— Tato, poznaj moją przyszłą żonę i Twoją synową, to jest Barbara! — promieniał szczęściem Bartek. —…

Tato, poznaj, to moja przyszła żona i twoja synowa, Jagoda! promieniał szczęściem Borys.
Kto?! zdziwił się profesor, dr nauk Roman Filipowicz. Jeśli to żart, to bardzo nieśmieszny!
Mężczyzna z niechęcią przypatrywał się paznokciom na szorstkich palcach synowej. Wydawało mu się, że ta dziewczyna nie wiedziała, co to woda i mydło. Inaczej jak wyjaśnić wżartą brud pod paznokciami?
Matko boska! Jak dobrze, że moja Larysa nie doczekała takiego wstydu! Przecież staraliśmy się wpoić temu łobuzowi najlepsze maniery przemknęło mu przez myśl.
To nie żart! zadeklarował wyzywająco Borys. Jagoda zamieszka z nami, a za trzy miesiące ślub. Jeśli nie chcesz się angażować w moje wesele, poradzę sobie bez ciebie!
Dzień dobry! uśmiechnęła się Jagoda i weszła jak u siebie do kuchni. Tu są drożdżówki, konfitura z malin, suszone grzyby wyliczała produkty, które wyciągnęła ze sponiewieranej torby.
Roman Filipowicz złapał się za serce, gdy zobaczył, jak Jagoda zniszczyła śnieżnobiałą, ręcznie haftowaną serwetę rozlaną konfiturą.
Borys! Opamiętaj się! Jeśli robisz mi to na złość, nie warto To za dużo! Z której wsi przywlekłeś tę nieokrzesaną dziewczynę? Nie pozwolę jej mieszkać w moim domu! rozpaczliwie krzyczał profesor.
Kocham Jagodę. Moja żona ma prawo mieszkać razem ze mną! uśmiechnął się złośliwie chłopak.
Roman Filipowicz zrozumiał, że syn go celowo prowokuje. Nie wdawał się w dalszą dyskusję, tylko poszedł milcząc do swojego pokoju.
Relacje z synem od jakiegoś czasu bardzo się zmieniły. Po śmierci matki Borys stał się nie do opanowania. Porzucił studia, był niegrzeczny dla ojca i zaczął prowadzić beztroskie życie.
Roman Filipowicz wierzył, że syn się zmieni. Że będzie tak jak dawniej rozsądny i dobry. Ale z każdym dniem Borys oddalał się coraz bardziej. Nawet dziś przyprowadził do ich domu tę dziewczynę ze wsi. Wiedział przecież, że ojciec nigdy nie zaakceptuje jego wyboru, dlatego zabrał kogoś przypadkowego
Wkrótce Borys i Jagoda wzięli ślub. Roman Filipowicz odmówił obecności na ceremonii, nie chciał przyjmować niewygodnej synowej. Bolało go, że miejsce Larysy, doskonałej gospodyni i matki, zajęła ta niewykształcona dziewczyna, która nie potrafiła się wysłowić.
Jagoda zdawała się nie zwracać uwagi na nieprzyjazny stosunek teścia do swojej osoby i bardzo starała się mu dogodzić, ale tylko pogarszała sprawę. Mężczyzna nie widział w niej ani jednej dobrej cechy, tylko brak wykształcenia i kiepskie maniery
Borys, pograł chwilę w idealnego męża, potem znów zaczął pić i imprezować. Ojciec coraz częściej słyszał kłótnie młodych i cieszył się z tego, licząc że Jagoda na zawsze wyjedzie z jego domu.
Panie profesorze! wpadła kiedyś synowa zapłakana. Borys chce rozwodu, mało tego, wyrzuca mnie na ulicę, a ja jestem w ciąży!
Po pierwsze, dlaczego na ulicę? Przecież nie jesteś bezdomna Wróć tam, skąd przyjechałaś. I to, że jesteś w ciąży, nie daje ci prawa tu mieszkać po rozwodzie. Przepraszam, nie będę się mieszać w wasze sprawy powiedział mężczyzna, radując się w głębi duszy, że w końcu pozbędzie się nachalnej synowej.
