— Tato, poznaj moją przyszłą żonę i Twoją synową, Barbarę! — promieniał szczęściem Borys. — Kto?! — …

Tato, poznaj, to moja przyszła żona, a Twoja synowa, Bronisława! promieniał szczęściem Borys.
Kto?! ze zdziwieniem zapytał profesor, doktor nauk Roman Filipowicz. Jeśli to żart, to niezbyt śmieszny!
Mężczyzna z niechęcią przyglądał się paznokciom na zgrubiałych palcach synowej. Wyglądały tak, jakby ta dziewczyna nie znała wody ani mydła. Jak inaczej można wytłumaczyć czarną ziemię pod paznokciami?
Dobry Boże! Jakże dobrze, że moja Lusia nie dożyła tej hańby! Przecież zawsze staraliśmy się wychować Borysa jak należy przebiegło przez myśli Romana.
To wcale nie żarty! odparł wyzywająco Borys. Bronisława zostaje u nas, a za trzy miesiące bierzemy ślub. Jeśli nie chcesz mieć nic wspólnego z weselem syna, poradzę sobie bez ciebie!
Dzień dobry! uśmiechnęła się Bronka i przeszła pewnie do kuchni. To pierogi, konfitura malinowa, suszone grzyby wyliczała produkty wyjmowane ze swojej wysłużonej torby.
Roman Filipowicz aż złapał się za serce, gdy zobaczył, jak Bronka zniszczyła śnieżnobiałą serwetę z ręcznym haftem, rozlewając konfiturę.
Borys! Opamiętaj się! Jeśli robisz to na złość, daj spokój To już okrucieństwo! Z jakiej wsi przywiozłeś tę nieokrzesaną dziewczynę? Nie zgodzę się, żeby mieszkała w moim domu! wołał w rozpaczy profesor.
Kocham Bronkę. Moja żona ma prawo mieszkać ze mną! zaśmiał się szyderczo syn.
Profesor zrozumiał, że syn po prostu się z niego naigrawa. Nie wdawał się w dalszą kłótnię poszedł cicho do swojego pokoju.
Odkąd zmarła matka, relacja z synem bardzo się zmieniła. Borys rzucił studia, pyskował ojcu i wiódł lekkie, rozrzutne życie.
Roman Filipowicz liczył, że syn się zmieni, stanie się znowu rozsądnym, serdecznym człowiekiem. Ale z każdym dniem Borys oddalał się coraz bardziej. Teraz przyniósł do domu Bronisławę ze wsi, choć dobrze wiedział, że ojciec nigdy nie zaakceptuje takiego wyboru
Wkrótce Borys poślubił Bronisławę. Roman Filipowicz odmówił udziału w ślubie, nie chciał widzieć niechcianej synowej. Bolało go, że miejsce Lusi, wspaniałej gospodyni, żony i matki, zajęła ta niewykształcona dziewczyna, nie umiejąca złożyć dwóch zdań.
Bronisława zdawała się nie zauważać złego nastawienia teścia; próbowała wciąż mu dogadzać, lecz efekt był odwrotny. Roman nie dostrzegał w niej żadnej dobrej cechy tylko źle postrzegane pochodzenie, słabe obycie, brak wychowania
Borys znudził się udawaniem przykładnego męża znów zaczął pić i szaleć. Ojciec słyszał awantury młodych i tylko cieszył się w duchu, licząc, że Bronka wyjedzie na dobre z jego domu.
Panie Romanie, proszę! wbiegła kiedyś synowa we łzach. Borys chce rozwodu, wygonił mnie na ulicę, a ja spodziewam się dziecka!
Po pierwsze, dlaczego na ulicę? Przecież nie jesteś bezdomna Jedź tam, skąd przyjechałaś. Ciąża nie daje ci prawa do mieszkania tu po rozwodzie. Przykro mi, ale nie będę się wtrącać w wasze sprawy, powiedział mężczyzna, czując w duchu ulgę, że uwolni się od kłopotliwej synowej.
Bronka rozpłakała się i zaczęła pakować rzeczy. Nie rozumiała, dlaczego teść od początku darzył ją taką niechęcią; dlaczego Borys potraktował ją jak zabawkę i odepchnął? No i co z tego, że jest ze wsi? Czyż ona nie ma duszy i uczuć?
