Tato, pamiętasz jeszcze Nadzieję Aleksandrowną Martynenko? Dziś już za późno, ale jutro przyjedź do …

Tato, czy pamiętasz jeszcze Nadzieję Aleksandrownę Martynenko? Dziś już późno, ale jutro przyjedź do mnie. Poznam cię z moim młodszym bratem, twoim synem. To wszystko. Do zobaczenia.

Chłopiec spał tuż pod jej drzwiami. Izabela była zaskoczona dlaczego dziecko śpi w tak wczesnej godzinie na obcym korytarzu? Miała za sobą ponad dziesięć lat pracy jako nauczycielka i nie potrafiła przejść obok obojętnie. Nachyliła się nad nim i delikatnie potrząsnęła jego chudym ramieniem:

Hej, młody człowieku, wstawaj!

Co? Chłopiec podniósł się ociężale.

Kim jesteś? Dlaczego tu śpisz?

Ja nie śpię… Po prostu… macie miękki wycieraczkę. Siedziałem i zasnąłem niechcący odparł.

Izabela mieszkała w tej kamienicy dopiero od pół roku. Kupiła mieszkanie po rozwodzie. Nie znała jeszcze prawie żadnych sąsiadów, ale od razu wiedziała, że chłopiec nie jest stąd.

Chłopak miał może z dziesięć, jedenaście lat. Był ubrany raczej biednie, za to bardzo schludnie. Przestępował z nogi na nogę, nerwowo podrygując.

Izabela od razu domyśliła się, że musi bardzo iść do toalety:
Biegnij już. Tylko szybko, bo spóźnię się do pracy wpuściła go do mieszkania.

Spojrzał na nią nieufnie swoimi niezwykłymi, jasnobłękitnymi oczami.

Bardzo rzadki kolor, pomyślała nagle. Kiedy chłopiec wyszedł z łazienki, Izabela szybko zrobiła kanapki z kiełbasą.

Weź, zjedz coś.

Dziękuję! już stał w progu. Uratowała mnie pani. Teraz spokojnie poczekam…

A na kogo czekasz? zapytała Izabela.

Na babcię Antoninę Pietrową. Mieszka tu niedaleko. Może pani ją zna?

Antoninę trochę znam, ale zabrano ją przedwczoraj do szpitala pogotowiem. Wracałam z pracy, widziałam jak wynosili ją na noszach.

Do którego szpitala? zaniepokoił się chłopak.

Wczoraj dyżurowała dwudziesta miejska. Pewnie tam.

Rozumiem. A pani jak się nazywa? zapytał wreszcie chłopiec.

Izabela Felicjanka rzuciła już w biegu.

W pracy Izabela wpadła w wir szkolnych spraw, lecz myśli o chłopcu nie dawały jej spokoju.

Pewnie odezwał się mój niespełniony instynkt macierzyński, rozmyślała ze smutkiem. Nie miała dzieci, dlatego zresztą rozstała się z mężem. Pozwoliła mu odejść do kobiety, która urodziła mu córkę.

Na długiej przerwie Izabela zadzwoniła do szpitala i już wiedziała u starszej sąsiadki był udar, rokowania nieciekawe, miała już 78 lat.

Po pracy znów zobaczyła chłopca na klatce. Siedział na parapecie.

Czekałem na panią ucieszył się. Babci długo nie wypuszczą, nie pozwolili mi wejść do niej.

Izabela zapytała o imię.
Okazało się, że to był Felek. Powiedział wprost: Felek, nie żaden Feluś.

Umyszonym i najedzonym gościem Izabela zajęła się od razu:

Zwiałeś z domu? Pewnie ciocia szaleje ze strachu?

Nie mam rodziców. Mieszkam u ciotki.

No to ciotka pewnie umiera z niepokoju zmartwiła się kobieta.

Nie, powiedziałem, że jadę do babci. Ciocia nie wie, że babcia jest w szpitalu. Nie chcę już tam wracać, choć ciocia dobra i prawie nie pije. Za to wujek codziennie i wtedy robi się zły. Oni mają już czworo dzieci, zaraz będzie piąte, a tu jeszcze ja…

Mówią, że oddadzą mnie do domu dziecka, a ja tam nie chcę. Nie przeszkadzam pani za bardzo? Mama mówiła, że jestem bardzo żywym dzieckiem, cały tata i też miał jasne oczy. Mamy nie ma już dwa lata.

Jak miała na imię twoja mama?

Nadzieja Aleksandrowna Martynenko. Była dobra i piękna. Pracowała jako sekretarka u dyrektora jakiejś fabryki chemicznej, nazwy nie pamiętam.

A tata? Izabela poczuła coś na sercu.

Tatę nigdy nie miałem odpowiedział smutno Felek. Nigdy nie znałem.