Jagoda rozpłakała się w rozpaczy i zaczęła zbierać rzeczy. Nie pojmowała, czemu teść od pierwszego dnia ją znienawidził, dlaczego Borys pobawił się nią jak pieskiem i wyrzucił za próg. Przecież to, że jest ze wsi, nie oznacza, że nie ma serca i uczuć
***
Minęło osiem lat Roman Filipowicz mieszka w domu spokojnej starości. Starszy mężczyzna w ostatnich latach bardzo podupadł na zdrowiu. Oczywiście Borys szybko wykorzystał sytuację i oddał ojca, żeby nie zawracać sobie nim głowy.
Starzec pogodził się z losem, wiedząc, że nie ma już wyboru. Przez życie nauczył tysiące ludzi miłości, szacunku i opieki. Wciąż dostaje listy z podziękowaniami od dawnych uczniów Ale własnego syna nie potrafił wychować na porządnego człowieka
Roman, masz gości powiedział współlokator, wracając ze spaceru.
Kto? Borys? wyrwało się starcowi, choć w głębi duszy wiedział, że to niemożliwe. Syn nigdy go nie odwiedzi, zbyt mocno go nienawidzi
Nie wiem. Pielęgniarka mi tylko krzyknęła, żebym cię zawołał. Na co czekasz? Szybko idź! uśmiechnął się sąsiad.
Roman wziął laskę i powoli wyszedł ze swojej ciasnej, dusznej klitki. Schodząc po schodach, już z daleka zobaczył ją i od razu rozpoznał, chociaż minęło wiele lat od ich ostatniego spotkania.
Witaj, Jagodo! powiedział cicho, spuszczając głowę. Chyba do dziś czuł się winny wobec tej szczerej, nieporadnej dziewczyny, której nie obronił przed laty
Panie Romanie?! zdziwiła się rumiana kobieta. Tak się pan zmienił Choruje pan?
Trochę, smutno się uśmiechnął. Skąd wiedziałaś, gdzie mnie znaleźć?
Borys powiedział. Wiem, że nie chce mieć kontaktu z synem. A chłopiec ciągle pyta, raz o tatę, raz o dziadka Antek przecież nie jest winny temu, że go nie uznajecie. Bardzo mu brakuje bliskości rodziny. W końcu zostaliśmy tylko we dwójkę powiedziała kobieta drżącym głosem. Przepraszam, chyba nie powinnam była tu przychodzić.
Poczekaj! poprosił starzec. Ile lat już ma Antek? Pamiętam, ostatnie zdjęcie, które mi wysłałaś, miał dopiero trzy latka.
Jest przy wejściu. Zawołać go? niepewnie spytała Jagoda.
Jasne, córeczko, wołaj! ucieszył się Roman Filipowicz.
Do holu wszedł rudowłosy chłopiec mała kopia Borysa. Antek nieśmiało podszedł do dziadka, którego nigdy nie widział.
Witaj, synku! Ależ ty już duży, rozpłakał się starzec, obejmując wnuka.
Długo rozmawiali, spacerując jesiennymi alejkami parku przy domu seniora. Jagoda opowiadała o swoim trudnym życiu, o tym jak wcześnie straciła matkę i musiała sama wychowywać syna i prowadzić gospodarstwo.
Przepraszam, Jadziu! Jestem ci wiele winny. Przez całe życie uważałem się za mądrego i wykształconego, ale dopiero teraz zrozumiałem, że ludzi należy doceniać nie za rozum i wychowanie, lecz za szczerość i serce powiedział starzec.
Panie Romanie! Mam dla pana propozycję uśmiechnęła się Jagoda, wyraźnie zdenerwowana. Zamieszkaj z nami! Jest pan samotny, ja i Antek też Tak bardzo chcemy mieć bliskiego człowieka przy sobie.
Dziadku, pojedź z nami! Będziemy razem chodzić na ryby, na grzyby do lasu U nas na wsi jest przepięknie, a w domu miejsca wystarczy dla wszystkich! prosił Antek, nie puszczając ręki dziadka.
Jadę! uśmiechnął się Roman Filipowicz. Dużo straciłem w wychowaniu syna, ale mam nadzieję, że dam to, czego zabrakło kiedyś Borysowi, tobie. Tym bardziej, nigdy nie mieszkałem na wsi. Może mi się spodoba!
Na pewno się spodoba! zaśmiał się Antoś.