Teściowa do kwadratu — No tego jeszcze brakowało! — zamiast powitania rzucił Edek, widząc w drzwiac…

No to niespodzianka! zamiast zwykłego powitania powiedział Eugeniusz, widząc w drzwiach drobną, żwawą staruszkę w dżinsach, z wąskimi ustami rozciągniętymi w figlarnym uśmiechu. Spod półprzymkniętych powiek wesoło błyszczały prześmiewcze oczy.

Toż to babcia Irenki, Jadwiga Zawadzka, rozpoznał. Ale jak to bez uprzedzenia, bez choćby telefonu

Witaj, wnuczku! powiedziała tym samym uśmiechem. Do domu wpuścisz?

Tak, oczywiście! zakłopotał się Eugeniusz. Proszę, niech Pani wejdzie.

Jadwiga Zawadzka wciągnęła do mieszkania niewielką walizkę na kółkach Daj mi mocną herbatę! zarządziła, gdy Eugeniusz ją częstował. Irenka w pracy, Ola w przedszkolu, a ty co się obijasz?

Na przymusowy urlop mnie wysłali mruknął smętnie. Dwa tygodnie z powodu potrzeb organizacyjnych Jego marzenia o dwóch tygodniach laby ulatniały się z każdą chwilą. Z nadzieją zerknął na gościa: Na długo do nas przyjechała Pani?

Trafiłeś w sedno, wnuczku przytaknęła, zabijając nadzieje na długo.

Eugeniusz zmarkotniał. O Jadwidze Zawadzkiej wiedział niewiele, na ślubie z Ireną był tylko przez chwilę przyjechała wtedy z innego miasta. Co nieco słyszał jednak od swojego teścia. Ten, opowiadając o teściowej, ściszał głos i rozglądał się nerwowo. Widać było, że ją szanuje i troszkę się boi.

Pozmywaj naczynia i zbieraj się. Zrobię sobie rekonesans po mieście, będziesz przewodnikiem!

Eugeniusz nawet nie próbował protestować. Ton, którym zwróciła się babcia Ireny, przypomniał mu głos sierżanta Maciejewskiego z czasów wojskowych wtedy nawet nie śmiał się sprzeciwić.

Pokażesz mi bulwary nad Wisłą! zarządziła Jadwiga. Jak tam najłatwiej dojechać? Złapała Eugeniusza pod ramię i ruszyła raźno, rozglądając się zaciekawiona.

Najlepiej taksówką wzruszył ramionami Eugeniusz.

Jadwiga niespodziewanie włożyła złożone palce do ust i zagwizdała przejmująco. Zatrzymała się nagle taksówka.

Dlaczego tak gwiżdżesz? Eugeniusz upominał ją, pomagając wsiąść na przednie siedzenie. Co ludzie pomyślą?

Nic nie pomyślą uśmiechnęła się zawadiacko, poprawiając siwe loki. Najwyżej uznają, że to ty się tak niestosownie zachowujesz.

Słysząc jej słowa, taksówkarz parsknął śmiechem, a Jadwiga przybiła mu piątkę jakby byli starymi przyjaciółmi.

Eugeniusz, jesteś spokojnym i kulturalnym chłopcem, zaczęła, gdy spacerowali po bulwarach. Twoja babcia pewnie zachowuje się jak trzeba, a ja tak nie umiem. Mój świętej pamięci mąż, dziadek Irenki, długo przyzwyczajał się do mojego charakteru. On lubił ciszę, książki, a ja ciągle miałam nowe pomysły. Razem zaciągnęłam go w Tatry, nauczyłam skakać ze spadochronem! Tylko na lotni się panicznie bał czekał na ziemi z córką, aż się go nakręcę kręgiem nad głową.

Eugeniusz słuchał w osłupieniu Irena nigdy nie wspominała o babcinych przygodach. W zasadzie to bardzo tłumaczyło jej stanowczy charakter. Jadwiga zerknęła na niego surowo.

A ty, skakałeś kiedyś ze spadochronem?

W wojsku, czternaście razy przyznał z dumą.

No ładnie! Szacunek pokiwała głową, po czym zanuciła nisko:

Będziemy długo spadać,
Ten skok to nie lada

Eugeniusz znał tę piosenkę i szybko się dołączył:

Szybuje za nami biała chmura,
Gdzieś tam górą leci mewią pióra

Piosenka zbliżyła ich do siebie i Eugeniusz poczuł, że nie musi się już krępować tej niezwykłej staruszki.

Trzeba odpocząć i coś przekąsić zaproponowała towarzyszka. Patrz, tam stoi budka i taki aromat roztacza

Szacharz ciemnowłosy mężczyzna o drapieżnym spojrzeniu nadziewał kawałki mięsa na szpikulec. Patrząc na niego, chciało się prawie zakrzyknąć Heja! i zatańczyć kujawiaka z rozmachem.

