Ten wyjątkowy marzec

TEN MARCOWY MARZEC
Marzec w Polsce to nie tylko kolejny miesiąc to coroczny egzamin z odporności psychicznej.
Zwłaszcza gdy miłość jest równie osobliwa jak wiosenna pogoda za oknem: to niby trochę wiosna, trochę apokalipsa, a trochę jakby ktoś rozlał szarą farbę po całej Warszawie.
Miłość Olgi i Doroty zaczęła się właśnie w marcu, i to tłumaczyło wszystko.
Inne pary poznawały się podczas tańców pod kwitnącymi jabłoniami, a ta dwójka spotkała się, gdy Olga przypadkiem ochlapał Dorotę z kałuży, a ona, zamiast się rozpłakać, celnie rzuciła w jego szybę śnieżką, w której według Olgi był solidny kamyk.
To była miłość od pierwszego rykoszetu.
Marzec w Warszawie to czas, gdy romantyzm wychodzi na ulice w kaloszach.
Dorotko, pójdziemy na spacer?
szeptał Olga do słuchawki.
A masz ponton?
odpowiadała Dorota, zupełnie poważnie.
Załaduję cię na barana.
Ich randki przypominały ćwiczenia jednostek specjalnych na Mazurach.
Olga bohatersko przenosił Dorotę przez jeziora roztopionej brei, a ona nad jego głową trzymała parasol, który próbował odlecieć aż do Gdańska razem z ich marzeniami o suchych skarpetach.
Wiesz filozofował Olga, chlupiąc prawym butem na tym polega głębia uczuć.
Teraz jesteśmy jak dwie kaczki w parku.
Kaczki odleciały do ciepłych krajów jeszcze w październiku, Olga.
Jesteśmy raczej jak dwa roztargnione pingwiny, którym pomyliła się Antarktyda.
Ich niesamowita miłość objawiała się w detalach.
Prawdziwa bliskość w marcu to nie pierścionek w kieliszku szampana (bo w nim zawsze pływałaby krą), ale ostatnia tabletka Gripexu podzielona na pół.
To dla ciebie powiedział Olga, wręczając Dorocie połowę żółtego proszku.
Z serca wyrywam.
Czemu jest w sierści od kota?
To przyprawa.
Dla odporności.
Dorota patrzyła na niego: w śmiesznej czapce z pomponem, z czerwonym nosem i błyskiem szaleństwa w oczach i czuła, że to właśnie to.
Ten kod wszechświata, który popełnił błąd i połączył dwoje ludzi, którzy potrafią się śmiać nawet wtedy, gdy oboje mają gorączkę (co dla mężczyzny to prawie jak zbliżenie się do śmierci).
Najbardziej romantyczny moment nastąpił pod koniec miesiąca.
Na ulicy wreszcie wyszło słońce, pokazując wszystko, co zima skrzętnie ukrywała pod śniegiem.
Miasto wyglądało jak plan filmowy o buncie służb miejskich.
Stali na moście.
Wiatr wiał jakby chciał zerwać z Olgi kurtkę.
Dorotko zaczął Olga, próbując przekrzyczeć wiosenne szumy chciałem ci powiedzieć Jesteś dla mnie jak…
jak pierwszy przebiśnieg!
Też taki blady i przebijasz się przez śmieci?
poprawiła szalik, który już trzy razy owinął jej głowę.
Olga się zawahał.
Nie.
Taka wytrwała.
Mimo tego przeklętego marca nadal ze mną jesteś.
Nawet po tym, jak telefon wpadł ci do zasp, a tam była kałuża.
Dorota spojrzała, kichnęła (akurat z tramwajem za oknem) i się zaśmiała.
Dobra, przebiśniegu.
Wracajmy.
Kupiłam kilogram cytryn i wyszukałam przepis na grzane wino.
Jeśli przeżyjemy tę niedzielę, naszą miłość uznam za zabytkową.
Szli przez ulicę, omijali lodowe góry.
To była głęboka miłość.
Głębokość dokładnie do kolan, bo tyle wody było w ich klatce schodowej.
Ale nic to, liczyło się, czyją dłoń trzymasz, gdy razem ślizgacie się w stronę nieuniknionego kwietnia…
Minął rok.
Nadszedł kolejny ten marcowy marzec.
Miasto znów wyglądało jak ekranizacja Wodnego Świata przy budżecie trzech złotych.
Olga i Dorota stanęli przed ogromną kałużą, która w nocy zajęła cały dziedziniec.
Sąsiedzi smutno przylegali do płotów, próbując stąpać po marginesie lodu, a jakiś emeryt wyglądał w niebo, licząc nie na helikopter, a przynajmniej na gołębia z gałązką.
Olga powiedziała Dorota, patrząc na swoje nowe, białe sneakersy, kupione w przypływie nadziei jesteśmy dorosłymi ludźmi.
Mamy kredyt, pracę, roczne sprawozdania.
Nie możemy po prostu…
Możemy przerwał jej Olga.
Wyciągnął zza pleców dwie jaskrawo-żółte kalosze z wzorem zabawnych kaczek.
Kupiłem wczoraj.
Twój rozmiar.
Dorota westchnęła.
To była głęboka miłość, gdy partner zna nie tylko numer buta, ale i stopień gotowości do kompromitacji.
Pięć minut później stali w centrum kałuży.
Woda radośnie chlupała, słońce odbijało się od brudnych brył lodu, a przechodnie patrzyli na nich jak na parę uciekinierów z bardzo życzliwego, lecz zamkniętego ośrodka.
Wiesz Dorota podskoczyła, podnosząc fontannę bryzgów, która podlała sąsiada w futrzanej czapce.
To najlepszy start w wiosnę!
To kod żółtej kaczuszki poważnie odpowiedział Olga.
Wszechświat próbował nas utopić w smutku, ale mamy nieprzemakalne pięty.
Stali w tym wiosennym chaosie dziwaczni, mokrzy, całkowicie zsynchronizowani.
Ich osobliwa miłość była zrozumiała tylko dla tych, którzy potrafią znaleźć dno tam, gdzie inni widzą tylko błoto.
Olga objął ją, a słońce tak przygrzało, że z kurtek zaczęła unosić się para.
Palimy się zauważyła Dorota.
Nie uśmiechnął się Olga.
W końcu jesteśmy rozgrzani do właściwej temperatury.
W tym marcowym marcu zrozumieli jedno: jeśli życie zalewa cię kałużami kup sobie najweselsze kalosze i naucz się w nich tańczyć.
I to jest największa lekcja radość w życiu znajdziesz wtedy, gdy potrafisz cieszyć się z tego, co masz i przejść przez trudności z uśmiechem.