Tego mi tylko brakowało…

Tego mi tylko brakowało…

Krysia mieszkała sama. Z mężem nie udało im się mieć dzieci. Najpierw mieli nadzieję, próbowali, potem zdecydowali się na adopcję. Podjęła tę decyzję głównie ona, bo mąż nie przejmował się tym zbytnio. Jemu było dobrze tak, jak jest. Może Krysia zbyt długo się wahała, rozmyślała, a czas nieubłaganie mijał – po czterdziestce sama zrezygnowała z pomysłu. Po prostu się przestraszyła.

Mąż uwielbiał turystykę – wędrówki z plecakami, noclegi w namiotach, śpiewy przy ognisku. Trzeba przyznać, że grał na gitarze całkiem nieźle. Był towarzyski, lubił imprezy, spotkania w gronie znajomych.

Za młodu Krysi też się to podobało. Ale z wiekiem zaczęła się męczyć. Miała dość spędzania każdego weekendu na nogach, powrotów w niedzielny wieczór, szybkiej kąpieli i wyjścia w poniedziałek do pracy z podrapanymi od komarów rękami, spieczoną wiatrem twarzą i zaniedbanymi paznokciami. Marzyło jej się pospać dłużej w wolny dzień, wziąć gorący prysznic, a nie myć się w zimnej rzecznej wodzie albo brudnym stawie. Skorzystać z ciepłej toalety, a nie narażać się na kolejne ukąszenia komarów.

Nawet od wrażeń można się zmęczyć, gdy jest ich za dużo. Często zaczęło ją łamać w krzyżu, bolą stawy po forsownych marszach. I przestała chodzić z mężem na wycieczki.

On okazał solidarność – też opuścił kilka wypraw. Ale widziała, że jest markotny, nie może usiedzieć w miejscu. Namówiła go, żeby szedł bez niej. Ucieszył się.

*Po co puściłaś faceta samego? Zapamiętaj moje słowa – jakaś go sobie przygarnie. Nic, z czasem by się uspokoił* – zbeształa ją przyjaciółka.

*Młody był – nie przygarnęła, teraz raczej się nie zmieni.*

*Źle myślisz. Facet to nie kobieta – w każdym wieku jest w cenie* – pokiwała głową przyjaciółka.

*I co? Mam iść z nim, żeby nie zdradził z jakąś? Mimo bólu? Nie ma mowy. Jak zechce zdradzić, to i w domu to zrobi. Nie musi iść na wyprawę. Poza tym, mamy swoją paczkę.*

*No, no* – odparła przyjaciółka.

Mąż więcej Krysi nie zapraszał. Chodził sam. Jakoś tak niepostrzeżenie oddalili się od siebie. Zabrakło wspólnych tematów, wspomnień. Ale nic szczególnego w jego zachowaniu nie zauważyła.

Aż pewnego dnia wrócił zamyślony, roztargniony.

*Gdzie tym razem byliście?* – spytała, podgrzewając zupę.

*Starym szlakiem, ty tam byłaś. Nowi ludzie dołączyli.*

*A zdjęcia? Pokażesz, co nafotografowałeś?* – jeszcze próbowała go rozruszać, zachęcić do rozmowy.

*Mówiłem, stary szlak* – mąż spuścił wzrok, wpatrując się w talerz.

Krysia udawała, że wierzy. Ale czuła, że stało się to, o czym ostrzegała przyjaciółka.

Mąż milczał trzy dni, aż w końcu powiedział:

*Przepraszam. Zakochałem się. Mocno. Myślałem, że mnie to nie spotka* – unikając jej wzroku.

*Tak od razu?* – zdziwiła się Krysia.

*Była zamiast ciebie. Kilka razy chodziła z nami. Nie wyobrażam sobie bez niej życia.*

*Młoda?*

Mąż milczał.

*Rozumiem. I co zamierzasz? Do niej odejdziesz?* – Krysia starała się zachować twarz, nie wpadać w histerię, nie krzyczeć ani nie rzucać oskarżeń.

*Ona też się rozwodzi. Ma syna. Nie ma gdzie mieszkać, nie przyprowadzę jej tutaj. Może wymienimy mieszkanie?* – po raz pierwszy od początku rozmowy spojrzał na nią.

*A czemu ona nie wymienia swojego?*

*To mieszkanie męża. Jeśli się nie zgadzasz, to… sam nie wiem…* – wstał i nerwowo zaczął chodzić po pokoju.

Mieszkanie kupili w czasie małżeństwa. Oczywiście, w Krysi wszystko się zbuntowało na propozycję męża. Długo myślała, ale w końcu się zgodziła, zastrzegając sobie prawo wyboru nowego lokum. Bolało ją, jak bardzo się ucieszył.

*Nie, wiedziałam, że jesteś głupia, ale aż tak?* – powiedziała przyjaciółka, kręcąc palcem przy skroni.

*Masz rację. Tylko tam jest dziecko. Ono niczemu nie winne. Nie jestem potworem. Po co mi duże mieszkanie?*

Krysi się poszczęściło – dostała jednopokojowe, jasne, w tej samej dzielnicy, niedaleko pracy, świeżo po remoncie. Mieszkaniem męża się nie interesowała. Po co?

Została sama, w jednopokojowym mieszkaniu, bez męża i dzieci. Nic, przyzwyczai się.

Pewnego późnego wieczora zadzwonił telefon. Brat. Dzwonił rzadko, a właściwie tylko raz – gdy umarł ojciec.

Krysia przyjechała do dużego miasta z małej wioski na studia. Mieszkała w akademiku, potem wyszła za mąż… W oczach rodziny uchodziła za bogatą. Mieszka i pracuje w mieście, ma własne mieszkanie. No jasne, bogata. Wszyscy oczekiwali drogich prezentów. Na początku często jeździła do domu, ale pełne pretensji spojrzenia, nawet matki, rozmowy o bogactwie – męczyły. Jak wytłumaczyć, że mieszkanie to nie luksus, a konieczność, że życie w mieście jest drogie?

Dla rodziców młodszy syn był oczkiem w głowie. Wyrośnie, nie zostawi, będzie dla nich podporą na stare lata. Wszystkie rozmowy i nadzieje kręciły się wokół niego. Syn, spadkobierca. Krysia czuła się odtrącona, obca. I przestała przyjeżdżać. Później mąż wciągnął się w turystykę, nie było czasu.

Ojciec umarł jakieś dziesięć lat temu. Wtedy ostatni raz była w rodzinnej wiosce.

Nic dobrego po tym telefonie się nie spodziewała.

*Wojtek? Co się stało?* – spytała brata, szykując się na najgorsze. – *Mama?..*

*Nie, żyje. Choć bardzo choruje. Prawie nie wychodzi z domu. Nic nie może robić. Wiesz, wiek. Może byś przyjechała?*

*Teraz nie mogę. Najwcześniej za miesiąc.*

Cieszyła się, że z mamą nic poważnego.

*Słuchaj…* – zawahał się. – *Ewa ode mnie odeszła* – w końcu wyznał. – *Powiedziała, że ma dość opieki nad matką, że żyjemy na dwa domy,*To ty?* – zapytała, a w słuchawce usłyszała tylko głębokie westchnienie, zanim połączenie zostało przerwane.