Jadwiga usiadła przy stoliku, porozumiewawczo błysnęła oczami i czysto zanuciła:

Hej, warszawiaczku, śpiewajmy radośnie,
Na weselu śpiewać to byłby rad

Szacharz spojrzał zaskoczony, po czym podchwycił motyw i razem dokończyli piosenkę na dwa głosy:

Śpiewać na weselu to byłby rad,
Warszawiaczku hej, śpiewajmy tak!

Częstujcie się, kochana pani powiedział z radością właściciel, ustawiając na stole półmiski z karkówką, chlebem i natką pietruszki. Przyniósł też dwa kieliszki zmrożonej soplicy i z szacunkiem skinął głową.

Na aromat mięsa spod pobliskich krzaków zakradł się szarawy kociak, podszedł cicho do stolika i spojrzał z nadzieją.

No właśnie ciebie nam trzeba uśmiechnęła się Jadwiga. Chodź, maluszku. Zwróciła się do szacharz: Panie, niech pan ukroi naszego przyjacielowi trochę świeżutkiej karkówki, tylko drobno!

Gdy kociak zajadał, Jadwiga spojrzała poważnie na Eugeniusza:

Dziecko wam rośnie, i to dziewczynka! Jak wy ją nauczycie dobroci, miłości do innych, nie mając kota w domu? Ten maluch zostaje z wami!

Po powrocie Jadwiga wykąpała znalezisko, a Eugeniusza wysłała po wyprawkę: żwirek, miski, drapak i mięciutką poduchę. W domu rozlegał się kobiecy śmiech Irenka i Ola rzuciły się babci w ramiona, ta opromieniała szczęściem całowała wnuczki, a kociak, usadowiony na oparciu kanapy, z zaciekawieniem przyglądał się nowym zwyczajom.

To dla ciebie, Oleńko, letni komplecik z szortami, wręczała prezenty babcia, a to dla ciebie, Irenko. Nic tak kobiety nie podnosi w oczach męża, jak koronkowa bielizna

Przez cały następny tydzień Ola nie chodziła do przedszkola. Z babcią znikały rano, wracały po południu zmęczone, ale uśmiechnięte i zadowolone z wycieczek.

W domu czekali już Eugeniusz i kociak Lutek. Wieczorami do towarzystwa dołączała Irena i razem ruszali na spacery z Lutkiem na ramieniu.

Muszę z tobą poważnie porozmawiać, Eugeniuszu powiedziała pewnego wieczoru Jadwiga, tym razem bez żartu. Jutro wyjeżdżam. To dla Ireny po moim odjeździe wręczysz jej ten dokument. Podała mu zalakowaną kopertę. To mój testament. Mieszkanie i wszystko zapisuję córce, a tobie bibliotekę, którą mój mąż zbierał przez całe życie. Kolekcja jest bezcenna, są tam rzadkie dzieła z autografami wybitnych postaci

Dlaczego, pani Jadwigo!? wzburzył się Eugeniusz, ale ta powstrzymała go gestem.

Irena nic nie wie, ale tobie powiem mam kłopoty z sercem, poważne. Może się to skończyć nagle, trzeba się przygotować.

A jak Pani będzie sama?! nie krył żalu Eugeniusz. Ktoś powinien być przy Pani!

Zawsze ktoś przy mnie jest uśmiechnęła się ciepło. Zresztą, córka mieszka za rogiem, twoja teściowa w sąsiednim mieście. A ty dbaj o Irenę, wychowuj Oleńkę. Dobry z ciebie chłopak, można na tobie polegać. W końcu jestem twoją teściową do kwadratu! zaśmiała się serdecznie i klepnęła go po ramieniu.

Może zostałaby Pani dłużej? Choć na trochę poprosił Eugeniusz cicho.

Jadwiga z wdzięcznością pomachała głową na nie.

Odwieźć ją wyszli wszyscy nawet Lutek na rękach u Oli wyglądał na przygaszonego.

Jadwiga złożyła wargi w kółeczko i znów zagwizdała taksówka zatrzymała się natychmiast.

Chodź, zięciu, na dworzec mnie odstawisz! zarządziła, a potem mocno ucałowała Irenę i Olę, po czym siadła dumnie na przednim siedzeniu.

Taksówkarz spojrzał na babcię, która niecodziennym sposobem zatrzymała samochód.

Czemu się tak gapisz? mruknął Eugeniusz. Nigdy nie widziałeś porządnych kobiet?

Drobna babcia roześmiała się, potrząsając siwymi lokami, po czym z impetem przybiła Eugeniuszowi piątkę a w aucie rozbrzmiał ich wspólny śmiech.