Nagle Izabela zrozumiała, dlaczego dziwnie ją ta historia poruszyła. Oczy! Takie oczy miała tylko jedna osoba jej własny ojciec.

Jej ojciec był dyrektorem fabryki!

Izabeli aż zabrakło tchu: Romans dyrektora z sekretarką banał. Czy wiedział, że sekretarka urodziła mu syna? I czy zauważył jej zniknięcie z biura?

A ona sama? Dała synowi imię ojca musiała go naprawdę kochać…

Izabela była jedynaczką. W dzieciństwie marzyła o bracie.

Skocz do sklepu po chleb. Sklep jest po drugiej stronie ulicy w ten sposób subtelnie wyprosiła Felka.

Zaraz potem zadzwoniła do ojca:

Tato, pamiętasz Nadzieję Aleksandrownę Martynenko? Dziś już późno, ale jutro przyjedź. Poznam cię z moim młodszym bratem i twoim synem. Reszta jutro. Do usłyszenia!

Pościeliłam ci na kanapie w salonie. Weź prysznic i połóż się spać powiedziała powracającemu chłopcu.

Nie bardzo widziała, co będzie dalej, ale wiedziała jedno: nie pozwoli, by brat trafił do patologicznej rodziny, a tym bardziej do sierocińca.

Ojciec przyjechał wcześnie. Zazwyczaj w niedziele Izabela odsypiała, dziś jednak czuwała całą noc. Ojca zawsze kochała; był obecny w jej życiu na każdym kroku, w przeciwieństwie do matki.

Od dzieciństwa był jej opoką, wspierał ją też, gdy wybierała studia pedagogiczne matka histeryzowała, ojciec był jej wsparciem. On również pobłogosławił jej małżeństwo z wielkiej miłości, potem ocierał łzy po rozwodzie.

Ojciec był jak zwykle: zadbany, elegancki, w wyprasowanych spodniach, wypastowanych butach. Pachniał drogimi, nienachalnymi perfumami, których Izabela zawsze rozpoznawała.

Coś ty wymyśliła? Jakiegoś brata? Całą noc nie spałem, denerwowałem się zaczął od progu.

Ciszej, tato, mój gość jeszcze śpi Izabela zaprosiła go do kuchni. Zjedzmy śniadanie, pewnie jesteś głodny?

Pod śniadanie wprowadziła go w sprawę.

To dziwne odpowiedział ojciec, Pan Feliks. Tak, miałem sekretarkę Nadzieję Martynenko, młoda, mądra, ładna, patrzyła wpatrzonymi oczami… No i cóż, nawet stary chłop czasem ulegnie. Przyznaję się. Ale twojej matki rzucać nie zamierzałem.

Nadzieja raz zapytała mnie mimochodem: Nie chciałby pan synka? Odpowiedziałem, że mam już córkę, na syna już za późno.

Wkrótce jej matka się rozchorowała, poprosiła o długi urlop i wyjechała na wieś. Na jej miejsce zatrudniono starszą kobietę. Nadzieja wróciła po roku, nie pamiętam dokładnie, wyglądała na szczęśliwszą. Zapytałem żartem, czy wyszła za mąż? Odpowiedziała, że tak, że urodziła synka. Mąż dobry, mieszkanie wynajmują. Nazwiska nie zmieniała Martynenko.

Teraz wiele osób tak żyje na kocią łapę. Potem nasze relacje były już czysto służbowe. Ona miała swoje życie, ja swoje.

Trzy lata temu Nadzieja poważnie zachorowała, długo była na zwolnieniu, aż nagle odeszła. Dowiedziałem się, podpisując zgodę na zasiłek pogrzebowy.

Szkoda, była taka młoda… Nie przypisuj mi cudzych dzieci, córeczko. Miała przecież męża skończył ojciec.

W tym czasie obudził się Felek. Wszedł grzecznie do kuchni, przywitał się. I wtedy ojciec pobladł. Teraz, gdy stali obok siebie, podobieństwo było uderzające.

Poznajmy się natychmiast wyciągnął lekko drżącą rękę. Feliks Mikołajewicz.

Felek Feliksowicz Martynenko odpowiedział chłopiec, wkładając ufnie małą dłoń w męską. Oboje unieśli zdziwione brwi niemal identycznie w tym samym momencie.

Co za dzień tylko Feliksów odwiedzających! uśmiechnęła się nerwowo Izabela.

Felek poszedł się umyć, a ojciec z niedowierzaniem spojrzał na córkę.

Nic nie rozumiem. Wygląda jak ja w dzieciństwie. A przecież ona miała męża?

