„Tego nikt nie zdobędzie”

W schronisku dla zwierząt w Warszawie nie było osobnych pomieszczeń wszystko mieściło się w jednej wielkiej, hałaśliwej sali. Po lewej, przy ceglanej ścianie, stały klatki dla kotów, po prawej klatki dla psów. Co chwilę mijały je pracownice w różowych kombinezonach, niosąc torby z jedzeniem, czyste szmatki albo wiaderko z wodą, by uzupełnić poidełka.

Wewnątrz było pełno gości. Cicha, skromna rodzina chuda mama Małgorzata, chudy tata Paweł i ich chudy synek Kacper przechadzała się powoli od klatki do klatki, wpatrując się w mieszkańców. Młoda para szepcząca przy klatkach z kotami. Niemy staruszek z laską, który leniwie spacerował wzdłuż klatek z psami. I ja, dopiero co przekroczywszy próg schroniska, przytłoczony zapachem, hałasem i ilością zwierząt.

W pierwszej klatce siedział Burek maleńki kundel z szalonym ogonem. Gorączkowo potrząsał gumową kaczką i kompletnie nie zwracał uwagi na przechodniów. Tuż obok znajdowała się klatka z Czarnym surowym, czarnym jak kruk psem o oczach, które widziały już niejedno. Na krawędzi siedziała na paścu uśmiechnięta dziewczyna w jaskrawym puchaczu, cicho rozmawiając z psem, jakby próbowała zrobić mu przyjaciela. Po lewej rozciągała się prawdziwa wystawa kotów wszystkie rasy, kolory i rozmiary.

Na różowej poduszce drzemała Misia zwinna, biała kotka. Od czasu do czasu otwierała żółte oko i uważnie patrzyła na każdego, kto podchodził do jej klatki. Obok niej, zwisający na drutach, był Kicia czarno-rudy kociak z ogromną głową, przypominający bohatera kreskówki. Delikatnie piszczał, turlał się po plecach, wstawał i leniwie maszerował w rogu klatki, gdzie stały miseczki z wodą i jedzeniem. Gdy tylko zobaczył, że podchodzę, Kicia od razu zmienił kierunek i pobiegł w moją stronę.

Jesteś zabawny mruknąłem, wpychając palec przez druty i drapiąc Kicię za uszkiem. Wielkogłowy nieudacznik, zamykając oczy, mruczał z przyjemności i ostrożnie, jakby się bawił, gryzął mój palec.
Mamo, patrzcie, jaki śmieszny wyszeptał chudy chłopiec, podbiegając do klatki z Kicią. Jego rodzice, podchodząc bliżej, spojrzeli na siebie jednocześnie i potrząsali głowami.
Jest bardzo mały, Kacprze szepnęła matka. Kacper, zamruczał coś niejasnego, skinął głową i, rzucając na Kicię żarliwy wzrok, odszedł dalej. Zrozumiałem, że rodzice chcieliby psa, więc starali się odciągnąć syna od kotów. Kicia nie przejmowała się, kto ją drapie. Wielkogłowy głośno mruczał i ocierał się o mój palec najpierw lewą, potem prawą stroną, po czym zajął się czyszczeniem zębów, wywołując kolejny uśmiech.

A może tego? odwróciwszy się, zauważyłem chudego Kacpra przy ostatniej klatce, w ciemnym kącie schroniska. On jest duży i piękny.
O nie! odrzekła natychmiast jego szczupła mama. Chodźmy lepiej do psów. A ten to już stary.
Stary, mały zadrwił Kacper i westchnąwszy, podążył za rodzicami w stronę klatek z psami. Jego jęki szybko zamieniły się w śmiech, gdy dotarł do ulubieńca całego schroniska małego misiaka o imieniu Maks. Ten zabawnie kłapał w klatce, liżąc wszystkie palce, które ludzie próbowały mu pogłaskać. Nawet milczący staruszek uśmiechnął się, patrząc na puszystego futrzaka, który drapał w kącie miękką zabawkę.

Jednak ciekawość wzięła górę co siedzi w najciemniejszym kącie, którego Kacper tak przerażał swoją mamę? Zostawiłem Kicię w spokoju i podszedłem do ostatniej klatki, ciężko wzdychając.

Wewnątrz, na szarej kołdrze, leżał stary kot. Zwykły kot, jaki można spotkać w każdym podwórku, ale z godnością dworu, którego lata powoli dobiegają końca. Kot nie skakał po klatce, nie miauczał i nie przyciągał uwagi. Po prostu leżał, patrzył w pustkę zasnutą szarym welusem oczu i ledwo słyszalnie mruczał. Gdy podszedłem, zamrzał, podciągnął nos i prawie człowiecze westchnął. Położywszy głowę na chudych łapach, zamknął oczy.

