TEN SŁYNNY MARZEC

TEN MARZEC
Marzec to nie tylko miesiąc to coroczny test odporności psychicznej.
Szczególnie gdy twoja miłość jest równie dziwna jak pogoda za oknem: ani wiosna, ani koniec świata, a może po prostu ktoś rozlał szary lakier na cały Kraków.
Miłość Piotra i Weroniki zaczęła się w marcu, co wyjaśnia wszystko.
Inne pary poznawały się w rytmie kwitnących magnolii, a tych dwoje spotkało się, gdy Piotr przez przypadek ochlapał Weronikę wodą z ogromnej kałuży.
Ona, zamiast się rozpłakać, z precyzją rzuciła w jego szybę zbitą bryłą roztopionego śniegu Piotr był przekonany, że w środku krył się fragment cegły.
To była miłość po pierwszym rykoszecie.
W marcu w Krakowie romantyzm wyłazi na ulice w gumowych kaloszach.
Pójdziemy na spacer?
szepcze Piotr do telefonu.
Nie mam łodzi obiektywnie odpowiada Weronika.
Wezmę cię na barana.
Ich randki bardziej przypominały ćwiczenia jednostek specjalnych na bagiennych terenach.
Piotr dzielnie przenosił Weronikę przez jeziora roztopionej brei, a ona trzymała parasol nad jego głową, który próbował uciec w kierunku Zakopanego razem z nadziejami na suche stopy.
Wiesz filozofował Piotr, chlupocząc prawym butem w tym tkwi głębia uczuć.
Jesteśmy jak dwie kaczki w parku.
Kaczki odleciały do ciepłych krajów już w październiku, Piotrze.
Jesteśmy jak dwie nieostrożne pingwiny, które przegapiły Antarktydę.
Ich dziwna miłość objawiała się w drobiazgach.
Głębokie uczucie w marcu to nie pierścionek w kieliszku szampana (bo i tak pływa w nim kawałek lodu), tylko ostatnia saszetka Fervexu podzielona na pół.
To dla ciebie powiedział Piotr uroczyście, wręczając jej połówkę żółtego proszku.
Odrywam od serca.
Czemu jest w kociej sierści?
To przyprawa.
Na odporność.
Weronika patrzy na niego w śmiesznej czapce z pomponem, z czerwonym nosem i szalonym błyskiem w oku i czuje, że to właśnie to.
Ten kod wszechświata, który wywalił błąd i złączył dwoje ludzi umiejących się śmiać, kiedy mają gorączkę (co u mężczyzny oznacza przecież stan krytyczny).
Najbardziej romantyczna chwila zdarzyła się pod koniec miesiąca.
Na ulicy w końcu pojawiło się słońce, odkrywając wszystko to, co zima skrzętnie ukryła pod śniegiem.
Miasto wygląda jak scenografia do filmu o powstaniu Wodociągów Krakowskich.
Stali na moście.
Wiatr zrywał kurtkę Piotrowi, wiejąc trzydzieści metrów na sekundę.
Weroniko zaczął Piotr, przekrzykując wiosenne zamieszanie chciałem powiedzieć Jesteś dla mnie jak jak pierwszy przebiśnieg!
Taki blady i wyrastający z brudu?
dopytała Weronika, poprawiając szalik, który już trzy razy owijała wokół głowy.
Piotr trochę się zamieszał.
Nie.
Taki wytrwały.
Pomimo tego przeklętego marca jesteś tutaj.
Nawet po tym, jak upuściłem twój telefon do śniegu, który okazał się kałużą.
Weronika spojrzała na niego, kichnęła (w rytmie przejeżdżającego tramwaju) i roześmiała się.
Dobrze, bohater-przebiśnieży chodźmy do domu.
Kupiłam kilo cytryn i mam przepis na grzaniec.
Jeśli przetrwamy tę niedzielę, uznam naszą miłość za zabytek historyczny.
Szli chodnikiem, omijając lodowe kry.
To była bardzo głęboka miłość.
Głębia po kolana tyle wody było w ich klatce schodowej.
Ale im to nie przeszkadzało.
