonina prawie nigdy nie brała wolnego. Jednak wędliny i mięso, których bywało, że brakowało, rekompensowały jej tę niedogodność.

Pewnego pięknego dnia Gosia wróciła z pracy i przekazała rodzinie złe wieści: firma, w której pracuje, przechodzi reorganizację. W związku z tym zmniejszy się liczba etatów, będą redukcje. I niestety, Gosia, jako jedna z najmłodszych stażem, znalazła się na liście zwolnień.

Rodzinna kasa znacznie się uszczupliła, mimo wkładu teściowej. Synowa natychmiast zaczęła szukać nowej posady. A Jarek, który był już przyzwyczajony do swojej pracy na pół etatu, wcale nie zamierzał jej zmieniać.

Wygodnie było mu pracować przez pół dnia albo w ogóle zostawać w domu.

Pani Antonina doskonale rozumiała, że ​​młodzi potrzebują jej pomocy. Przynajmniej dopóki synowa czegoś nie znajdzie.

Sklep mięsny, jak zawsze, stał się kołem ratunkowym. Koleżanka z pracy postanowiła się zwolnić, a pani Antonina bez wahania przejęła jej obowiązki. Stwierdziła, że poradzi sobie sama.

Tak minęło 8 miesięcy.

Gosia wciąż szukała pracy. Chodziła na rozmowy, dzwoniła w odpowiedzi na ogłoszenia, ale bezskutecznie. Za każdym razem coś jej się nie podobało.

A to godziny były złe, a to dojazd zajmował za dużo czasu, a to wynagrodzenie było za niskie. Synowa tłumaczyła, że chce znaleźć pracę na tym samym poziomie, co ta, którą straciła.

Biedna teściowa przez cały ten czas wytrwale pracowała. Udało jej się ocalić rodzinę przed ubóstwem. Wszyscy byli ubrani i nakarmieni. Ale widziała też, że ​​jej synowa odrzuca całkiem dobre oferty. Za każdym razem Gosia wymyślała jakieś mało przekonujące wymówki.

Po prostu się rozleniwiła. Albo nie chcieli jej nigdzie przyjąć, a ona się popisywała, że niby wybiera, dla kogo chce pracować, a dla kogo nie.

Ogólnie rzecz biorąc, nasza bohaterka doszła do wniosku, że synowa jest zwykłym leniem. Bo w końcu po co ma pracować, skoro wszystko w domu zawsze jest, a rachunki są opłacone? Gosia tylko ją karmi obietnicami, że wkrótce znajdzie pracę, ale pani Antonina już jej nie ufa.

Ale nadal pracuje dla całej rodziny i nie wie, jak tę sytuację zmienić…