To jest Borys, nasz staruszek wyjęła z tyłu głos wesoły mężczyzna i odwróciłem się, widząc jego właściciela. Był to jeden z pracowników schroniska, piegowaty chłopak w identyfikatorze z imieniem Bartosz.
Co z nim? zapytałem cicho, starając się nie zakłócić spokoju starego kota.
Nic. Po prostu jest staruszkiem odparł chłopak, otwierając klatkę i dosypując Borysowi jedzenie. Borys, ponownie podciągając nos, powoli wstał ze swojej kołdry i zataczając kroki, podszedł do miski, przy czym kilka razy uderzył pyskiem w druty. Chłopak, zawstydzony, dodał: Jest ślepy. Nic nie widzi. Nasz staruszek.
Jak on przetrwał na ulicy? zdziwiłem się, odwracając się do Bartosza.
Nie jest uliczny roześmiał się i, jakby przepraszając za żart, dodał Właściciele oddali go nam, zmęczeni opieką. Nie mieli czasu, a Borys wymagał uwagi. Nakarmiliśmy go, ale kto potrzebuje starego kota? Nawet nasza dyrektorka, Natalia, widząc go, od razu rzekła: Nikt go nie zabierze.
No tak przyznałem. Biorą młode i spokojne.
Jeśli nie liczyć Dasi skinął w stronę klatki z czarnym psem i dziewczyną przy nim. Czarny jest u nas kapryśny, więc ona próbuje z nim zaprzyjaźnić się.
No i co z tego?
Powoli. Zwierzęta przyzwyczajone do ludzi rzadko szukają kontaktu, a Czarny właśnie taki jest. Jak Borys, westchnął. Kiedy go przynieśli, tydzień nie jadł. Siedział i czekał, że go zabiorą. Gdy ktoś wchodzi, najpierw wącha powietrze i macha ogonem. Potem, gdy zobaczy, że nie jest to forsa, znów się kładzie i smuci.
Dlatego go schowaliście w róg? Żeby nie denerwować? dopytałem. Bartosz skinął głową i przycisnął wargi.
Tak. Szkoda go. Co chwilę wstaje w nadziei, że ktoś przyjdzie, po czym wyczerpany zasypia prawie do wieczora. Tu zapewne skończy się jego życie. Kto potrzebuje ślepego, starego kota? A wy? Co wam się podoba? Może podpowiem? podskoczył pracownik. Widzę, że stałeś przy klatce z Kicią.
Tak, zabawny mały draniu uśmiechnąłem się, przypominając sobie wielkogłowego Kicię.
To nasz nowicjusz. Dzieci na ulicy go znalazły i przyniosły. Pewnie jakaś kotka go wykluła, a on się zagubił. Dobrze, że psy go nie zjadły. Kicia jest mała, więc wielu woli wziąć starsze zwierzęta. Nie myśl, że go tylko zaszczepiliśmy i odrobiliśmy. Natalia nauczyła go korzystać z kuwety, nie będzie robił bałaganu mrugnął i spojrzał mi w oczy. Więc co? Zabierasz Kicię do domu?
Wiesz co tak, biorę skinąłem i, patrząc na śpiącego Borysa, dodałem cicho. Czy mogę zabrać go razem z Kicią?
Serio? zdziwił się Bartosz. Zastanowił się chwilę, po czym pokręcił głową. Zazwyczaj możemy wziąć tylko jedno zwierzę na rękę. Poczekaj, zapytam dyrektorkę.
Dobrze przytaknąłem i, żegnając uśmiechniętego pracownika, odwróciłem się do Borysa, który jakby zrozumiał moje słowa. Cześć, przyjacielu. Pójdziesz ze mną? Nie jestem twoim właścicielem, ale mogę obiecać jedno: jedzenie, wodę i wielkogłowego karpia, który będzie cię łaskotał po ogonie
Nie dokończyłem, bo Borys nagle wstał, podciągnął nos i podszedł do otwartej klatki, którą Bartosz zapomniał zamknąć, biegnąc pytać dyrektorkę o pozwolenie. Wyciągnąłem rękę, a kot ostrożnie ją powąchał, potem podsunął swoimi policzkami moje palce i ledwo mrucząc, dał znak, że tak.
Wygląda na to, że odpowiedź brzmi tak uśmiechnąłem się i pogłaskałem go po uchu.
Natalia powiedziała, że można zawołał podbiegający Bartosz, widząc, jak drapię starszego kota, i sam nie powstrzymał uśmiechu. Widzę, że znaleźliście wspólny język.
A czego go nie znaleźć? wzruszyłem ramionami. Dwaj starzy kawalerowie, małe mieszkanie i jeszcze jeden karp.
Słuchaj, nie ukrywaj. Po co ci Borys? Wiesz, że nie długo tu przeżyje zapytał cicho pracownik. Westchnąłem i spojrzałem na kota, który zdawał się czekać na moją odpowiedź.
Bo odchodzenie na tęczę powinno być tam, gdzie cię kochają. Nie w zimnym schronisku, gdzie każdy kolejny gość łamie serce odpowiedziałem. Delikatny szmer małego silniczka w klatce Borysa wydał się potwierdzeniem, że trafiłem na właściwe słowo.
Załatwię formalności skinął Bartosz i pobiegł do zaplecza, zostawiając mnie samego ze starym kotem. Resztę czasu milczeliśmy. Głaskałem go po uchu, a Borys cicho mruczał, patrząc mi prosto w oczy szarymi, zasłoniętymi szkłem spojrzeniami.
*****
Wieczorem, leżąc na kanapie, oglądałem telewizję, a na mojej klatce urosła mała, szalona kuleczka o imieniu Kicia. Jej futerko wciąż nosiło kurz, który niespokojny kociak zebrał w zakamarkach, do których nie sięgała moja samotna ręka. Słodko chrapała, czasem wyciągała pazurki i przyciskała się do mojego klatka. Obok, przy lewej nodze, na szarej kołdrze leżał Borys. Stary kot, zwinięty w kłębek, spał, ale jego łapa spoczywała na moim udzie, jakby bał się, że zniknę tak samo jak jego właściciele. Gdy się poruszyłem, Borys natychmiast podnosił głowę i wąchał powietrze. Uspokajał się dopiero, kiedy głaskałem go po głowie i mówiłem, że jestem blisko.
Kiedy wstawałem i szedłem do kuchni zrobić herbatę, Borys, co jakiś czas wpadając w rogi, podążał za mną, a za nim, jak mały ogonek, toczyGdy w końcu zasnąłem, Kicia mruczała przy mnie, a Borys, choć już niewidzący, po raz ostatni wzdrygnął się, jakby wrażenie, że wciąż czeka na kolejny, pełen miłości, dom.