Tego mi jeszcze brakowało…

Dzisiaj to już byłoby za wiele…

Marianna mieszkała sama. Dzieci z mężem nie mieli – najpierw próbowali, potem starali się, w końcu postanowili adoptować. To ona zdecydowała, on nie miał nic przeciwko. Może za długo się wahała, rozmyślała, a czas niemiłosiernie płynął – po czterdziestce sama zrezygnowała z tego pomysłu. Bała się, szczerze mówiąc.

Mąż uwielbiał wędrówki – plecak, namiot, gitary przy ognisku. Grał naprawdę dobrze. Towarzyski, dusza kompanii.

Kiedyś i jej się to podobało. Z czasem jednak zaczęła się męczyć. Wracać w niedzielę wieczorem, ledwo zdążyć się umyć, a w poniedziałek znów do pracy – z obtartymi stopami, opuchniętą twarzą od komarów, zniszczonymi paznokciami. Marzyła o porządnej kąpieli, a nie myciu się w lodowatej rzeczce. O ciepłej toalecie, a nie siadaniu w krzakach z odsłoniętą pupą na pastwę meszek.

Ilość wrażeń też potrafi zmęczyć. Coraz częściej łapał ją ból pleców, stawy bolały od noszenia ciężaru. Zrezygnowała z wypraw.

Mąż solidarnie opuścił parę wyjazdów, ale widziała, jak tęskni. Namówiła go, żeby szedł bez niej. Ucieszył się.

— Po co samego puszczałeś? Znajdzie sobie jakąś, zobaczysz — upomniała ją przyjaciółka.

— W młodości nie znalazł, teraz tym bardziej.

— Głupio gadasz. Facet zawsze w cenie, w każdym wieku — pokiwała głową.

— No i co? Mam iść z nim, żeby nie zdradził? Mimo bólu? Nie ma mowy. Jeśli będzie chciał, i tak to zrobi. Nawet bez wyjazdu. Poza tym, mamy swoją paczkę.

— No, no — mruknęła przyjaciółka.

Mąż przestał ją zapraszać. Szedł sam. Stopniowo oddalali się od siebie. Brakowało wspólnych tematów, wspomnień. Nic niepokojącego jednak nie zauważyła.

Aż pewnego dnia wrócił zamyślony, rozkojarzony.

— Gdzie byliście tym razem? — spytała, podgrzewając zupę.

— Stary szlak, znasz. Nowe osoby się przyłączyły.

— Pokażesz zdjęcia? — próbowała go rozgadać.

— Mówiłem, stary szlak — spuścił wzrok, wpatrując się w talerz.

Udała, że wierzy. Wiedziała już, co się stało.

Milczał trzy dni, w końcu wyznał:

— Przepraszam. Zakochałem się. Mocno. Nigdy nie sądziłem, że mi się to przydarzy.

— Od razu tak? — zdziwiła się.

— Brała udział w kilku wyprawach. Nie wyobrażam sobie bez niej życia.

— Młoda?

Milczał.

— Rozumiem. Co zamierzasz? Do niej się wyprowadzisz? — Starała się zachować spokój.

— Ona też się rozwodzi. Ma syna. Nie ma gdzie mieszkać, nie mogę jej tu przyprowadzić. Zamieńmy mieszkanie. — W końcu na nią spojrzał.

— Dlaczego ona nie zamienia swojego?

— To mieszkanie jej męża. Jeśli się nie zgadzasz, to… Sam nie wiem… — Zerwał się, nerwowo przemierzając pokój.

Mieszkanie kupili razem. Wszystko w niej zaprotestowało, ale w końcu się zgodziła, zastrzegając sobie wybór nowego lokum. Ból było widać, jak się ucieszył.

— Wiedziałam, że jesteś głupia, ale aż tak? — przyjaciółka pokręciła palcem przy skroni.

— Masz rację. Ale tam jest dziecko. To nie jego wina. Nie jestem potworem. Po co mi duże mieszkanie?

Trafiła na jasne kawalerki w tej samej dzielnicy, niedaleko pracy, świeżo po remoncie. Mieszkaniem męża się nie interesowała. Po co?

Została sama. Bez męża, bez dzieci. Przyzwyczai się.

Pewnego wieczora zadzwonił telefon. Brat. Dzwonił rzadko, właściwie tylko raz – gdy umarł ojciec.

Marianna przyjechała do dużego miasta z małej wioski. Mieszkała w akademiku, potem wyszła za mąż… Dla rodziny była bogata. Mieszkanie, praca w mieście. Oczywiście, bogata. Wszyscy czekali na drogie prezenty. Na początku często jeździła, ale wyrzuty w oczach nawet matki, rozmowy o jej dostatnim życiu – męczyły. Jak wytłumaczyć, że mieszkanie to nie luksus, a konieczność? Że życie w mieście jest drogie?

Dla rodziców młodszy syn był oczkiem w głowie. Wyrośnie, nie zostawi, będzie dla nich podporą. Wszystkie nadzieje wiązali z nim. Dziedzic. Marianna czuła się obco. Przestała przyjeżdżać. Potem mąż wciągnął ją w turystykę, nie było czasu.

Ojciec umarł dziesięć lat temu. Wtedy ostatni raz była w rodzinnej wsi.

Nic dobrego nie wróżyła sobie z tego telefonu.

— Krzysiek? Co się stało? — spytała, szykując się na najgorsze. — Mama…?

— Nie, żyje. Choć bardzo chora. Prawie nie wychodzi. Wiesz, wiek. Przyjedź, co?

— Nie mogę teraz. Może za miesiąc.

Cieszyła się, że z mamą wszystko w porządku.

— Słuchaj… — zawahał się. — Ewa ode mnie odeszła. Powiedziała, że ma dość opiekowania się jeszcze matką, że żyjemy na dwa domy. Zab”Telefon znów zadzwonił – tym razem to był głos jej byłego męża, który po latach wyznał, że wciąż ją kocha, ale Marianna już tylko westchnęła ciężko i powiedziała cicho: 'Czego jeszcze ode mnie chcesz?’.”