Tatuaż od Taty: Nieoczekiwany Prezent na Urodziny

Prezent od taty

Matka była przepiękna tak twierdził ojciec, że to jedyne, co w niej lśniło. Ja, kochająca go do rozbicia serca, patrzyłam na wszystko jego wzrokiem.

Ojciec nauczał polityki na uniwersytecie. Był człowiekiem o bystrym umyśle, pochodzącym z rodu, którego rodzice od razu nie przyjęli moją matkę. Dopiero później poznałam ich historię. Ójciec, będąc w oddziale studenckim Błyskawice, wyjechał do odległego gospodarstwa kolektywnego budować zagrody dla zwierząt. Matka miała siedemnaście wiosen i pracowała jako dojniczka. Ukończyła tylko osiem klas, a nawet z tym ciężarem nie nauczyła się płynnie czytać szeptała sylaby, przesuwając palce po kartach, niczym niewidzialny wietrzyk po liściach. Natomiast jej uroda była nadzwyczajna: delikatna, o skórze przezroczystej jak mgła, włosach miodowozłotych aż po pas, oczach niebieskich niczym maki i profilu wyciętym w marmurze. Na zdjęciu ślubnym wyglądała, jakby wyszła z okładki magazynu. Ojciec był wysoki, ciemnowłosy, z gęstą wąsą, pełen męskości. Lato, w którym matka zaszła w ciążę, zmusiło go do małżeństwa. Może kiedyś naprawdę ją kochał, lecz rodzice ciążyli go, oskarżając matkę o oszustwo, a w otoczeniu krążyły młode doktorantki nie tak piękne, ale mądrzejsze, gotowe na każdą rozmowę. Kiedy ojciec próbował zabrać ją na przyjęcia, matka jeździła niezdarnie, nie umiała posługiwać się sztućcami i śmiała się tak głośno, że ojciec się wstydził. Nie wahał się tego mówić, a ona jedynie kiwała głową z smutnym uśmiechem, nie mając odwagi sprzeciwić się.

Nie chciałam być podobna do matki. Chciałam, by ojciec był ze mnie dumny. Zanim poszłam do szkoły, nauczyłam się alfabetu i czytałam lepiej niż ona. Całe dnie ćwiczyłam liczby, by przy następnym zadaniu ojca odpowiedzieć prawidłowo i usłyszeć jego pochwałę. Przy stole obserwowałam, jak ojciec je, zamykając usta, nie wywijając talerz chlebem jak matka, i używałam widelca i noża. Mimo to ojciec nie darzył mnie szczególną sympatią mrugał na mnie przelotnym spojrzeniem, pogładzał moje puszyste włosy rozproszonym palcem. Gdy udało mi się z nim porozmawiać, były to dla mnie długie chwile ukojenia, a w głowie szukałam kolejnych zdań, które wypowiedział.

W drugiej klasie ojciec od nas odszedł. Matka długo ukrywała prawdę, ale w końcu dowiedziałam się, że ma nową kobietę. Gdy usłyszałam straszną rozwód, myślałam tylko: Gdyby choćby wziął mnie ze sobą. Zostałam jednak z matką. Musiałyśmy opuścić wynajęte mieszkanie należało do babci i dziadka, którzy z radością się nas pozbyli. Co jakiś czas przychodziły przelewy od ojca co miesiąc, od babci na święta i nowy rok. Jednak nasz kryzys rodzinny zbiegł się z kryzysem kraju, ojciec stracił pracę i przelewy zanikły. Matka podjęła kilka prac technicznych, od rana do wieczora myła podłogi. Płacono jej niską stawkę, wypłaty się opóźniały, więc żyłyśmy skromnie. Uroda matki przygasła, nie widziałam w niej nic pięknego. W duchu obwiniałam ją, że ojciec nas porzucił.

Tymczasem ojciec rzucił się w świat przedsiębiorczości. Pewnego zimowego popołudnia przyjechał do nas, przynosząc nową kurtkę i trochę pieniędzy. Ten dzień utkwił w mojej pamięci: wróciłam ze szkoły, zmarznięta w przetartej płaszczu, którego rękawy już mi nie sięgały. Ojciec stał przy wejściu matka była w pracy, drzwi nie otwierało się przed nim, ale czekał. Dusza mi rozkwitła nie zapomniał o mnie! Zalałam go herbatą z cukrem, nieprzerwanie gadąc o szkolnych sukcesach, starając się pokazać, że jestem już prawdziwą mądraliną. Ojciec słuchał nieco roztargniony, ale nie odchodził, wypił herbatę do końca, rozpakował kurtkę, po czym położył na stole trochę pieniędzy i rzekł:

Przekaż to matce. W następnym miesiącu przywiozę jeszcze.

Czy przyjedziesz na moje urodziny? zapytałam nieśmiało.

Spojrzał na mnie, jakby zapomniał, że za miesiąc obchodzę święto, po czym odpowiedział:

Oczywiście! Co ci podarować?

Lalkę! wyznałam, choć czułam się już za stara na zabawki. Dlaczego właśnie ten symbol dzieciństwa miał trafić w moje ręce od ojca? Zwykle przynosił mi książki.

Dobrze skinął, dostaniesz lalkę.