***
Minęło osiem lat Roman Filipowicz mieszkał już w domu spokojnej starości. Sędziwy profesor ostatnio bardzo podupadł na zdrowiu. Borys szybko to wykorzystał, oddał ojca do placówki, by uwolnić się od obowiązków.
Staruszek pogodził się z losem, wiedząc, że nie ma wyjścia. Przez życie nauczył tysiące ludzi miłości, szacunku, troski. Nadal co jakiś czas przychodzą do niego listy wdzięczności od byłych uczniów Ale własnego syna nie potrafił wychować na przyzwoitego człowieka
Roman, masz gości! powiedział współlokator, właśnie wracając z spaceru.
Kto? Borys? aż wyrwało się Romanowi, choć wiedział w sercu, że to niemożliwe. Syn nigdy go nie odwiedzi, zbyt mocno go nie znosi
Nie wiem, pielęgniarka krzyczała, żebym cię zawołał. O co czekasz? Idź szybko! uśmiechnął się kolega.
Roman sięgnął po laskę i powolnie wyszedł ze swego małego, dusznego pokoiku. Schodząc po schodach, już z daleka zobaczył ją od razu rozpoznał, choć minęło tyle lat od ich ostatniego spotkania.
Dzień dobry, Bronisławo powiedział cicho, spuszczając wzrok. Chyba dalej czuł się winny w stosunku do tej szczerej, prostej kobiety, za którą nie chciał się wtedy wstawić
Pan Roman? zdziwiła się zarumieniona kobieta. Tak się pan zmienił Choruje pan?
Trochę uśmiechnął się smutno. Skąd się tu wzięłaś? Jak się dowiedziałaś?
Borys powiedział. Ale wie pan, on w ogóle nie chce mieć kontaktu z naszym synem. A chłopiec wciąż tęskni, raz do ojca, raz do dziadka Janek nie jest winien temu, że go odrzucacie. Dziecku brakuje bliskich. Jesteśmy tylko we dwoje mówiła Bronka drżącym głosem. Przepraszam, może nie powinnam z tym tu przychodzić.
Zaczekaj! poprosił staruszek. Ile lat ma już Jasiu? Ostatni raz widziałem go na zdjęciu miał wtedy tylko trzy latka.
Jest w holu, przy wejściu. Zawołać go? niepewnie zapytała Bronka.
Jasne, córko, wołaj! rozpromienił się Roman Filipowicz.
Do holu wszedł rudy chłopiec, mała kopia Borysa. Jasiu nieśmiało podszedł do dziadka, którego nigdy wcześniej nie widział.
Witaj, synku! Ale wyrosłeś rozpłakał się staruszek, przytulając wnuka.
Długo rozmawiali, spacerując jesiennymi alejkami parku przy domu spokojnej starości. Bronka opowiadała o swoim trudnym życiu o tym, jak wcześnie zmarła jej matka, i jak młoda kobieta musiała sama wychowywać dziecko i pracować w gospodarstwie.
Przepraszam Cię, Bronko. Bardzo zawiniłem wobec Ciebie. Choć uważałem się za mądrego, wykształconego człowieka, dopiero teraz zrozumiałem, że liczy się serce i prawdziwość, nie tylko maniery i wiedza, wyznał Roman.
Panie Romanie! Mamy do pana propozycję, uśmiechnęła się Bronka, lekko nerwowo. Zamieszkaj z nami! Jest pan samotny, a my z Jasiem także Tak miło byłoby mieć kogoś bliskiego.
Dziadku, pojedź z nami! Będziemy chodzili razem na ryby, zbierać grzyby w lesie We wsi jest bardzo pięknie, a miejsca w domu mamy dużo! prosił Jasiu, mocno trzymając rękę dziadka.
Pojadę! rozpromienił się Roman Filipowicz. Za wiele straciłem w wychowaniu syna, mam nadzieję, że dam Ci to, czego zabrakło Borysowi. Nigdy nie byłem na wsi; może mi się spodoba!
Na pewno się spodoba! zaśmiał się Jasiu.