TEN SŁYNNY MARZEC

TEN MARZEC, CO JEST
Marzec to nie tylko miesiąc, to coroczna próba odporności psychicznej.
Zwłaszcza gdy twoja miłość jest tak dziwna jak pogoda za oknem: niby wiosna, niby koniec świata, niby ktoś wylał szarą farbę na całe miasto.
…Miłość Olka i Malwiny zaczęła się właśnie w marcu, co bardzo wiele tłumaczy.
Inne pary poznawały się pod dźwiękami poloneza kwitnącej jabłoni, a tych dwoje spotkało się, gdy Olek przypadkiem ochlapał Malwinę wodą z wielkiej kałuży, a ona zamiast się rozpłakać, celnie rzuciła w jego szybę rozmoczoną kulą śniegu, w której jak Olek mniemał tkwiła zamrożona kostka brukowa.
To była miłość z pierwszego rykoszetu.
Marzec w ich mieście, w Warszawie, był czasem, kiedy romantyzm wychodził na ulicę w gumowych kaloszach.
Wyjdziemy na spacer?
szeptał Olek do telefonu, czuły jak cień.
Nie mam pontonu, odpowiadała Malwina.
Wezmę Cię na plecy.
Ich randki przypominały ćwiczenia harcerzy na podmokłych łąkach.
Olek heroicznie przenosił Malwinę przez jeziorka topniejącej szarówki, a ona trzymała parasol nad jego głową, który jak szalony próbował odfrunąć w stronę Krakowa razem z ich nadzieją na suche skarpetki.
Wiesz, Olek filozofował, chlapiąc prawym kaloszem, tu jest głębia uczuć.
Jesteśmy jak te dwie kaczki z parku.
Kaczki odleciały do ciepłych krajów w październiku, Olek.
Jesteśmy raczej jak dwa nieostrożne pingwiny, co pomyliły kierunek i wylądowały w Pruszkowie zamiast Antarktydy.
Ich dziwna miłość objawiała się detalami.
Głębokie uczucie w marcu to nie pierścionek w lampce szampana (tam i tak pływałaby kostka lodu), a ostatnia tabletka Gripexu dzielona na pół.
To dla Ciebie, oznajmił uroczyście Olek, podając Malwinie połowę żółtej pastylki.
Odżywam od serca.
Czemu ona w sierści od kota?
To przyprawa.
Na odporność.
Malwina patrzyła na niego w śmiesznej czapce z pomponem, czerwonym nosie i błyskotliwym spojrzeniu i wiedziała: to jest TO.
Kod wszechświata, który zrobił błąd i połączył dwoje ludzi potrafiących się śmiać, kiedy oboje są u progu gorączki (co dla mężczyzny jest jak stan krytyczny).
…Najbardziej romantyczny moment nastąpił pod koniec miesiąca.
Na dworze wreszcie wyszło słońce, odsłaniając wszystko to, co zima skrywała misternie pod śniegiem.
Miasto wyglądało jak scenografia do filmu o powstaniu pracowników miejskich.
Stali na moście.
Wiatr wiał jakby chciał ukraść Olkowi kurtkę.
Malwina, zaczął, próbując przekrzyczeć wiosenny zgiełk, chciałem powiedzieć…
Jesteś dla mnie jak…
jak pierwszy przebiśnieg!
Taki blady i przebija się przez śmieci?
dopytała Malwina, poprawiając szalik, który już trzy razy owinął jej głowę.
Olek zmieszał się.
Nie.
Taka wytrzymała.
Mimo tego przeklętego marca, ciągle jesteś przy mnie.
Nawet po tym, jak przypadkiem zgubiłem Twój telefon w śniegu, który okazał się kałużą.
Malwina spojrzała na niego, kichnęła (jednocześnie z przejeżdżającym obok tramwajem) i wybuchnęła śmiechem.
Dobrze, heroiczny przebiśniegu.
Wracajmy do domu.
Kupuję kilogram cytryn i znalazłam na YouTube przepis na grzane wino.
Jeśli przeżyjemy tę niedzielę, uznam naszą miłość za zabytek narodowy.
Szli ulicą, omijając lodowe góry na chodniku.
To była naprawdę głęboka miłość.
Głębokość prosto po kolano tyle wody było w ich klatce schodowej.
Ale to nie miało żadnego znaczenia.
Bo w tym marcu liczy się nie to, jak czyste masz buty, tylko czyją dłoń ściskasz, gdy oboje ślizgacie się w stronę nieuniknionego kwietnia…
…Minął kolejny rok.
Zaczął się nowy ten marzec.
Miasto znowu zamieniło się w scenografię do filmu Wodny Świat, kręconego za trzy złote.
Olek i Malwina stali przed ogromną kałużą, która zdominowała cały dziedziniec.
Sąsiedzi smutno tulili się do płotu, próbując przejść po krawędzi lodu, a jakiś emeryt z nadzieją patrzył w niebo, szukając nie tyle helikoptera ratunkowego, ile choćby gołębia z gałązką oliwną.
Olek, Malwina zerknęła na swoje nowe białe sneakersy, które kupiła w przypływie nieuzasadnionego optymizmu.
Jesteśmy dorośli.
Mamy hipotekę, pracę i roczny raport.
Nie możemy po prostu…
Możemy, przerwał jej Olek.
Jak iluzjonista wyjął zza pleców dwie jaskrawe gumowe kalosze z żółtymi kaczkami.
Kupiłem wczoraj.
Twój rozmiar.
Malwina westchnęła.
To ta głęboka miłość, gdzie partner zna nie tylko rozmiar Twojej stopy, ale i poziom gotowości do kompletnej kompromitacji.
…Po pięciu minutach byli już w samym centrum kałuży.
Woda ochoczo chlapała, słońce odbijało się w brudnych kawałkach lodu, a przechodnie patrzyli na nich jak na uciekinierów z bardzo sympatycznej, ale zamkniętej instytucji.
Wiesz, Malwina podskoczyła z fontanną bryzgów, które oblały sąsiada w futrzanej czapce.
To najlepszy początek wiosny.
To kod żółtej kaczuszki, odpowiedział poważnie Olek.
System wszechświata próbował zatopić nas w depresji, ale mamy nieprzemakalne pięty.
Stali pośrodku tego wiosennego chaosu dziwni, mokrzy, idealnie zsynchronizowani.
To była dziwna miłość, zrozumiała dla tych, którzy odnajdują dno tam, gdzie inni widzą tylko błoto.
Olek objął ją, a słońce zaczęło grzać tak mocno, że z kurtek wzbijała się delikatna mgiełka.
Płoniemy, zauważyła Malwina.
Nie, uśmiechnął się Olek.
Po prostu w końcu osiągnęliśmy właściwą temperaturę.
W tym marcu zrozumieli najważniejsze: jeśli życie podsuwa kałuże kup najjaskrawsze kalosze i naucz się tańczyć…