Gdy matka wróciła, opowiedziałam jej o wizycie ojca i o obietnicy lalki na urodziny.

Nadszedł dzień urodzin. Biegłam po domu, przerażona, że ojciec nie przyjdzie na czas. Czekałam przy schodach, a on nie zjawił się. Dzień przedtem matka upiekła tort, rano podarowała mi nowy sweter w modnych wzorach, o którym marzyłam od dawna. Nie dotknęłam tortu czekałam na ojca. Nie przybył. Wieczorem, gdy matka wróciła z pracy, pożyliśmy jego ciasto razem, lecz mnie nie ogarnął żaden świąteczny nastrój; na koniec rozpłakałam się. Matka zrozumiała, ale nie mówiła o ojcu.

Następnego ranka matka podała mi małe pudełko.

To od ojca, przywiózł poczta, chyba się opóźniła.

Otworzyłam je w środku nowa lalka w różowej, pięknie zdobionej oprawce. Zawołałam z radością:

Dlaczego on sam nie przyszedł?

Pewnie wysłalił go w delegację odparła matka, odwracając wzrok.

Ta lalka stała się moją najcenniejszą rzeczą. Niosłam ją do szkoły, nie przejmując się śmiechem kolegów. Ojciec już nigdy nie pojawił się, a babcia nie przysyłała kolejnych przelewów. Z czasem przyzwyczaiłam się, że w moim życiu jest tylko matka. Codziennie tęskniłam za ojcem, robiąc wszystko w nadziei, że pewnego dnia wróci, zobaczy, kim się stałam, i będzie ze mnie dumny.

Po skończeniu jedenastej klasy wstąpiłam na medycynę. Pragnęłam podzielić się tą nowiną z ojcem, więc postanowiłam go odnaleźć za wszelką cenę. Pamiętałam mniejwięcej adres jego mieszkania, w którym mieszkałam osiem lat, oraz dom babci i dziadka, do którego wchodziłam tylko na święta. Bez słowa matce wyruszyłam na poszukiwania.

W mieszkaniu ojca otworzyła mi drzwi nieznajoma kobieta i rzekła, że nie ma już nikogo takiego, a ona mieszka tam od siedmiu lat. Próbowałam wydobyć od niej informacje o dawnych lokatorach, lecz zamknęła drzwi. U babci i dziadka nikt nie odpowiadał. Gdy już miałam odejść, otworzyła się kolejna drzwi i staruszka w grubych okularach zapytała:

Kogo szukacie?

Przyszłam po Sergeja. Jestem ich wnuczką.

Staruszka przyjrzała się mi uważniej i odparła:

Jeśli jesteś wnuczką, wiesz, że od lat leżą w grobach.

Zaczerwieniłam się.

Nie wiedziałam Moi rodzice się rozstali, a ja

Tak, tak. Rozstali się To ty, Masieńka?

Tak.

Chciałaś zobaczyć babcię i dziadka? dodałam, drżąc. A i tatę

Staruszka spojrzała na mnie tak, że od razu zrozumiałam.

Oni wszyscy razem zginęli. Za długi. Jednego dnia. Wszystko przez twojego ojca

Prawda uderzyła mnie tak mocno, że nie mogłam już oddychać.

Nie popełniaj samobójstwa zawołała starsza pani. Jesteś młoda, przed tobą całe życie. Matka wciąż żyje?

Skinęłam głową.

Dobrze. Dam ci adresy grobów, zapisane w notatniku. Pojedź, porozmawiaj z nimi, lekko ci będzie.

Szukając w szufladach, wyciągnęła mały notatnik, podać mi nazwę cmentarza i numery grobów. Podziękowałam i wyruszyłam, dopóki nie ogarnął mnie przerażający chłód.

Gryfy były zarośnięte chwastami, zaniedbane. Z trudem oczyściłam je, by odczytać napisy. Leżały w rzędzie, po jednej za bramką. Czytając daty śmierci, zrozumiałam, że wydarzyły się dwa dni po ostatnim spotkaniu z ojcem.

W drodze powrotnej, w starym tramwaju, uświadomiłam sobie, że ojciec nie mógł wysłać mi tej lalki na urodziny. Trzymałam ją do dziś, oddzielając od innych prezentów, które dała mi matka. Czyli może to była sama matka? Rumieniec rozlał się po moich policzkach, w gardle zaciął się guzek. Poczułam wstyd. Mój ojciec okazał się zwykłym bandytą, który zgubił własnych rodziców. Na szczęście nie mieszkaliśmy razem, bo inaczej musiałabym leżeć obok matki w tej samej ciemności.

Nie powiedziałam matce o tej wyprawie. Twierdziłam, że byłam z przyjaciółkami. Potem przytuliłam ją, wyznałam, że ją kocham, i jeszcze raz skłamałam:

Dziękuję ci za wszystko.

Matka spojrzała na mnie oczami przygasłymi, lecz wciąż błyszczącymi niebieskim odcieniem.

Wiedziałam, że to ty podarowałaś mi tę lalkę. Dlatego ją tak kochałam.

Łzy wielkie spłynęły z jej oczu. Nie wstydziłam się już kłamstwa, ale wstydziłam się lat, w których uważałam, że w matce nie ma nic pięknego poza ulotną urodą.