Nie wyszła za mąż. Wyjechała, by urodzić w tajemnicy przed tobą powiedziała Izabela spokojnie. Sprawdź w kadrach, kiedy była na urlopie macierzyńskim. Tę historię o mężu wymyśliła, żeby ci nie ciążło sumienie. Widać, bardzo cię kochała. Felek mówi, że nie miał nigdy ojca. Rozumiesz nigdy.

Ale jest coś jeszcze: Nadzieja nie miała ani siostry, ani brata. Była jedynaczką. Jej matka też już dawno nie żyje. Skąd więc ciotka i babcia? zadumał się ojciec.

Odpowiedział Felek, który słyszał część rozmowy:

O mojej mamie mówicie? Ciocia Wanda nie jest moją ciocią, tylko daleką krewną. Przyjechali do miasta, gdy mama już nie wstawała. Babcia Tonia to matka cioci Wandy. Gdy mamy zabrakło, ciotka zabrała mnie do siebie.

A co mieli zrobić? Musiałem się wyprowadzić z wynajmowanego mieszkania. Zabrali mnie, podobno kasę jakąś za mnie dostają. Wujek ciągle narzeka, że za mało.

A ja pana pamiętam, panie Feliksie! Zdjęcie miał pan u mamy na toaletce w ramce. Teraz leży w albumie. Myślałem, że to jakiś znany aktor. Pytałem mamę, kto to jest?

Powiedziała, że opowie, jak będę starszy…

Izabela podała Felkowi śniadanie i wysłała na poranny seans do kina w pobliżu domu.

I co, tato, masz jeszcze wątpliwości? zapytała.

Chyba nie, ale test DNA i tak trzeba zrobić. Pokrewieństwo trzeba udowodnić w sądzie odpowiedział ojciec.

Potem była histeria, udawany atak ciśnienia i niby zawał u Ludwiki Iwanówny żony Feliksa. Szybko się jednak uspokoiła i wyjechała nad morze. Dopiero później odważyła się spojrzeć na chłopca. Felek przypadł jej do gustu, ale nie chciała wychowywać go u siebie. W gości owszem. Ale na stałe nie! Zdrowie nie pozwala, nerwy zszarpane.

Mam pomoc domową, ale przecież nie jest nianią! dodała.

Nikt nie nalegał. Feliks spędzał z Felkiem dużo czasu, sprawiało mu to radość. Każde spotkanie utwierdzało go w podobieństwie: obaj nie znosili kaszy manny, obaj uwielbiali koty z jednakową pasją.

Ale żona Feliksa miała alergię na koty, a Felek nigdy nie miał własnego mieszkania, by tam przygarnąć kociaka.

Obaj seplenili ciut identycznie. Nie mówiąc już o niezwykłym, uderzającym podobieństwie…

W końcu zakończono formalności z ustaleniem ojcostwa procedura trwała dwa miesiące. Feliks Mikołajewicz przyszedł do Izabeli, zawołał Felka i powiedział:

Od dziś jesteś zgodnie z prawem moim synem. Oto twój nowy dokument. Widzisz, zawsze byłeś moim synem, ale nie wiedziałem, że istniejesz. Przebacz, jeśli możesz.

Nie zmuszę cię, byś nazywał mnie tatą, nazywaj jak chcesz. Pamiętaj, nie jesteś już sam. Masz wsparcie jestem twoim ojcem. Masz Izabelę swoją siostrę.

Od razu wiedziałem, że pan jest moim tatą uśmiechnął się Felek gdy pierwszy raz pana zobaczyłem.

No, jakie bystre te dzieci uśmiechnął się Feliks i objął syna.

Izabela zauważyła łzy w oczach ojca, lecz szybko się z nimi uporał. Felek został z Izabelą, do Ludwiki Iwanówny chodził czasem w odwiedziny, zaś tata przyjeżdżał codziennie. A z Izabelą przygarnęli kociaka…

Pewien starszy pan rozdawał darmowe kotki pod sklepem spożywczym Felek wybrał najsłabszego. Kotka nazwali Mruczkiem. Wtedy Felek poczuł się najszczęśliwszy na świecie!

PS
Feliks Mikołajewicz postawił Nadziei biały, marmurowy pomnik.

Z Felkiem często odwiedzają jej grób, zawsze wioząc świeże kwiaty.

Kiedyś, gdy przywieźli świeży bukiet, Felek powiedział:
Wiesz, tato, mama tuż przed śmiercią powiedziała, żebym się nie martwił i nie płakał że nie znika całkiem, tylko pójdzie gdzieś, skąd będzie mogła mnie widzieć i pomagać mi zawsze. Dopiero teraz rozumiem, że to ona sprawiła, byś mnie odnalazł najpierw Izabela, potem ty. Ja to wiem na pewno. Czy wierzysz mi, tato?

Oczywiście, że wierzę odpowiedział ojciec.