Bo w tym właśnie marcu liczyło się nie to, jak czyste masz buty, tylko czyją rękę ściskasz, kiedy oboje ślizgacie się w stronę nieuniknionego kwietnia
Minął kolejny rok.
Przyszedł nowy marcowy test.
Miasto znów zmieniło się w scenografię filmu Wodny świat, kręconego za budżet dwóch złotych.
Piotr i Weronika zatrzymali się przed gigantyczną kałużą, która tej nocy zasłoniła całe ich podwórko.
Sąsiedzi smętnie przylegali do płotów, próbując przejść po krawędzi lodu, a jakiś emeryt patrzył z nadzieją w niebo, czekając jeśli nie na śmigłowiec ratowniczy, to chociaż na gołębia z gałązką oliwną.
Piotrze powiedziała Weronika, patrząc na swoje nowe białe sneakersy, które kupiła w przypływie nieuzasadnionego optymizmu jesteśmy dorosłymi ludźmi.
Mamy kredyt, pracę i roczne zestawienie.
Nie możemy tak po prostu…
Możemy przerwał jej Piotr.
Jak iluzjonista wyjął zza pleców dwie jaskrawo-żółte kalosze z nadrukiem w postaci wesołych kaczek.
Kupiłem wczoraj.
Twój rozmiar.
Weronika westchnęła.
To była ta głęboka miłość, kiedy partner zna nie tylko rozmiar twojej stopy, ale też poziom gotowości do kompromitacji.
Po pięciu minutach stali już w samym środku kałuży.
Woda wesoło chlupotała, słońce odbijało się od brudnych lodowych odłamków, a przechodnie patrzyli na nich jak na zbiegów z bardzo przyjaznej, lecz całkiem zamkniętej placówki.
Wiesz Weronika podskoczyła, wywołując fontannę błota, która ochlapała sąsiada w futrzanej czapce to najlepszy start wiosny!
To kod Żółta kaczuszka poważnie odpowiedział Piotr.
System wszechświata próbował utopić nas w depresji, ale mamy nieprzemakalne pięty.
Stali w tym wiosennym chaosie głupkowaci, mokrzy, ale całkowicie zsynchronizowani.
To była dziwna miłość, którą zrozumieją tylko ci, którzy widzą dno tam, gdzie inni widzą tylko brud.
Piotr objął ją, a wtedy słońce rozgrzało ich kurtki tak mocno, że poszedł lekki mglisty obłok.
Parujemy zauważyła Weronika.
Nie uśmiechnął się Piotr po prostu osiągnęliśmy w końcu właściwą temperaturę.
Tego właśnie marca zrozumieli jedno: jeśli życie podrzuca ci kałuże, kup najbardziej kolorowe kalosze i naucz się w nich tańczyćA potem już tylko śmiali się tak mocno, że nawet kałuża zaczęła drżeć.
Wszyscy sąsiedzi, patrząc na tych dwoje w żółtych kaloszach i parze unoszącej się nad nimi, poczuli przez chwilę, że marzec to nie kara, a zaproszenie.
Może właśnie dlatego, gdy za rok przyszła kolejna fala błota, całe podwórko śmigało w wyśrubowanych kaloszach, niosąc ze sobą śmiech i cytrynowy grzaniec bo nawet w najbardziej szarym miesiącu miłość potrafi rozlać lakier w kolorze, którego nikt wcześniej nie widział.
I wtedy, tuż przed kwietniem, Weronika powiedziała, patrząc na Piotra z błyskiem w oku:
Wiesz, marzec ma sens tylko wtedy, gdy ktoś jest obok, żeby przejść przez niego na barana.
A Piotr, już nie bojąc się żadnej kałuży, odpowiedział:
To chodź bo jeśli do końca życia będziemy brnąć przez marzec, niech przynajmniej każda kałuża będzie nasza.
I tak właśnie zaczęli wiosnę nie suchą, nie czystą, ale absolutnie wesołą, wprowadzając nową tradycję: miłość po kolana, z gwarancją na nieprzemakalne pięty i głowę rozgrzaną śmiechem.